به گزارش اطلاعات آنلاین، دیوان عالی آمریکا با رای اکثریت (شش عضو)، تعرفههای وضعشده توسط دونالد ترامپ برای وارادات را مغایر با قانون اساسی دانسته است زیرا معتقد است اختیار تعیین نرخ مالیات و گمرک تنها در دست کنگره است، نه کاخ سفید. با این حال این اعتراض راه به جایی نبرده است.
پس از حکم ۲۰ فوریه، موجی از امیدواری در میان فعالان تجارت بینالملل و بازار هنر به راه افتاد. همه منتظر بازگشت ثبات به مبادلات بودند تا تکلیف هزینههای واردات روشن شود. دادگاه اعلام کرد که ترامپ با سوءاستفاده از قانون «اختیارات اضطراری»، تعرفههای متقابلی را بر تقریباً تمام کشورهای جهان تحمیل کرده که وجاهت قانونی ندارند.
اما این دلخوشی چند ساعتی بیشتر دوام نیاورد. ترامپ در همان روز، با استناد به یک قانون اضطراری دیگر، تعرفههای جدید ۱۵ درصدی را بر کالاهای وارداتی از تمام کشورها وضع کرد. تفاوت اینجاست که عوارض جدید تنها ۱۵۰ روز اعتبار دارند، مگر اینکه کنگره رای به تمدید آنها بدهد. این لجبازی قانونی بلافاصله با واکنش تند ایالتها روبهرو شد و دادستانهای ۲۲ ایالت علیه این رویه شکایت کردند. همزمان، دادگاه فدرال نیویورک نیز حکم داده است که شرکتهای متضرر، باید تمام مبالغی را که بابت تعرفههای غیرقانونی قبلی پرداخته بودند، پس بگیرند.
بازار هنر روی انبار باروت
پیر ولنتین، وکیل برجسته حقوق هنر، وضعیت فعلی را به آتشسوزی تشبیه میکند: «هر زمان که واشینگتن شروع به بازی با اعداد و تعرفهها میکند، بازار هنر مثل یک بندباز ناشی، تعادلش را از دست میدهد و به لرزه میافتد.»
میلیسنت کریچ، عتیقهفروش اهل ممفیس، از این وضعیت کلافه است. او میگوید: «با حکم دیوان عالی، حس کردم بالاخره میتوانم نفس راحتی بکشم و ویترینم را دوباره پر کنم. اما عصر همان روز، با شنیدن خبر تعرفههای ۱۵ درصدی، تمام نقشههایم نقش بر آب شد.»
او که آثار خاص و باکیفیت خود را از بریتانیا تأمین میکند، حالا با بنبست عجیبی روبهروست. کریچ به خرید یک صندلی قرن هجدهمی اشاره میکند که قیمتش ناچیز بود، اما هزینه حمل و نقل و گمرکی آن به قدری سرسامآور برآورد شد که عملاً سودی برایش باقی نمیگذاشت. برخی از همکاران او مثل کلینتون هاول، برای فرار از این هرجومرج، کلاً قید واردات را زدهاند و فقط سراغ آثاری میروند که از قبل در داخل خاک آمریکا موجود است.
استراتژی «صبر و انتظار»
بسیاری از گالریداران بزرگ، فعلاً دست نگه داشتهاند. استیون چیت، رئیس گالری «رالف چیت»، میگوید: «تا زمانی که نرخها تثبیت نشود، چیزی وارد نمیکنیم. فقط امیدواریم عوارض عتیقه و آثار هنری به جای آن رقمهای سنگین سابق، روی همان ۱۰ یا ۱۵ درصد بماند؛ هرچند بعید میدانم به این زودیها صفر شود.»
علاوه بر تعرفهها، هزینه سوخت نیز قوزِ بالای قوز شده است. جنگ مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران باعث جهش قیمت سوخت و در نتیجه، افزایش چشمگیر هزینههای حمل و نقل و باربری شده که مستقیماً بر قیمت نهایی آثار هنری اثر گذاشته است.
نیکلاس اودانل، وکیل هنر، میگوید که بسیاری از واسطهها فعلاً ترجیح میدهند کالای خود را در بازار آمریکا عرضه نکنند. به گفته او، فروشندگانی هم که معامله میکنند، ناچارند هزینه تعرفه را روی قیمت بکشند و در نهایت، این خریدار است که باید جورِ این بازیهای سیاسی را بکشد. با این حال، او معتقد است حتی یک نرخ ثابتِ ۱۵ درصدی، بهتر از بلاتکلیفی مطلق است، چون حداقل میتوان با یک عدد مشخص برنامهریزی کرد.