سید مسعود رضوی

در شرایطی که در ایران تشییع پیکر آیت الله سید علی خامنه‌ای رهبر شهید و بیت ایشان در جریان است و سوگواری و در مسیر شهرهای ایران تا عتبات عالیات در کربلا و نجف، به مثابه وداعی تاریخی جاری است، بادِ سیاست و جنگ هم می وزد و نتایج ناخواسته و نانوشتهٔ خود را هر روز به شکلی و در جایی به خبر تبدیل می‌کند.
اخبار تنش و جنگ و سیاست در تنگه هرمز، در لبنان و در یمن، نشان می‌دهد که هنوز شرایط سخت و جنگی بر ایران و متحدان فشار می آورد و نوعی تنشِ نهفته حاکم است. رژیم صهیونیستی، هستهٔ اصلی نا  آرامی و جنگ و خونریزی و تفرقه و نیرنگ در منطقه است. البته برخی دیگر از ذینفعان و متحدان آمریکا و اسرائیل نیز هنوز دلخوش به حمایت و پشتیبانی ایالات متحده و پیمان ابراهیم در رابطه با اسرائیل هستند.
این مجموعه نیز مایل به تحمیل ارادهٔ خود برای تسلط بر چندین خطه مهم و استراتژیک مرتبط با ایران هستند: تنگه هرمز، جنوب لبنان و مناطق تحت نفوذ حزب‌الله، و نیز صنعا و منطقه استراتژیک تحت اختیار انصارالله در یمن. سه نقطه‌ای که برای ایران مانند سپر و ضمانت نامهٔ صلح است. بگذارید صریح و بی پرده بگویم: اگر این اهرم‌ها و متحدان را نداشته باشیم، در غیاب نیروی هوایی و رادارها و ضد هوایی موثر، قصابان تل آویو بر ما و منطقه کاملا مسلط خواهند شد و دیگر تفاوتی نخواهد کرد چه کسی یا حکومتی بر میهن و در ایران قدرت دارد! به فرمودهٔ استاد فردوسی:
شبستان ما گر به دست آوَرَد
بر این نامداران شکست آوَرَد 
تجربهٔ سوریهٔ پسا اسد و حملات بی‌مورد و جنایتکارانه به لبنان مظلوم و آن ملت رنجدیده پیش چشم ماست. هیئت مذاکره کننده می‌داند و مثل روز روشن است که ذره‌ای نباید از این مواضع در متارکه جنگی لبنان و عقب نشینی متجاوز در تفاهم نامهٔ اسلام آباد کوتاه بیاییم. به قول صائب: «اظهار عجز پیش ستمگر ز ابلهی است». طبعا ایران تن به این معادله نخواهد داد و کیست که به رژیم جنایتکار و کاذب و کذّابی چون صهیونِ راست گرای جنگ افروز به رهبری افرادی چون بنیامین نتانیاهو و یسرائیل کاتس و رومن گوفمن، روسای دولت و جنگ و موساد در آن دولت پادگانی ذره‌ای اعتماد کند؟راهِ جنگ، البته سخت است ولی باید بفهمیم که سختی آن تنها در کشتن و کشته شدن نبوده و نیست. اگر چنین بود باید تمام عالم و تمام مردم در حال کشته‌دن یا کشتن بودند.
اتفاقا سنت رهبر شهید هم دور نگاه داشتن ایران از جنگ بود. به همین دلیل جبهه‌های تقابل را تا دمشق و رود لیتانی و غزه جلو بردند. روش تیزبینانه و درست در سیاست ایشان چند دهه مذاکره در عین بی اعتمادی به دشمن بود. 
هماره ایران را از مهلکهٔ جنگ به دور نگاه داشتند تا ماجرای هفت اکتبر و تصمیمات یحیی سینوار که شرایط ناگزیر برای کل جریان مقاومت پیش آمد؛جنگی آغاز و به یک معنا ناگزیر به پیش آمد؛ جنگی که تا این لحظه از تاریخ، ایران تنها کشور خاورمیانه است که در مقابل دو ارتش مهیب و مدرن و اول جهان ایستادگی کرده و آنها را بر جای خود نشانده است. در حقیقت ایران، با قدرت بازدارندگی و ضربه متقابل و جنگ نامتقارن در منطقه، آمریکا را به پای میز مذاکره کشانده و شرایط خود را به ابرقدرت پر ادعا تحمیل کرده است.
این پیروزی بزرگ و تاریخی را باید با درایت و خردمندی به یک دستاورد تبدیل کنیم. نباید اجازه دهیم شعارهای بی محتوا و نامعقول و غیر قابل تحقق، این دستاورد و پیروزی را به اضطرار و اضطرابی ناگزیر تبدیل کند که در پایان جنگ ۸ ساله با بعثیان صدامی دچار شدیم و یک تجربه ناخوشایند که زخم‌های آن هنوز بر پیکر شهرها و بلاد وطن باقی و در ذهن مردم جاری است.
دولت کنونی تحت رهبری آیت‌الله سید مجتبی خامنه ای رهرو همان راهی هستند که رهبر شهید راهگشای آن بود. صبوری و حفظ دستاوردهای بزرگ در افقهای بلند، در مقابل حرکات و رفتارهای هیجانی و بچگانه و شعارهای تفرقه جویانه که هیچگاه در مرام و سیاست و روش آیت الله خامنه ای نبود و ایشان با تمهیدات خردمندانه کنترل می کردند. حتی وقتی سردار سلیمانی به شهادت رسید، ایشان اجازه ندادند واکنشی صورت گیرد که به افروختن آتش جنگ فراگیر منجر شود چون در آن برهه صلاح نمی دیدند. بنابر این باید در این سوگواری نیز وفادار و شکیبا و خردمند بود. 
باید خردمندانه بکوشیم و راههایی بیابیم برای پشتیبانی و حمایت از دوستانمان در منطقه و حفاظت از ایران و دستاوردها و پیروزیهایی که با رنج و خسارت و خون بسیار به دست آمده است. رئیس جمهور، دولت، شورای عالی امنیت ملی، رئیس مجلس، وزیر خارجه و دیگر مسئولان در دیپلماسی حق لغزیدن در این برهه از زمان را ندارند و پیروزی فرزندان جان برکف و ملت بزرگ ایران را باید نقد و تثبیت کنند.اعتبار و عظمت به سختی و با هزینه زیاد حاصل می شود اما با یک لغزش از دست می رود.