حسین سپاهی - روزنامه اطلاعات| بازسازی پل تخریب شده رودخانه «گزن»، واقع در حدفاصل روستاهای «مدحوک» و «مانش» و سهراهی «گلگ»، سالهاست از یک مطالبه محلی فراتر رفته و به نماد آشکار بیتوجهی به زیرساختهای حیاتی در جنوب استان سیستان و بلوچستان بدل شده است؛ پلی که زمانی با ابتداییترین امکانات و بهصورت موقت، حتی با استفاده از لاستیک خودروها سرپا نگه داشته شد، اما امروز نزدیک به ۲ سال است که بهطور کامل ویران شده و عملا هیچ کارکردی ندارد.
پل رودخانه گزن، صرفا یک سازه بتنی نیست؛ بلکه شریان اصلی ارتباطی ۴شهرستان ایرانشهر، مهرستان، سیبوسوران و سراوان است. روزانه صدها خودرو، مسافران بینشهری، دانشآموزان، کشاورزان، کسبه و بهویژه بیماران اورژانسی ناگزیر از عبور از این مسیر هستند؛ مسیری که با نخستین بارندگی، به نقطه انسداد کامل و بحرانی جدی برای جان انسانها بدل میشود.
به هنگام بارندگی، طغیان رودخانه گزن عملاً راه ارتباطی ایرانشهر به مهرستان را بهطور کامل قطع میکند؛ بهگونهای که مردم محلی و مسافران، گاه ساعتها و حتی تا یک شبانهروز در ۲سوی رودخانه گرفتار میمانند که این انسداد طولانیمدت، افزون بر تحمیل خسارات اقتصادی و معطلیهای فرساینده، جان بیماران، سالمندان و کودکان را بهطور مستقیم در معرض خطر قرار میدهد و نبود مسیر ایمن جایگزین، عمق این بحران را دوچندان میکند.
معضل طغیان رودخانه گزن
غلامقادر مزارزهی، یکی از مسافران مسیر ایرانشهر - مهستان، در گفتگو با «اطلاعات» با اشاره به شرایط دشوار رفتوآمد در زمان بارندگی در این جاده میگوید: با اولین بارش، رودخانه گزن سیلابی میشود و راه ارتباطی ایرانشهر به مهرستان کاملاًبسته میماند . به همین دلیل، مردم ومسافران ساعتها و حتی یک شبانهروز در ۲ طرف پل گرفتار میشوند که در این شرایط، انتقال بیماران اورژانسی به مراکز درمانی عملاً غیرممکن است. از این رو، ساخت این پل دیگر یک مطالبه نیست؛ یک ضرورت فوری و حیاتی برای منطقه است.
به گفته اهالی منطقه، در زمان بارندگی مسیر بهطور کامل مسدود میشود و مسافران در میان گلولای و نبود راه برای رفت و آمد سرگردان میشوند و بیماران اورژانسی، بدون دسترسی به مسیر ایمن، چشمانتظار فروکش سیلاب یا باز شدن راه میمانند؛ وضعیتی که خطر وقوع حوادث جبرانناپذیر و حتی فوت بیماران را از یک احتمال، به واقعیتی تکرارشونده بدل کرده است. این مشکل بارها به مسئولان شهرستانی، استانی و حتی کشوری اطلاع داده شده، اما تاکنون اقدام مؤثر، عملی و درخور شأن مردم منطقه را در پی نداشته است.
پرسش جدی افکار عمومی این که چگونه ممکن است مسیری با چنین اهمیت راهبردی و منطقهای، سالها بدون پل ایمن و استاندارد رها شود؟ آیا باید در انتظار وقوع فاجعه انسانی ماند، تا ضرورت ساخت پل رودخانه گزن برای متولیان امر محرز شود؟
مردم روستاهای مسیر مهرستان به ایرانشهر و تمامی استفادهکنندگان از این راه، امروز مطالبهای روشن، قانونی و حداقلی دارند: بازسازی فوری، اصولی و استاندارد پل رودخانه گزن. این مطالبه نه فراتراز قانون است و نه غیرمنطقی؛ بلکه حقی بدیهی است برای حفظ جان، امنیت، کرامت انسانی و دسترسی برابر بهزیرساختهای ایمن.
این گزارش، صدای مردمی است که سالها با وعدههایی درباره ساخت پل رودخانه گزن زیستهاند و امروز چشمانتظار تصمیم و اقدامند؛ اقدامی که اگرچه دیر شده، اما هنوز میتواند از وقوع یک فاجعه انسانی پیشگیری کند.
