به گزارش اطلاعات آنلاین، یک مطالعه جدید نشان می ‌دهد که بزرگترین عقرب شناخته شده جهان، ۴۱۵ میلیون سال قبل در جایی که اکنون انگلستان است، زندگی می‌کرد؛ زمانی که سایر حیوانات خشکی نسبتاً کوچک بودند و هنوز مهره داران پا به خشکی نگذاشته بودند. در نتیجه این عقرب بزرگ ترین جانوری بود که در خشکی زندگی می کرد.

بر اساس اعلام دانشگاه منچستر، این موجود ماقبل تاریخ با نام علمی  Praearcturus gigasتخمین زده می ‌شود که تا حدود ۱ متر رشد می کرده و مجهز به چنگال‌های قدرتمندی به طول تقریباً ۱۶ سانتی‌متر بوده است.

این شکارچی ترسناک در اوایل دوره دونین، زمانی که زندگی روی خشکی هنوز در مراحل نسبتاً اولیه خود و تحت سلطه بندپایان کوچک بود، در دشت‌های سیلابی کمین می‌کرده است.

کشف این که چنین عقرب بزرگی ۴۱۵ میلیون سال پیش، یعنی مدت‌ها قبل از ظهور اکوسیستم‌های پیچیده زمینی مانند جنگل‌ها زندگی می‌کرده است، بینش‌های جدیدی در مورد تاریخچه تکامل بندپایان ارائه می‌دهد.

به گفته پژوهشگران، تأیید این که این حیوان یک عقرب است، اساساً درک ما را از چگونگی و زمان تکامل این موجودات به چنین اندازه‌های خارق‌العاده‌ای تغییر می‌دهد.

بقایای این نوع عقرب که به صورت سنگواره تاکنون از مناطقی در انگلستان و ولز کشف شده‌اند، نخستین بار در دهه ۱۸۷۰ ثبت شدند اما پژوهشگران تاکنون در مورد تشخیص نوع جانور تردید داشتند.

آنها در ابتدا گمان می‌کردند که این بقایا متعلق به یک سخت‌پوست بزرگ شبیه به خرخاکی است. سپس در دهه ۱۹۸۰، پژوهش ها نشان داد که این فسیل‌ها متعلق به یک عقرب هستند. اما این تفسیر متعاقباً به دلیل ماهیت قطعه قطعه بودن بقایای شناخته شده و عدم وجود دم عقرب مشخص، به چالش کشیده شد.

با این حال، پژوهشگران به تازگی قطعات اصلی بدن این عقرب که در موزه تاریخ طبیعی موجود بودند را با استفاده از روش ‌های تصویربرداری و تحلیلی مدرن دوباره بررسی کردند. همچنین آنها را با سایر بقایای فسیلی که با اطمینان بیشتری به عنوان عقرب شناسایی شده بودند مقایسه کردند.

تجزیه و تحلیل آنها نشان داد که این سنگواره ها احتمالاً متعلق به یک عقرب است. همچنین این گروه پژوهشی چندین نمونه دیگر را که در همان سازند زمین‌شناسی یافت شده بود به این گونه نسبت داد. علاوه بر این، پژوهشگران بر اساس وجود ساختارهای باله مانندی مشابه ساختارهایی که از پوسته‌های سخت بالایی خرچنگ‌ها و شاه‌میگوها پشتیبانی و محافظت می‌کنند،  اظهار داشتند که این موجود ممکن است تا حدی آبزی بوده باشد.

به عقیده آنها این جانور احتمالاً بخشی از زندگی خود را صرف شکار در آب می‌کرد.

سبک زندگی نیمه‌آبزی می‌تواند تا حدودی اندازه بزرگتر عقرب را در مقایسه با خویشاوندان امروزی‌اش توضیح دهد؛ زیرا دریا می‌تواند برای جانوران بزرگ جثه محیط مطلوبی باشد.

نتایج این پژوهش هفته گذشته در ژورنال Palaeontology منتشر شد.