به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از اسکرین دیلی، این فیلم ۷۰ دقیقه که به تازگی نیز نامزد جایزه بفتا شده بود، با چنان ضربآهنگ اضطرارآمیزی پیش میرود که در یک لوکیشن محدود، حس یک تریلر واقعی را به مخاطب منتقل میکند. با این حال، کوثر بن هنیه تأکید میکند که نباید اعتباری برای این تعلیق به او داد، چرا که همه چیز در صدای ضبطشده هند رجب نهفته است؛ کودکی که در محاصره پیکر بیجان خانوادهاش، التماسکنان از امدادگران درخواست کمک میکند.
بن هنیه میگوید: «تعلیق از پیش وجود داشت. دختر کوچکی در خطر است و امدادگران برای نجاتش با موانع اداری دست و پنجه نرم میکنند؛ این ساختارِ خود تریلر است. حقیقت این است که ارتش اسرائیل با بیرحمی تمام، نویسنده این سناریوی وحشتناک بوده است.»
تصمیم بن هنیه برای گنجاندن تصاویر واقعی داوطلبان، دلیل مشخصی دارد: «نمیخواستم فیلم به یک تریلرِ هالیوودی تبدیل شود. مخاطب شاید تصور کند در حال تماشای یک فیلم هیجانانگیز است، اما این واقعیت محض است. لحظهای که آمبولانس پس از هماهنگی، به محل میرسد و بلافاصله هدف بمب قرار میگیرد، فراتر از تصور و بیرحمی است؛ باوریناپذیر است.»
این کارگردان تونسی که آثار قبلیاش یعنی «چهار دختر» و «مردی که پوستش را فروخت» نیز نامزد اسکار شده بودند، به محض شنیدن فایلهای صوتیِ منتشر شده در شبکههای اجتماعی، پروژه سینمایی در دست اقدام خود را رها کرد و تمام توانش را صرف ساخت «صدای هند رجب» کرد.
بن هنیه درباره انتخاب سبک روایت میگوید: «پرسش اصلی من این بود که چطور تأثیر عمیق شنیدن صدای هند را منتقل کنم؟ فکر کردم یک مستند صرف درباره اتفاقات گذشته، آن تأثیر عاطفی لازم را نخواهد داشت؛ ضمن اینکه شبکه الجزیره قبلاً با انجام تحقیقات قضایی و مصاحبه با تیم هلال احمر، جنبههای مستند ماجرا را پوشش داده بود.»
او ادامه میدهد: «احساس کردم دوران توضیح دادن گذشته؛ حالا زمانِ احساس کردن و قرار گرفتن در جایگاه دیگری است. مرگ هند رجب یک رویداد تاریخی نیست که تمام شده باشد؛ هر روز در غزه تکرار میشود. بنابراین مهم بود که روایت را در زمان حال حفظ کنیم و در آن لحظه دردناک باقی بمانیم.»
بن هنیه پس از پیادهسازی فایلهای صوتی ۷۰ دقیقهای و مشاوره با امدادگران درباره جزئیاتِ آن روز، فیلمنامهای دقیق نوشت. او بازیگران اصلی را با همتایان واقعیشان در هلال احمر همراه کرد تا حس آنها را بهتر درک کنند. نکته مهم این بود که بازیگران هنگام فیلمبرداری، صدای اصلی هند را میشنیدند؛ بنابراین آنچه مخاطب روی پرده میبیند، بازیگری نیست، بلکه واکنشهای کاملاً انسانی و طبیعی آنها به صدای آن کودک است.
بن هنیه میگوید: «همه بازیگران فلسطینی هستند و این داستان برای آنها بسیار سنگین بود. این یادبود، همه ما را حول خاطره هند متحد کرد؛ کاری که به عنوان هنرمند انجام دادیم، بسیار دشوار اما معنادار بود.»
با حمایت تهیهکنندگان بزرگی نظیر برد پیت، واکین فینیکس، رونی مارا و آلفونسو کوارون، این فیلم توانست به اکرانهای بینالمللی راه یابد و صدای هند رجب را به گوش جهانیان برساند.
در پاسخ به انتقاداتی که استفاده از صدای واقعی هند را سوءاستفاده میدانند، بن هنیه با قاطعیت میگوید: «این حرف یعنی چه؟ یعنی نباید درباره فجایع غزه صحبت کرد؟ مادر هند خودش در این فیلم مشارکت داشته و بدون تأیید او، ساخت فیلم را آغاز نمیکردم. هدف ما گرامیداشت یاد هند بود. آنچه واقعاً از نظر اخلاقی زیر سؤال است، فاجعهای است که بر سر این دختر کوچک آمد، نه بازگویی آن.»
او در نهایت میگوید: «امیدوارم این فیلم به پاسخگویی و عدالت منجر شود؛ چرا که بدون پاسخگویی و اجرای عدالت، صلح معنایی نخواهد داشت.»
مستند «صدای هند رجب» از طریق پلتفرمهای ایرانی نمایش فیلم دردسترس است.