به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از شبکه تلویزیونی «ترنر کلاسیک موویز»، آرتور میلر نگارش «ناجورها» را در سال ۱۹۵۷ در قالب یک داستان کوتاه آغاز کرد؛ اثری که تلفیقی بود از خاطرات دوران کودکی او از «گاوچرانهای مدرنی که در زمان اقامتش در رینو برای طلاق از همسر اولش ملاقات کرده بود» و همچنین احساساتش نسبت به همسر دومش، مرلین مونرو، که در ابتدا در نظر میلر موجودی پاک و عمیقاً پیوندخورده با روح زندگی جلوه میکرد.
جان هیوستون، کارگردان فیلم، در ابتدا رابرت میتچام را برای نقش این گاوچران ازکارافتاده در نظر گرفته بود؛ مردی که با یک زن حساس و تازه طلاقگرفته در رینو آشنا میشود و او را برای زندهگیری اسبهای وحشی به منظور فروش به یک کارخانه غذای سگ، با خود همراه میکند.
ترنر کلاسیک موویز در این باره مینویسد: «متاسفانه میتچام فیلمنامه را غیرقابلفهم دانست و آنقدر از پاسخ دادن به تماسهای تلفنی هیوستون طفره رفت تا اینکه کلارک گیبل برای این نقش انتخاب شد. وقتی میتچام سرانجام با کارگردان صحبت کرد، درباره سن و وضعیت سلامتی گیبل به او هشدار داد و گفت: اگر او را به انتهای طناب ببندی تا با آن اسبها بجنگد، کارش تمام خواهد شد.»
اگرچه فیلمبرداری فیلم با بخشهای استودیویی به پایان رسید، اما گیبل در آن زمان چنان بیمار بود که نتوانست در جشن پایان فیلمبرداری در ۴ نوامبر شرکت کند. او دو روز بعد دچار حمله قلبی شد و یک هفته و نیم پس از آن درگذشت.
فیلم «ناجورها» با وجود بهرهمندی از دو نام از بزرگترین چهرههای آن زمان سینما، در گیشه شکست خورد و با بودجهای ۴ میلیون دلاری، تنها ۴.۱ میلیون دلار فروخت. با وجود اینکه در آن زمان از این اثر به عنوان یک «شکست تجاری مطلق» یاد میشد، «ناجورها» به مرور زمان به یک اثر کلاسیک ماندگار تبدیل شد و اکنون امتیاز درخشان ۹۴درصد را در سایت راتن تومیتوز در اختیار دارد.
این وبسایت جامع نظرسنجی، فیلم «ناجورها» را در رتبه ۲۷ از فهرست ۱۰۰ فیلم برتر تاریخ سینمای وسترن قرار داده است.