یادمان بهمن رجبی، هنرمند پیشکسوت، نوازنده صاحب سبک و مدرس تنبک، با حضور جمعی از هنرمندان برجسته شامگاه سه‌شنبه ۲۲مهرماه در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد. در این آیین تأکید شد که زنده‌یاد رجبی تک‌نواز و یکه‌تاز تنبک‌نوازی و نماد اعتراض اجتماعی و فلسفی بود .
به گزارش ایرنا، در این مراسم، رضا مهدوی اظهار کرد: رجبی دوست نداشت با عنوان استاد خطاب شود و همواره در کنار مردم بود و تلاش می‌کرد احترام و محبت را منتقل کند. او تمامی زندگی خود را صرف ریتم و وزن در موسیقی ایرانی کرد؛ از عمق وجودش تنبک می‌نواخت و تکنیک را در خدمت احساس و شخصیت هنری قرار می‌داد.
داود یاسری، مدرس و نوازنده تنبک، نیز با یادآوری خاطرات همکاری و دیدارهایش با رجبی گفت: او کتاب‌های خود را به من هدیه کرد تا دانش و آگاهی من نسبت به تنبک‌نوازی ارتقا یابد. رجبی می‌خواست تنبک‌نوازان مسیر او را دنبال کنند و بر اهمیت مطالعه و آموزش تأکید داشت .
سعید رودباری، نوازنده و مدرس تنبک، با گرامیداشت یاد استادان موسیقی همچون حسین تهرانی، اسدالله ملک، ناصر فرهنگ‌فر و محمود فرهمند یادآور شد: زنده‌یاد رجبی بر اهمیت محبت و همدلی در جامعه هنری و پاسداری از موسیقی فاخر ایران تأکید داشت.
جهانگیر الماسی، بازیگر پیشکسوت و دوست رجبی نیز گفت: او برای نوازندگی تنبک و ریتم بسیار احترام قائل بود و نوازندگی را صرف سرگرمی نمی‌دانست. با این ساز، هم احساسات و هم تعقل و اندیشه را منتقل می‌کرد و معتقد بود هنر باید جامعه را فعال، پویا و دوست‌داشتنی سازد .
پیمان سلطانی، آهنگساز و رهبر ارکستر، رجبی را نماد اعتراض اجتماعی و فلسفی توصیف کرد و افزود: او با انتقادگری نمادین، جامعه را به سمت تفکر و پرسشگری سوق می‌داد؛ معتقد بود هنر و موسیقی باید در خدمت جریان‌های انتقادی و فلسفی باشد و نبود چنین فردی، سکون و رکود فرهنگی را تشدید می‌کند.
میرعلیرضا میرعلی‌نقی، روزنامه‌نگار و پژوهشگر موسیقی، شخصیت رجبی را تک‌تاز و تک‌نواز برشمرد و یادآور شد: او تحت تأثیر عارف قزوینی و دیگر هنرمندان بود، اما سبک و اندیشه‌ای مستقل داشت و علاوه بر نوازندگی، در تولید محتوای فکری درباره سرنوشت انسان نقش‌آفرینی می‌کرد. میرعلی‌نقی زندگی و هنر رجبی را نماد استقامت و تنهایی دانست و تأکید کرد که او پس از حسین تهرانی یکی از چهار یا پنج نوازنده صاحب کرسی مشخص در تاریخ موسیقی ایران است.
بهمن رجبی (۱۳۱۸–۱۴۰۳)، متولد رشت، از سال ۱۳۵۰فعالیت حرفه‌ای خود را در تک‌نوازی و دونوازی تنبک آغاز کرد. وی نوازنده صاحب سبک، مدرس پیشکسوت و پژوهشگر موسیقی بود. نوآوری‌های او شامل افزودن ۱۱نوع ریز به تکنیک‌های تنبک، بسط ریتم‌های مطربی و ایجاد ریزهای شانزده‌گانه است. آثار شاخص او شامل قطعه مشهور گفتگوی چپ و راست و همکاری در آلبوم‌های سواران دشت امید و گلچین یک و دو بود.