منبع: AS. خوزه مورینیو بیش از یک دهه است که هیچ عنوان قهرمانی در کارنامهاش ندارد (آخرین عنوان او لیگ برتر ۲۰۱۴با چلسی بود). اکنون او این فرصت را دارد که در این فصل با بازگشت به رئال مادرید، به این ناکامی پایان دهد. اولین دوره حضور او در رئال مادرید ۱۳سال پیش بود که به دنبال درگیری با چند بازیکن بزرگ، به پایان تلخی رسید.
دوران مربیگری مورینیو را میتوان به قبل و بعد از دوره سه ساله حضورش در مادرید (بین سالهای ۲۰۱۰تا ۲۰۱۳)تقسیم کرد.
او عنوان «آقای خاص» را قبل از رفتن به مادرید، با کسب دو جام لیگ قهرمانان اروپا با پورتو (۲۰۰۴) و اینتر (۲۰۱۰) و شش عنوان قهرمانی با پورتو، چلسی و اینتر در هفت فصل، به دست آورد اما پس از کسب تنها یک موفقیت در لالیگا و قهرمانی جام حذفی در طول سه سال حضورش در مادرید، دوران حرفهای مورینیو به شدت افت کرد.
او در دهه بعدی تنها یک جام بزرگ کسب کرد و آن قهرمانی لیگ برتر انگلیس با چلسی در فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۵ بود.
روند نزولی او تا آنجا پیش رفت که حتی در فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۵ توسط فنرباغچه اخراج شد ولی فصل قبل با حضور در بنفیکا، وجهه آقای خاص را بازسازی کرد تا بار دیگر مورد توجه رئیس رئال مادرید قرار بگیرد.
دوران حرفهای مورینیو تحت الشعاع پپ گواردیولا، زینالدین زیدان، کارلو آنچلوتی، یورگن کلوپ و لوئیس انریکه قرار گرفته است. گروهی از مربیان فوقالعاده موفق که ثابت کردند میتوان با داشتن سبک خاص و مدرن پیروز شد، اما یک نکته جالب وجود دارد. اکنون ما در سال ۲۰۲۶هستیم و مورینیو هنوز در سطح باشگاهی مربی مطرحی است، در حالی که زیدان، آنچلوتی و کلوپ از فوتبال باشگاهی جدا شدهاند و سبک مربیگری آنها مورد توجه باشگاهها نیست.
اما یک چالش وجود دارد.امباپه، وینیسیوس جونیور، یان دیوماند و جود بلینگهام میتوانند در فاز تهاجمی هر کاری در زمین مسابقه انجام دهند اما مورینیو معمولاً تیمهایش را بر پایه دفاع سازماندهی میکند و هنوز معلوم نیست که آیا تفکرات او در لالیگا و به ویژه لیگ قهرمانان اروپا با تواناییهای این بازیکنان هماهنگی دارد یا خیر؟
۱۳سال پس از ترک برنابئو (به دنبال اختلافات با سرخیو راموس، ایکر کاسیاس و کریستیانو رونالدو) مورینیو مسنتر و عاقلتر شده است و باید نشان دهد که میتواند بازیکنان بزرگ را مدیریت کند.
رئال مادرید تیم متکبری است و فقط زیدان و آنچلوتی در سالهای اخیر به دلیل جایگاهشان به عنوان اسطورههای باشگاههای بزرگ توانستهاند این تیم را رام کنند زیراهر دو آنها شخصیت اسطورهای داشتند و همین امتیاز آنها را قادر میساخت وارد رختکن شوند و با آرامش خاص خود، احترام بزرگترین بازیکنان دنیا را به خود جلب کنند.
بر خلاف زیدان و آنجلوتی، مورینیو به ندرت آرام بوده است. تقریباً همیشه حضورش در تیمهایی که هدایت آنها را بر عهده داشته به دلیل درگیری با ستارههای تیم به اختلاف ختم شده است.
شاید برای از دست ندادن فرصت غیرمنتظرهای که امسال رئال مادرید در اختیار مورینیو قرار داده است تا اعتبار سابق خود را به دست آورد، او یک قدم به عقب بردارد و رفتار خود را به آنجلوتی و زیدان نزدیک کند. شاید این فصل برای مورینیو آخرین فرصت باشد که بتواند با رئال مادرید به قهرمانی لالیگا و لیگ اروپا برسد و ثابت کند که واقعاً «آقای خاص» است.
