به گزارش اطلاعات آنلاین، او که متولد ۱۳۰۸ بود، نه تنها یک نقاش چیرهدست در این مکتب سنتی محسوب میشد، بلکه بیش از چهار دهه با همتی مثالزدنی، بارِ سنگینِ حفظ و حراست از گنجینهای بزرگ از آثار استادان این سبک را بر دوش کشید.
عقیلی که دانشآموخته مهندسی راه و ساختمان بود، پس از بازنشستگی با تمام وجود به کار دلخواهش، یعنی نقاشی و جمعآوری آثار مکتب قهوهخانهای روی آورد. آشنایی او با استاد عباس بلوکیفر نقطه عطفی بود که او را به شاگردی این استاد بزرگ و سپس پاسداری از میراث نقاشان بزرگی چون حسین قوللر آقاسی و محمد مدبر کشاند.
او مجموعهای بینظیر شامل حدود ۵۰۰ اثر از برجستهترین نقاشان این مکتب را گردآوری کرد؛ مجموعهای که روایتگر داستانهای مذهبی، حماسی و فولکلور ایرانی است و شناسنامه هنری جامعه عامی ایران در سدههای گذشته به شمار میرود.
عقیلی در سالهای پایانی عمر خود همواره از بیتوجهی جامعه هنری و نهادهای مسئول نسبت به این هنر ملی ابراز نگرانی میکرد. او که معتقد بود نقاشی قهوهخانهای با بیمهری و فراموشی روبروست، همواره بر لزوم تدریس این سبک در دانشگاهها و حمایت از آن تأکید داشت تا به قول خود این روزگار رنگپریده دوباره جانی بگیرد.
زمستان سال گذشته، عقیلی برای دیدار با فرزندانش به آمریکا سفر کرد، اما کهولت سن و بیماری ریوی مانع از بازگشت او به ایران شد. او پس از سه هفته بستری در بیمارستان به دلیل عفونت ریه، سرانجام دار فانی را وداع گفت. با توجه به حضور خانوادهاش در آمریکا، احتمال تدفین این هنرمند فقید در همانجا وجود دارد.