منصور حقیقت پور در روزنامه اعتماد نوشت: دکتر لاریجانی سال‌ها به ناحق تخریب شد، اجازه نیافت در عرصه‌هایی چون انتخابات ریاست‌جمهوری نقش‌آفرینی کند و به نوعی خانه‌نشین شد. کشور از توان مدیریتی و تجربه او محروم ماند. این حذف نه ظلم به یک فرد، بلکه خسارتی برای کشور است.

هر نظام سیاسی برای بقا نیازمند حضور جریان تفکر عقلانی است؛ حذف این جریان به معنای بازگشت به تصمیم‌های هیجانی و سیاست‌های مقطعی است. درست از همین‌جاست که باید از «مکتب لاریجانی» سخن گفت. مکتبی که می‌خواهد عقلانیت و تعادل را به عرصه قدرت بازگرداند. لاریجانی در تعامل با دیگران اهل مدارا و گفت‌وگوست، اما در دفاع از اصول دینی و ملی صریح و قاطع.

این ترکیب، او را به سیاستمداری «فراجناحی» تبدیل کرده است: او از چپ و راست، اصولگرا و اصلاح‌طلب عبور کرده و تنها معیارش منافع ملی بوده است. کمتر سیاستمداری را می‌توان یافت که تا این اندازه توانسته با جناح‌های مختلف تعامل کند و در عین‌حال استقلال رأی خود را حفظ کند.

کشور در شرایط فعلی بیش از هر زمان دیگری به مکتب عقلانیت نیاز دارد. الگوی لاریجانی می‌تواند راهکاری برای خروج از بحران‌های امروز باشد؛ از سیاست تا اقتصاد، از مدیریت تا امنیت. او از نسلی است که تصمیم‌گیری را بر پایه خرد جمعی می‌بیند نه سلیقه فردی. شاید روزی فرابرسد که جامعه سیاسی ایران، قدر عقلانیت را بیشتر بداند و در آن روز، «مکتب لاریجانی» دوباره به عنوان الگویی برای سیاست‌ورزی مدرن و ملی احیا شود.