علی اصغر مصلح

 در ایران امروز، هیدگرخوانی و هیدگرشناسی رواجی گسترده دارد. اما بین هیدگرشناسان ایرانی، فقط استاد «پرویز ضیاء شهابی» است که «هیدگر» را از مشهورترین شاگرد بلافصل هیدگر یعنی «فون هرمان» آموخته‌است. 
به همین دلیل او را می‌توان برجسته‌ترین استاد هیدگرشناس ایرانی دانست که با یک واسطه به خود هیدگر ربط پیدا می‌کند. ضیاء شهابی مانند فون هرمان و اتو پگلر، سعی در شرح عبارات هیدگر با رجوع به ریشه‌های یونانی و فیلسوفان کلاسیک اروپایی دارد. آشنایی عمیق وی با زبان‌های آلمانی،‌ یونانی و لاتین این توانایی را به او بخشیده که درکی ژرف و ملموس از تاریخ فلسفه اروپایی داشته‌باشد. او با اینکه چند دهه تدریس هیدگر در دانشگاه‌های ایران را برعهده داشته، هرگز هیدگر را به‌صورت‌های ذوقی یا در خدمت ایدئولوژی‌های مرسوم تفسیر نکرده‌است. استاد با وجود اشراف کم‌نظیر بر متون حکمی و عرفان اسلامی، در تفسیر هیدگر از تطبیق‌های خوشایند با روحیه مخاطب ایرانی، پرهیز داشته و برعکس، سعی کرده عمق اندیشه‌های هیدگر را همراه با گشودگی و امکانات کم‌نظیرش آشکار کند. تضلع استاد بر متون حکمی و ادبیات و شعر فارسی کم‌نظیر است. مزج تفکرات فلسفی غربی با حکمت‌های اسلامی‌ایرانی را به هموارترین صورت می‌توان در کلام و نوشته‌های وی دید. به لحاظ خصلت‌های شخصی، استاد شهابی نمونه بی‌بدیل فروتنی، درویشی و خرسندی است. 
این خصایل نسبتی وثیق با فرزانگی و گشودگی کم‌نظیر وی دارد. در وجود استاد هیچ نشانی از دگم و توقف در جویندگی و طلب دیده نمی‌شود. گویی که استاد زمان را به مثابه معبر هستی تجربه کرده و حتی در سنین کمال، هم‌چنان طالب بی‌قرار چشمه‌های جوشان هستی است. اگر فلسفه و خردورزی فر و شکوهی دارد، می‌توان آن را در محضر استادانی چون ضیاء شهابی تجربه کرد. خداوند ایشان را با سلامتی کامل، عمر طولانی بخشد.