اینجا ایران است؛ سرزمینی که هنوز هم خانه شماست، حتی اگر فرسنگ‌ها دورتر از آن زندگی کنید. اینجا همان خاکی است که خاطرات کودکی بسیاری از ما در آن شکل گرفت، همان جایی که کوچه‌هایش، مدرسه‌هایش، دانشگاه‌هایش و شهرهایش بخشی از هویت ما را ساخته‌اند.

بیش از چهل روز است که ایران ما زیر سایه حملات و خشونت‌های آمریکا و اسرائیل روزهای دشواری را پشت سر می‌گذارد. در این روزها، هزاران زن و کودک بی‌گناه جان خود را از دست داده‌اند و سربازانی که برای دفاع از سرزمینشان ایستاده بودند، جانشان را فدا کرده‌اند. خانه‌هایی ویران شده‌اند، زیرساخت‌هایی که حاصل سال‌ها تلاش مردم بوده آسیب دیده‌اند و خانواده‌های زیادی داغدار شده‌اند.

در چنین روزهایی، بسیاری از مردم در داخل کشور با نگرانی، اندوه و امید به آینده روزگار می‌گذرانند. اما در آن سوی مرزها، گاهی صداهایی شنیده می‌شود که نه از همدردی، بلکه از بی‌تفاوتی یا حتی شادی و رقص نسبت به این رنج‌ها سخن می‌گویند. گویی فراموش شده که این سرزمین، تنها یک نام سیاسی یا جغرافیایی نیست؛ اینجا خانه میلیون‌ها انسان است.

ایران فقط یک دولت یا یک نظام سیاسی نیست. ایران یعنی حافظیه و سعدیه؛ یعنی خیابان سی‌تیر با عطر تاریخ و فرهنگش؛ یعنی تالار رودکی که سال‌ها صدای موسیقی و هنر در آن طنین انداخته است. ایران یعنی حرم امام رضا و شاهچراغ؛ یعنی شهرهایی که هرکدام بخشی از تاریخ و روح این سرزمین را در خود دارند.

ایران یعنی کردستان و ایلام و کرمانشاه با مردم با غیرت و مهربانشان. یعنی تبریز با تاریخ پرافتخارش، گیلان با طبیعت زنده و فرهنگ کهنش، یزد با کوچه‌های خشتی و اصفهان با شکوه میدان‌ها و پل‌هایش. اینها همه ایران‌اند؛ ایرانی که متعلق به همه ماست و شماست.

ممکن است بسیاری از ما از سیاست‌ها یا تصمیم‌هایی که در طول سال‌ها گرفته شده ناراضی باشیم یا انتقاد داشته باشیم. نقد و اعتراض حق هر انسانی است. اما هیچ‌کدام از این اختلاف‌ها نباید باعث شود که رنج مردم یک سرزمین نادیده گرفته شود یا ویرانی خانه‌های آن به چشم نیاید.

وقتی کودکی از زیر آوار بیرون کشیده می‌شود، وقتی مادری فرزندش را از دست می‌دهد، یا وقتی خانواده‌ای خانه خود را از دست می‌دهد، این دیگر موضوع سیاست نیست؛ این درد انسان‌هاست. در چنین لحظاتی، نخستین چیزی که باید زنده بماند، وجدان انسانی است.

ایران، با همه زیبایی‌ها و زخم‌هایش، هنوز خانه ماست. خانه‌ای که اگر آسیب ببیند، بخشی از خاطره و هویت ما نیز آسیب می‌بیند. شاید امروز بیش از هر زمان دیگری لازم است به خود یادآوری کنیم که فراتر از اختلاف‌ها و مرزها، چیزی به نام همدلی و مسئولیت انسانی وجود دارد.

وجدان خود را بیدار کنید، اینجا ایران است.

سرزمینی که هنوز، برای بسیاری از ما، خانه پدری است.