به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از آنادر مگزین، این اثر که حاصل برنده شدن او در سومین دوره جایزه سالانه «هنر و محیط زیست» است، تا ۴ اکتبر ۲۰۲۶ (12 مهر) در مرکز هنری Lee Ufan Arles (مؤسسه هنری لی اوفان آرل) پذیرای بازدیدکنندگان خواهد بود.
او در آثار خود با ثبت تصویر «علفهای هرز» در حال رقص در باد، تصاویر ثبتشده را روی کاغذ حساس به نور پروجکت کرده و آنها را با تصاویر آرشیوی اخبار از انفجار در آسمان جنگزده تهران ترکیب کرده است. در این فرایند اثر با افزودن رنگ به پروسه پیچیده تصویرتابی، اسکن و چاپ با صفحههای آلومینیومی، تصویر نهایی حالتی انتزاعی و مینیمال با طیفهایی از رنگهای زنده و غیرواقعی به خود میگیرد. در نهایت، تنها شبحی از تصویر اولیه باقی میماند که به آرامی در میان لایههای این فرایند نقش بسته است.
عباسیان در آثار خود علاقهای به بازنمایی واقعیت به معنای سنتی آن ندارد. حتی مفهوم واقعیت به عنوان یک وضعیت ثابت یا توانایی تصاویر در بازنمایی واقعیت، موضوعی است که او به چالش میکشد. او میگوید: «من درگیر مساله مستند و داستان و نحوه بازنمایی آن توسط تصویر بودم. متوجه شدم که در آثار غیرداستانی هیچ تضمینی برای واقعیت وجود ندارد؛ حتی میتواند دستکاریشدهتر هم باشد. همهچیز دروغ است.» و سپس اضافه میکند: «اما دروغها میتوانند به نوعی حقیقت شاعرانه دست یابند.»
در نهایت، آنچه برای عباسیان اهمیت دارد ابهام است. او میگوید: «همیشه فکر میکردم یک مبدأ وجود دارد و یک مقصد، و در این میان یک مسیر گذار. پس از سالها فهمیدم تنها همین گذار وجود دارد.» از نظر این هنرمند، این وضعیت گذرا غیرفعال نیست، بلکه «فضایی بسیار استوار است که میتوانیم در آن زیست کنیم.» این نگاه در نحوه حرکت او میان رسانههای مختلف و کمرنگ کردن مرز میان فرایندهای گوناگون برای خلق تصویر نهایی نیز دیده میشود: «من این تکنیک شخصی را شکل دادم؛ عکس هست، ویدیو هست، نقاشی هست، و آنچه در این میان رخ میدهد.»
در بخش دیگری از این نمایشگاه، فیلم کوتاهی به نمایش درآمده که افسانهای بومی را در دل طبیعت سرسبز منطقه کامارگو فرانسه به تصویر میکشد. پخش صدای زنگولهها، وزش باد در میان بوتهها و صدای امواج دریا در فضای گالری، تجربهای مسحورکننده و چندحسی از رویارویی طبیعت رامشده و طبیعت وحشی برای مخاطبان به وجود میآورد.