لوئیس انریکه پیش‌گو نیست، اما وقتی دو فصل قبل کیلیان امباپه، بازیکن فوق ستاره و تاثیر گذار پاریسن ژرمن تصمیم گرفت قراردادش را با باشگاه تمدید نکند و به رئال مادرید برود، آقای مربی متوجه چیزی شد که دیگران متوجه آن نشدند، به همین دلیل نه تنها با رفتن امباپه مخالفت نکرد بلکه برای او آرزوی موفقیت کرد و جمله‌ای گفت که هنوز از یاد هواداران این تیم فرانسوی نرفته است:
«سال آینده ما بدون امباپه قوی‌تر خواهیم بود.»
ادعای آن روز سرمربی تیم فرانسوی اکنون به حقیقت پیوسته و پاریسن ژرمن نه تنها قوی‌تر شد، بلکه با دو قهرمانی متوالی در لیگ فرانسه و لیگ قهرمانان اروپا، جهان فوتبال را متحیر کرده است. موفقیت‌هایی که بعد از جدا شدن امباپه، تقریباً هیچ کس پیش‌بینی نمی‌کرد، به جز خود لوئیس انریکه.
کلید موفقیت
کلید اصلی موفقیت این بود که مالک قطری باشگاه به انریکه اختیار مطلق داد تا تغییر شکل تیم را همانطور که طراحی کرده بود انجام دهد. 
هرچند جدایی امباپه، خواسته سرمربی اسپانیایی پاریسن ژرمن نبود، اما تبدیل به فرصتی شد برای خلق یک عصر نوین در فوتبال که در آن بازیکنان فوق ستاره و کهکشانی مانند امباپه هیچ نقشی ندارند.
لوئیس انریکه به جای تلاش برای جایگزینی یک سوپراستار دیگر به جای امباپه، غیبت این بازیکن را به یک مزیت تاکتیکی برای تیمش تبدیل کرد.
او همان زمان در برنامه مستندی به نام «هیچ ایده‌ای ندارم» درباره جدایی امباپه از پاریسی‌ها گفت: «در یک تیم حرفه‌ای داشتن بازیکنی که بدون هماهنگی با باشگاه، هر جا دلش می‌خواست می‌رفت، به این معنی بود که در مستطیل سبز هم نمی‌توانستم بخش‌هایی از زمین مسابقه را کنترل کنم. سال آینده، من همه چیز را کنترل خواهم کرد. همه چیز» و همین کار را هم کرد.
لوئیس انریکه هویت پاریسن ژرمن را از نو ساخت. عثمان دمبله را به پست مهاجم نوک منتقل کرد و با حمایت ناصر الخلیفی (مالک و مدیر قطری باشگاه) اقدام به خرید بازیکنانی کرد که کهکشانی محسوب نمی‌شدند ولی در موفقیت برنامه بلند پروازانه‌اش نقش پر رنگی داشتند. هزینه‌های سه ساله پاریسن ژرمن زیر نظرلوئیس انریکه به این شرح است: 
۸۸۰ میلیون دلار خرید- ۴۵۰ میلیون دلار فروش
این اعداد، نشان می‌دهند که باشگاه طی سه سال گذشته ۴۳۰ میلیون دلار متضرر شده است و فقط باشگاه‌های الهلال، آرسنال، تاتنهام، منچستر یونایتد و منچستر سیتی در این مدت تراز بدتری نسبت به پاریسن‌ژرمن ثبت کرده‌اند.
در سه سال گذشته باشگاه بازیکنانی مانند «ژائو نوس» از بنفیکا، «دزیره دوئه» از رن، «ویلیان پاچو» از اینتراخت فرانکفورت، «ماتوی سافونوف» از کراسنودار و یک بازیکن کلیدی ۲۳ ساله اهل گرجستان از ناپولی به نام «کواراتسخلیا» که هر پنج نفر در فینال شنبه شب لیگ قهرمانان اروپا مقابل آرسنال بازی کردند.
در این فصل، پاریسن ژرمن «شوالیه» و «درو» را هم به جمع خود اضافه کرد. بازیکنانی که انتظار می‌رود در موفقیت‌های آینده باشگاه نقش بیشتری داشته باشند.
لوئیس انریکه در پاریسن ژرمن عصر جدیدی را در فوتبال آغاز کرده است. عصری که در آن تیم ستاره است، نه بازیکن. دیگر خبری از رفتارهای خودسرانه و عجیب و غریب بازیکنان به اصطلاح کهکشانی و فوق ستاره و حاشیه‌هایی که داخل رختکن درست می‌کردند نیست. در عصر جدید، فوق ستاره فقط مربی تیم است.
در دوران مربیگری انریکه در پاریسن ژرمن، دمبله به توپ طلا رسید، ویتینای فراموش شده به یکی از برترین‌هافبک‌های جهان تبدیل شد، پاچو به مدافعی تبدیل شد که هر مربی آرزوی داشتنش را دارد، اشرف حکیمی به یک بازیکن مطمئن با قابلیت رهبری تیم تبدیل شد و فابیان رویز به یک هنرمند مقتدر در خط میانی تبدیل شد.
او فقط کیفیت بازیکنان را بهبود نبخشید بلکه قهرمانی‌های متوالی شخصیت باشگاه را هم ارتقا داد.
بازیکنانی که آقای مربی را دوست دارند
تأثیر لوئیس انریکه فقط تاکتیکی نیست. احساسی هم هست. بازیکنانش با جملاتی که در گذشته به ندرت از بازیکنان پاریسن ژرمن شنیده می‌شد، درباره او صحبت می‌کنند.
به عنوان مثال: «لوئیس انریکه همه چیز را در پاریسن ژرمن تغییر داد»، «او مرا به انسان بهتری تبدیل کرد.»، «مردم به ما ایمان نداشتند، اما او ایمان داشت. او یک نابغه است.»، «اشتیاق ما برای ادامه پیروزی از او ناشی می‌شود.»
حتی ناصر الخلیفی، رئیس باشگاه، درباره او می‌گوید: «او بهترین تصمیم دوران حرفه‌ای من و مایه افتخار این باشگاه است.» 
منبع: آس اسپانیا