امروز نیز نسل همدرد خود را خوب می‌شناسم. ما در خانه‌هایی یخ‌زده از فقر بزرگ شده‌ایم و حیات استخوانی هستی خویش را با دردهایی بی‌صدا ادامه داده‌ایم. در احتضاری طولانی، کینه‌های کبودِ جوانه‌زده در زخم‌های زهرآگین شعورمان را باور کرده‌ایم.

نسل من از دیرباز تاریخ، نه نامی برای بردن داشته است و نه نانی برای خوردن؛ و درست از هنگامی که اژدهای خفتهٔ سرمایه بیدار شد و زمستان احتکار آغاز گردید، لحظه‌ای در بهار زندگی نکرده‌ایم تا دنیا را زیبا و هستی را مقدس ببینیم.این را حتی کودکان نازادهٔ ما نیز می‌دانند؛ کودکانی که باید پیر به دنیا بیایند، در کوچه‌های بن‌بست محرومیت بزرگ شوند و سرانجام، در تابوت‌های قسطی، به دیار مرگ کوچ کنند.

آه، که چه حکایتی است!

باید زندگی را به تماشای مرگ خویش بگذرانیم و تنها سرگرمی‌مان لگد زدن به آرزوهای باطل‌مان باشد. باید تازیانه‌ای به دست خدا داد، حلقوم را نقاره کرد و به محرومانی که به‌جای اسکناس، اشک در دست دارند، نوید داد که از آسمان روزی آتش خواهد بارید و جانوران دلارفروش، کسبهٔ تحصیل‌کرده، انگل‌های فربهٔ تاجر، میکروب‌های وارداتچی، فاحشه‌های اقتصادورز و شیطانک‌های بارفروش را در جهنم نفرین، سجیل‌آجین خواهد کرد.

آه، دوست شاعر من!

فردا شب دوباره به دیدنت خواهم آمد تا با هم دیوان‌های حافظ و مولوی، ناصرخسرو، ابن‌یمین، مسعود سعد، پروین اعتصامی، نسیم شمال و دیگر یاران شعر و معرفت را دوباره زمزمه کنیم.

ما باید در شب‌های طولانی دلتنگی، با این دوستان آبی‌پوش و ارغوانی‌گو و سبزروح خویش، در خلوت خلوص با خدا، چراغ زمزمه‌های عاشقانه و عارفانه را در شبستان شعر و شعور و عشق فروزان نگه داریم؛ چراکه جز با گرمای خورشیدیِ شمع عرفان، که باید همیشه در دل‌هایمان روشن باشد، روحمان با هیچ آتش دیگری گرم نخواهد شد.

راستی، دوست شاعر من!

قوری عین‌القضات و چای گرم اشراقی را دریاب؛ که امشب تنها تکه‌ای از ماه را بر سر سفرهٔ شام خوردم و اکنون روحم سخت گرسنه است.