اصغر فرهادی در گفت‌وگویی در حاشیه جشنواره کن، از تجربه ساخت فیلم جدیدش در فرانسه، همکاری با بازیگران مطرح سینمای جهان و همچنین نگاه شخصی‌اش به بازگشت به ایران سخن گفت و این بازگشت را با استعاره‌ای احساسی از «مادر» توصیف کرد.
به گزارش ایسنا، اصغر فرهادی، کارگردان دو بار برنده اسکار و خالق آثاری چون «جدایی نادر از سیمین»، «فروشنده» و «قهرمان»، در پنجمین حضور خود در جشنواره فیلم کن با فیلم فرانسوی‌زبان «داستان‌های موازی» مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. او این فیلم را پس از خروج از ایران در سال ۲۰۲۲ در خارج از کشور ساخته است.
فرهادی در گفت‌وگویی با نشریه ورایتی در کن، درباره دلیل بازگشت اخیرش به ایران در دوران جنگ گفت: «مثل داشتن مادری بیمار است. اگر مادرت بیمار باشد، کار زیادی از دستت برنمی‌آید. فقط می‌توانی کنارش بنشینی و دستش را بگیری. نمی‌توانی او را رها کنی. این سرزمین من است، فرهنگ من است، زبان من است. من در اینجا بزرگ شده‌ام.» او تأکید کرد که پیوندش با ایران، پیوندی فرهنگی و عاطفی است و حتی در زمان کار در خارج از کشور نیز از آن جدا نشده است.
این کارگردان درباره شکل‌گیری ایده فیلم «داستان‌های موازی» توضیح داد که پیشنهاد اولیه از سوی شرکت «انانیموس کانتنت» برای اقتباس مجموعه «ده فرمان» ساخته کریشتوف کیشلوفسکی مطرح شده بود، اما او به دلیل علاقه نداشتن به ساخت سریال، این پیشنهاد را رد کرده و در نهایت تنها یکی از اپیزودها را مبنای الهام فیلم جدید خود قرار داده است. او گفت اپیزود «فیلم کوتاهی درباره عشق» بیش از سایر بخش‌ها در ذهنش باقی مانده و مسیر شکل‌گیری فیلم از همان‌جا آغاز شده است.
فرهادی همچنین با اشاره به تمرکز ویژه خود بر عنصر «صدا» در سینما گفت که از دوران دانشجویی به این حوزه علاقه‌مند بوده و حتی پایان‌نامه‌اش درباره سکوت در آثارهارولد پینتر بوده است. او تأکید کرد که درک شخصی‌اش این است که «در صدا بیشتر از تصویر، درام وجود دارد» و برای او، صدا فضای گسترده‌تری برای تخیل ایجاد می‌کند. به گفته او، همین نگاه سبب شده صدا در آثارش نقش محوری داشته باشد. فرهادی در بخش پایانی این گفت‌وگو بار دیگر به پیوند عاطفی خود با ایران اشاره کرد و گفت: «من ریشه در این سرزمین دارم و هر زمان امکان کار در ایران فراهم شود، بازمی‌گردم. پس از پایان هر پروژه، ترجیح می‌دهم سریع به خانه برگردم.» او تأکید کرد که بازگشتش به ایران نه یک تصمیم حرفه‌ای صرف، بلکه بخشی از هویت شخصی و فرهنگی اوست.