چندثانیه نوشت: یک فعال رسانهای ادعا کرده است که طی ۲۵ سال گذشته فوتبال ایران دستکم ۶۰ میلیون دلار فقط بابت جریمهها و فسخ قراردادها پرداخت کرده؛ رقمی رسمی که اگر پرداختهای پنهان و قراردادهای اعلامنشده را هم حساب کنیم، احتمالاً بسیار فراتر از این عدد است.
۶۰ میلیون دلار؛ عددی که میتوانست فوتبال ایران را متحول کند، اما عملاً خرج سوءمدیریت، تصمیمهای اشتباه و قراردادهای غیرحرفهای شده است.
فوتبالی که همیشه از «نداشتن پول» مینالد، در عمل نشان داده مشکلش نبود پول نیست، نحوه خرج کردن آن است.
نکته قابل تأمل اینجاست که این پول از کجا آمده است؟
بخش عمده منابع مالی فوتبال ایران مستقیماً یا غیرمستقیم از بودجههای دولتی، شرکتهای وابسته به بیتالمال، منابع عمومی و در نهایت از جیب مردم تأمین شده؛ پولی که میتوانست صرف توسعه زیرساخت، آموزش و آیندهسازی شود، اما در عمل صرف جبران اشتباهات مدیریتی شده است.
با ۶۰ میلیون دلار چه کارهایی میشد کرد؟
- پرداخت حقوق سالانه ۳۰ هزار کارگر یا معادل حقوق یک شهر متوسط
- ساخت ۶ هزار خانه ۶۰ متری
- احداث ۴۰۰ مدرسه ۱۲ کلاسه
- ساخت ۲۰ بیمارستان مجهز یا خرید ۲۰ دستگاه MRI پیشرفته
- یا نجات آینده فوتبال با ایجاد ۱۵ آکادمی استاندارد و حرفهای
اما همه این «میشدها» به یک واقعیت تلخ ختم شده است: همه این پول فقط خرج فسخ قراردادها و جریمه ها شد.
فوتبال ایران امروز نه قربانی تحریم است، نه کمبود منابع؛ بلکه اسیر مدیریت ناکارآمد، فقدان شفافیت و نبود هرگونه پاسخگویی است. چرخهای معیوب که سالهاست تکرار میشود و هیچکس هم مسئولیت آن را نمیپذیرد.
