علامه محمدحسین طباطبایی

۶۲ ـ عجلان گوید: خدمت امام صادق(ع)‌ بودم که سائلی آمد، امام برخاست و از سبدی که در آن خرما بود، دست خود را پر کرد و به او داد. سائلی دیگر آمد، امام دوباره برخاست و مشتی خرما به او داد. سائل سومی آمد، باز برخاست و مشتی خرما داد. بار چهارم سائل دیگر آمد، امام فرمود: «خداوند روزی‏رسان ما و شماست.» سپس فرمود: ‏ کسی از رسول خدا(ص) چیزی از دنیا نمی‏خواست مگر اینکه عطا می‏فرمود، تا آنکه زنی پسر خود را فرستاد و گفت: نزد حضرت برو و از او چیزی بخواه، اگر فرمود: «فعلاً چیزی ندارم»، بگو: «پیراهن خود را به من بده!» امام فرمود: آن حضرت پیراهن خویش را درآورد و به او عطا فرمود. آنگاه خداوند آن حضرت را به میانه‏روی ادب کرد و این آیه را فرستاد: «دست خود را به گردنت مبند (بخل موَرز) و نیز به طور کلی باز مکن (هرچه داری، مده) که در غیر این صورت دلتنگ خواهی نشست!»
۶۳ ـ امام باقر(ع)‌  فرمود:  پیامبر(ص) از هدیه میل می‏کرد و از صدقه میل نمی‏فرمود.
۶۴ ـ موسی بن عمران بن بزیع گوید: به امام رضا(ع) عرض کردم: مردم روایت کنند که پیامبر(ص) هر گاه از راهی می‏رفت، در هنگام مراجعت از راهی دیگر بازمی‏گشت، آیا چنین است؟ فرمود: آری، من هم بسیاری از اوقات چنین می‏کنم، تو نیز چنین کن، و آگاه باش که این کار برایت روزی‏آورتر است.
۶۵ ـ امام صادق(ع)‌  فرمود: رسول خدا (ص) پس از طلوع آفتاب از خانه بیرون می‏رفت.
۶۶ ـ نیز فرمود: رسول خدا (ص) هر گاه داخل منزلی (یا مجلسی) می‏شد، در نزدیکترین جا به محل ورود خود می‏نشست.
۶۷ ـ نقل است که پیامبر(ص) خوش نمی‏داشت کسی پیش پای وی برخیزد، و مردم نیز از این جهت پیش پای حضرتش برنمی‏خاستند؛ ولی هنگامی که حضرت برای رفتن برمی‏خاست، آنان نیز با او برمی‏خاستند و تا در منزل بدرقه‏اش می‏کردند.‏
‏۶۸ ـ امام صادق(ع)‌ فرمود: رسول خدا(ص) هر گاه با کسی می‏نشست، از جا برمی‏خاست تا همنشین او از جا برخیزد.
۶۹ ـ به روایت طبرسی: پیامبر(ص) به هنگام سخن گفتن لبخند می‏زد.‏
جامه
‏۷۰ـ رسول خدا (ص) هر نوع لباسی که دسترس داشت، می‏پوشید و از لباس سبز خوشش می‏آمد، و بیشتر لباس‌هایش سفید بود. گاهی تنها یک عبا به تن داشت. عبای کهنه وصله‏داری نیز داشت که آن را می‏پوشید و می‏فرمود: «من بنده‏ام و لباس بندگان می‏پوشم.» دو جامه داشت مخصوص روزهای جمعه.
۷۱ ـ چون لباس نو می‏پوشید، لباس‌های کهنه را به فقیر می‏داد و می‏فرمود: «هیچ مسلمانی نیست که لباس کهنه خود را  برای رضای خدا به فقیری بپوشاند مگر آنکه در پناه و خیر خدا خواهد بود تا زمانی که آن لباس بر تن فقیر است، خواه بخشندة لباس زنده باشد یا مرده.»
‏۷۲ـ سبویی از سفال داشت که با آب آن وضو می‏گرفت و از آن می‏نوشید، و مردم کودکان خردسال خود را می‏فرستادند و آنان داخل منزل آن حضرت می‏شدند، بدون آنکه کسی مانع آنها شود، آنگاه اگر در آن سبو آبی می‏یافتند، می‏آشامیدند و برای تبرک بر صورت و بدن خود می‏مالیدند.
۷۳ ـ بستر پیامبر(ص)  یک عبا بود و متکایش از پوست که با لیف خرما پر شده بود. گاهی روی حصیر می‏خوابید بدون آنکه زیرانداز دیگری زیر او باشد.
۷۴ ـ امام باقر(ع)  فرمود: هیچ گاه رسول خدا  (ص)  از خواب بیدار نشد، مگر آنکه بر زمین می‏افتاد و در برابر خداوند سجده می‏کرد.
۷۵ ـ در وصیت پیامبر(ص)  به علی(ع)  آمده است: در نماز و روزه و صدقه از سنت من پیروی کن... راجع به صدقه، به قدری در آن کوشا باش که گمان کنی در صرف مال برای صدقه اسراف کرده‏ای.
۷۶ ـ امام صادق(ع)  فرمود: رسول خدا (ص)  هیچ‌گاه سائلی را از خود نراند، اگر چیزی داشت، می‏داد و اگر نداشت، می‏فرمود: خدا برساند!
۷۷ـ امام صادق(ع)  فرمود: ما اهل بیت آنچه در راه خدا داده‏ایم، پس نمی‏گیریم.‏
*سنن‌النبی(ص)