روحالله مهرپارسا: بدون شک مطالعه و بررسی هر منطقه از لحاظ ویژگیهای جغرافیایی، تاریخی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و آداب و رسوم محلی که دارد؛ میتواند موجب دلبستگی به آن سرزمین شود و به رأیالعین دید که چگونه افراد زیادی چه در گذشته یا حال، برای حفظ هر تکه از این خاک، تلاش کردهاند و بر سر این پیمان یا شهید شدند یا جانباز.
از سوی دیگر؛ امروزه پدیده «گردشگری» یک رفتار اجتماعی محسوب میشود که برای بسیاری از کشورهای جهان، درآمدهای ارزی کلان بههمراه میآورد.
از میان بیشمار مناطق زیبای خانه مادریمان ایران؛ اگر نگاهی بیندازیم به استان زیبای تهران و سمت دامنههای جنوب البرز، در اطراف رودخانهها و دریاچهها و چشمهها و آبشارهای زیبای آن بهویژه در فصل بهار و تابستان، جاذبههای طبیعی بسیاری مییابیم که میتوانند از جمله مقاصد مطلوب برای گردشگران باشند.
محیط زیست
پوشش گیاهی همواره از آب و هوا، وضعیت ناهمواری خاک و منابع آب تأثیر میپذیرد و نقش تعیینکنندهای در حفظ حیات و تعادل محیط زیست دارد. خوشبختانه در سالهای گذشته به همت سازمان جنگلها و مراتع و سازمان محیط زیست استان، اقدامات زیادی برای احیای مراتع و جلوگیری از چرای بیرویه دام به عمل آمده است که در تقویت و بهبود رشد گیاهی استان تأثیر بسزایی داشته است.استان تهران همچنین از تنوع زندگی جانوری در دامنه کوهها و دشتها برخوردار است و مهمترین پارکها و مناطق حفاظت شده آن عبارتند از:
۱ـ مجموعه حفاظتشده جاجرود در شمال شرق استان که حدود هفتاد هکتار وسعت دارد و مشتمل بر پارکهای ملی خجیر و سرخه حصار است. این مجموعه انواع گونههای جانوری چون قوچ، میش، کل، بزکوهی، گربه پالاس، روباه، کفتار، گرگ، گراز، آهو، انواع مار و پرندگانی چون کبک، دلیجه، شاهینسانان و انواع گنجشکسانان را در خود پناه داده است.
۲ـ در پارک ملی لار واقع در ارتفاعات شمال استان علاوه بر گونههای ذکر شده، خرس قهوهای و ماهی قزلآلای خال قرمز نیز دیده میشود.
جمعیت
بنا به آخرین نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن، استان تهران بیش از چهارده میلیون نفر جمعیت دارد که از این تعداد حدود دوازده میلیون نفر در شهرها و دو میلیون نفر در مناطق روستایی و عشایری ساکنند. امروزه جامعه عشایری ایران یک واقعیت اجتماعی و بخشی از ساختار تاریخی ـ فرهنگی فعال از پیکره جامعه ملی است. گرچه جامعه عشایر کمتر از جمعیت شهر و روستاست ولی تأثیر اقتصادی، اجتماعی و نقش دفاعی و مرزداری آنان در کیان کشورمان انکارناپذیر است و بیتردید یکی از میراثهای گرانقدر و ضرورتهای اجتنابناپذیر ایرانزمین محسوب میشوند.
در استان تهران تعداد عشایر کوچنده کم است؛ طایفههای کلهر، صادقی، شاهسوند، جمالی، پازوکی و هداوند از عشایر استانند که به دشت لار، دماوند، فیروزکوه محل ییلاق و شهرستانهای ورامین، شهریار و رباطکریم، قشلاق میکنند.آنها علاوه بر پرورش گوسفند به پرورش شتر نیز مشغولند و بخش عمدهای از پروتئین مورد نیاز استان را تأمین میکنند.
شلیک ناجوانمردانه در لار
جاذبههای طبیعی و منابع خدادای فوق، توسط یگان حفاظت منابع طبیعی رصد و پایش میشوند تا فرزندان ما نیز در آینده از این موهبتها بینصیب نمانند؛ انجام وظیفهای که در بیشتر موارد به بهای جان و تا پای جان، رقم میخورد. یک نمونه از آن در روز دهم شهریورماه سال جاری، هنگام اذان مغرب برای فرمانده یگان حفاظت منابع طبیعی شمیران، سرهنگ یحیی عسکریان و هنگام مأموریت در منطقه حفاظتشده لار اتفاق افتاد که در تاریکی شب بهطور ناجوانمردانه به قصد قتل مورد اصابت گلوله قرار گرفت. البته فداکاری همکاران و پرسنل بیمارستان سوم شعبان دماوند این نیروی خدوم و خستگیناپذیر را از مرگ حتمی نجات داد.
افراد این یگان بهدلیل وظیفه و رسالت حرفهای که دارند، برای برخورد با افراد خاطی در زمینه طبیعت و نیز مراقبت از میراث آیندگان، همیشه در مأموریتهای عملیاتی هستند و متقابلاً مورد هجوم زیادهخواهان و اشرار قرار میگیرند؛ آن هم در حالی که بنابر قانون هیچگونه تجهیزات دفاعی همراه ندارند و بدیهی است که در این بخش از قانون باید به ضرورت و فوریت بازنگری شود! یا لااقل همانطوری که در گذشته نیروهای شهربانی، ژاندارمری و کمیتههای انقلاب اسلامی جهت بازدهی بیشتر در طرح ادغام قرار گرفتند؛ نیروهای یگان حفاظت منابع طبیعی، محیط زیست و میراث فرهنگی نیز تحت نظارت نیروی انتظامی در یکدیگر ادغام شوند و از امکانات تسلیحاتی، مخابراتی و لجستیک کافی برخوردار شوند.
از آنجا که بهکارگیری سلاح برای این افراد در قانون دیده و تعریف نشده است؛ عناصر خاطی با سوء استفاده از این خلأ قانونی به شرارت خود در عرصه طبیعت ادامه میدهند.امید که جان این حافظان طبیعت و در پی آن، میراث طبیعی این سرزمین با اصلاح قوانین و تفویض اختیارات و امکانات کافی، در امنیت و دور از دستدرازیهای زیادهخواهان قرار گیرند.
شما چه نظری دارید؟