بازگشت به انرژی هسته‌ای در قلب سیاست انرژی ژاپن قرار دارد، اگرچه پس از فاجعه سال ۲۰۱۱ (نیروگاه اتمی فوکوشیما دایچی در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ در پی زلزلهٔ ۹ ریشتری و سونامی ناشی از آن ویران شد و ۵۴ راکتور آن از کار افتاد و بدترین فاجعه هسته‌ای پس از چرنوبیل در روسیه نام گرفت)، ترس ساکنان همچنان پابرجاست. با این وجود، فعالیت در اطراف نیروگاه هسته‌ای «کاشیوازاکی-کاریوا» به اوج رسیده است؛ کارگران برای افزایش عرض جاده اصلی، خاک را جابجا می‌کنند و کامیون‌ها در حال فعالیت در ورودی شدیداً محافظت‌شده آن هستند. یک حصار طولانی پیرامونی نیز با انبوه حلقه‌های سیم خاردار پوشانده شده و یک گشت پلیس هم بازدیدکنندگان را در ساحل زیر نظر دارد؛ از معدود مکان‌هایی که با کوه برفی «یونیاما»، چشم‌اندازی آشکار به رآکتورها دارد.
وقتی هر هفت رآکتور فعال باشند، نیروگاه کاشیوازاکی-کاریوا ۸.۲ گیگاوات برق تولید می‌کند که برای تأمین برق میلیون‌ها خانوار کافی است. این نیروگاه که ۴.۲ کیلومتر مربع از زمین‌های استان «نیگاتا» در ساحل دریای ژاپن را اشغال کرده، بزرگ‌ترین نیروگاه هسته‌ای جهان است. با این حال، از سال ۲۰۱۲ نیروگاه حتی یک وات برق هم تولید نکرده است. تعطیل شدن فعالیت ده‌ها راکتور پس از گداخت سه‌گانه در نیروگاه فوکوشیما دایچی در مارس ۲۰۱۱، بدترین حادثه هسته‌ای جهان از زمان چرنوبیل را رقم زد. شرکت برق توکیو (تپکو) مسئولیت اداره نیروگاه کاشیوازاکی-کاریوا را در حدود ۲۲۰ کیلومتری شمال غربی توکیو برعهده دارد؛ همان شرکتی که مسئول نیروگاه فوکوشیما بود، زمانی که یک سونامی قدرتمند از میان دیوارهای دفاعی آن گذشت و باعث قطعی برق شد و ۱۶۰هزار نفر را مجبور به تخلیه کرد.
چند هفته پیش از پانزدهمین سالگرد این حادثه و فاجعه سونامی گسترده‌تر که جان حدود ۲۰ هزار نفر را در سواحل شمال شرقی ژاپن گرفت، شرکت تپکو قرار است یکی از هفت راکتور نیروگاه کاشیوازاکی-کاریوا را دوباره راه‌اندازی کند. به گزارش شبکه تلویزیونی NHK، تپکو اعلام کرده پس از بروز نقص فنی در جریان آزمایش تجهیزات در چند روز اخیر، بازراه‌اندازی راکتور را به تعویق خواهد انداخت. راه‌اندازی دوباره راکتور شماره ۶ که می‌تواند تأمین برق منطقه توکیو را حدود ۲درصد افزایش دهد، نقطه عطفی در بازگشت آهسته ژاپن به انرژی هسته‌ای خواهد بود؛ راهبردی که دولت ژاپن می‌گوید به این کشور کمک می‌کند به اهداف انتشار گازهای گلخانه‌ای خود دست یابد و امنیت انرژی را تقویت کند. اما برای بسیاری از ۴۲۰هزار نفری که در شعاع ۳۰ کیلومتری کاشیوازاکی-کاریوا زندگی می‌کنند و اگر با حادثه‌ای شبیه به فوکوشیما مجبور به تخلیه منطقه شوند، بازگشت تپکو به تولید انرژی هسته‌ای چندان هم بی‌خطر نیست. از جمله آنها می‌توان به «ریوسوکه یوشیدا» پیرمرد ۷۶ساله ژاپنی اشاره کرد که خانه‌اش کمتر از سه کیلومتر با نیروگاه فاصله دارد. وقتی از این پیرمرد پرسیده شد چه چیزی او را در مورد راه‌اندازی مجدد نیروگاه بیش از همه نگران می‌کند، پاسخی ساده داد: «همه چیز».
شرکت برق می‌گوید از حادثه فوکوشیما دایچی، درس گرفته و اوایل امسال متعهد شد در ۱۰ سال آینده با ۱۰۰ میلیارد ین سرمایه‌گذاری در استان نیگاتا نظر ساکنان را جلب کند. نیروگاه کاشیوازاکی-کاریوا که ۶۰۰۰ کارمند آن در دوران تعطیلی درازمدت پروژه همچنان در حال انجام وظیفه بوده‌اند، دیوارهای ساحلی و درهای ضد آب برای محافظت قوی‌تر در برابر سونامی دارد. این در حالی است که ژنراتورهای دیزلی سیار و ناوگان بزرگی از ماشین‌های آتش‌نشانی، آماده رساندن آب برای خنک کردن راکتورها در مواقع اضطراری هستند.
در غیاب رأی‌گیری، فعالان مخالف بازراه‌اندازی به نظرسنجی‌هایی اشاره می‌کنند که مخالفت آشکار با این اقدام را نشان می‌دهد. راه‌اندازی دوباره نیروگاه کاشیوازاکی-کاریوا برای دولت ژاپن یک قمار است، دولتی که بازگشت بلندپروازانه به تولید برق هسته‌ای را در مرکز سیاست تازه انرژی خود قرار داده است. پیش از فاجعه فوکوشیما، ۵۴ راکتور در حال فعالیت بودند که حدود ۳۰درصد از برق کشور را تأمین می‌کردند. اکنون از ۳۳ راکتور موجود، تنها ۱۴راکتور در حال فعالیتند. ۱۵سال پس از فاجعه فوکوشیما، انتقاد از «دهکده هسته‌ای» ژاپن توجه افکار عمومی را به این شهر ساحلی برفی معطوف کرده است.