گروسی در مقام عروسک‌گردان آمریکا و مستعمرات غربی، ایران را تحت شدیدترین فشارها قرار داده است. او نه تنها زمینه‌های شدیدترین جاسوسی‌ها و خرابکاری‌ها علیه تاسیسات هسته‌ای ایران را فراهم کرد، بلکه زیر پوشش بازرسی‌ و پادمان که نشانگر همکاری بی‌شائبه ایران بود، امکان حمله به تاسیسات فردو را نیز زمینه‌سازی نمود و قبل از آن با برگزاری جلسه‌ای که به اسنپ بک یا مکانیسم ماشه موسوم بود، شورای امنیت سازمان ملل را در وضعیت مخصوصی قرار داد که تحریم بین‌المللی و بسیار دشوار و همه‌گیر علیه ایران را به اجرا گذارد. همان تحریم‌ها مقدمه جنگ چهل روزه بود و عواقب بزرگ برای خاورمیانه و جهان داشت.

اگر باز هم گروسی و شرکای او تصور می‌کنند می‌توانند با طرح موضوع هسته‌ای در زمان جنگ، و نه حتی آتش‌بس، فشار تازه‌ای به ایران وارد آورند، بهتر است تجدیدنظر کنند. امیدوارم مشاوران دونالد ترامپ هم این بار مانند قبل، فریب شعارهای نتانیاهو و نئولیبرال‌های تندرو و راست‌گراهای جنگ‌طلب صهیونیست را نخورند. 

هر حمله‌ای به هر گوشه از تأسیسات هسته‌ای یا متعلقات و شعبه‌های آن، می‌تواند کل محاسبات را در منطقه برای ما، دشمنان، و همسایگان تغییر دهد. هرگز ایران در پی سلاح هسته‌ای نبوده است. اما ظاهراً آمریکا و دستگاه‌های تبلیغاتی و پیوستارهای سازمانی مانند آژانس، دارند افکار عمومی و فضای رسانه‌ای را برای اموری غیرقابل پیش‌بینی و فراتر از انتظار آماده می‌کنند. امیدوارم اشتباه کنم و دشمنان ایران چنین خطای بزرگی نکنند. 

اما موضوع این یادداشت، روابط ما با همسایگان، به‌ویژه در ضلع جنوب غربی است که شامل یمن، عربستان، و عراق است. کویت را نادیده می‌گیرم زیرا تنها یک کشور کوچک نفتی و برساخته پس از جنگ اول جهانی است، در حالی که عراق، یمن و عربستان، سه همسایه استراتژیک و بسیار مهم ما بوده‌اند و هستند و سرنوشت آنها برای ما بسیار اهمیت دارد. هر یک به گونه‌ای با آینده ایران درهم تنیده‌اند و باید نسبت بدان حساس باشیم.

 اگرچه انصاراللهِ یمن همراه ما در جریان مقاومت محسوب می‌شود، اما سرنوشت و تحرکات دولت عراق نیز در ارتباط با درخواست‌ها یا فشارهای ایالات متحده نباید از چشمان ایران دور بماند. نیروهای مقاومت و شیعیان همدل با ایران البته در عراق اندک نیستند، اما شرایط سنگین جنگ و محاصره و تحریم بی‌سابقه و نظارتها و سخت‌گیریهای بی‌سابقه، می‌تواند دولت عراق را رویاروی جریاناتی قرار دهد که با ایران مودت دارند و از مقاومت حمایت می‌کنند. این موضوع هم ظرافت و هم هشیاری و برنامه خاصی را می‌طلبد که بی‌شک فرماندهان و مأموران و تصمیم‌سازان مربوطه، بدان توجه دارند. انشاءالله.

موضوع فوری و فوتی، اما وضع یمن و عربستان است. عربستان، اگرچه در جنگ اخیر مستقیماً رودرروی ایران قرار نگرفت، اما پایگاه‌های آمریکا را میزبانی کرد. محمدبن‌سلمان در استراتژی خطایی که برای مدرنیسم شتابزده قبله مسلمانان برگزیده است، بیش از حدّ به آمریکای ترامپ بها داد و حالا دارد تاوان طبیعیِ آن را می‌پردازد. شکست‌های عربستان در یمن و تسلط انصارالله بر استراتژیک‌ترین تنگه‌ای که عربستان کشتی‌های نفت‌کش خود را از آن عبور می‌داد، حالا به کابوس بن‌سلمان و شیوخ و شاهزاده‌ها بدل شده است. 

پیمان مکه نیز که یک پیمان امنیتی ـ نظامی سه‌جانبه میان عربستان، پاکستان، و ترکیه بود، به هیچ روی کارآیی نداشته است. پاکستان نمی‌تواند وارد یمن شود زیرا خود درگیر آشوبهای داخلی و جنگ در شمال با پشتونها و طالبان و در شرق با کشمیر و هند و در غرب با جدایی‌طلبان است. مشکلات اقتصادی و فساد هم کم ندارد. ترکیه عضو ناتو است و نیروهای نظامی‌اش درگیر سوریه، کردها، و یونانیان در دریای مدیترانه‌اند. اردوغان اساساً تمایلی به وارد شدن در یک جنگ تازه در بیابانهای جنوبی ندارد. علاقه او به شامات است که اسرائیل آن را سدّ کرده است.

معمای عربستان اما برای ما باید حل شود؛ بن‌سلمان دو بار و احتمالاً بیشتر، از دونالد ترامپ برای عقب راندن حوثی‌های یمن کمک خواسته است. اما با جواب منفی روبرو شده و نیروهای ارتش عربستان هم با وجود تجهیزات درجه اول و نیروی هوایی پیشرفته، اهل جنگ و ایستادگی در جبهه‌های بزرگ و سرنوشت‌ساز نیستند. 

عربستان، پایگاه مهم و بلکه مهمترین مرکز توجه مسلمانان جهان، به ویژه اهل سنت است. وجود مکه و کعبه معظم، مدینۀ‌النبی، و نیز قبور مطهر ائمه بزرگوار ما در بقیع، به آن سرزمین، مرکزیتی ویژه می‌بخشد. نباید اجازه دهیم که بی‌تدبیری بن‌سلمان و نقشه ترامپ، عربستان به دامان نتانیاهو و قصابان تل‌آویو بیندازد تا به نام پیمان ابراهیم، مرکز بسیار مهمی برای جاسوسی و تجارت و حضور صهیونیسم در قلب جهان اسلام به وجود آید! این امر مهم‌تر از آن است که نسبت به آن بی‌توجه باشیم یا عواقب آن را در سالها و دهه‌های بعد درنیابیم. پیروزی‌های دوستان ما در یمن باید پیامی به آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها باشد، ولی نباید جهان اسلام و عرب را در برابر ما قرار دهد و عربستان را به دام و دامان اربابان صهیون بیندازد.

اختلافات ما با عربستان و همسایگان روزی حل خواهد شد، اما با دشمن صهیونیست برجای خواهد ماند و نباید از حیله و مکر اسرائیل غافل بود. این فقط یک اندیشه و یک هشدار است. فتأمل!