به گزارش اطلاعات آنلاین، ارزیابی اخیر دیوان محاسبات دولت آمریکا (GAO) نشان می‌دهد وضعیت و قابلیت عملیاتی ناوگان سوخت‌رسان به‌شدت افت کرده و روند جایگزینی KC-135 استراتوتانکر با KC-46A پگاسوس هم آن‌قدر سریع پیش نرفته که بتواند از ایجاد شکافی فزاینده در توانمندی‌ها جلوگیری کند. این مسئله به‌ویژه با توجه به وابستگی نیروهای مسلح ایالات متحده به سوخت‌رسانی هوایی برای اعمال قدرت هوایی در فواصل بسیار زیاد میان پایگاه‌های آمریکایی و مناطق احتمالی عملیات، حائز اهمیت است.

یافته‌های GAO حاکی از آن است که «قابلیت انجام کامل مأموریت» در ناوگان سوخت‌رسان - یعنی نسبت هواپیماهایی که قادر به اجرای تمام مأموریت‌های محوله هستند - بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ کاهش چشمگیر داشته است. گرچه نسخه منتشرشده این گزارش برخی از حساس‌ترین داده‌های مربوط به آمادگی رزمی را در بر ندارد، اما این ارزیابی همچنان خطرات جدی در زمینه حفظ و نگهداری ناوگان را شناسایی کرده و به این نتیجه رسیده است که نیروی هوایی خطرات بلندمدت پیش روی ناوگان سوخت‌رسان خود را به‌درستی ارزیابی یا مهار نکرده است. در نتیجه، GAO چهار توصیه ارائه کرد؛ از جمله به‌کارگیری معیارهای بهتر برای سنجش توانمندی سوخت‌رسانی و انجام ارزیابی جامع از خطرات مربوط به حفظ و نگهداری هر دو مدل KC-135 و KC-46A.

هواپیمای KC-135 بیش از شش دهه ستون فقرات سوخت‌رسانی هوایی آمریکا بوده و نخستین بار در سال ۱۹۵۷ وارد خدمت شده. با اینکه نوسازی‌های گسترده - از جمله نصب موتورها و سامانه‌های اویونیک جدید - امکان حفظ کارایی عملیاتی این هواپیما را فراهم کرده، اما بدنه اصلی آنها اکنون بسیار فرسوده است. نیروی هوایی تا اوایل مارس ۲۰۲۶، تعداد ۳۷۳ فروند KC-135 در اختیار داشت، هر چند از آن زمان تاکنون تعدادی از آنها در جریان حملات ایران از بین رفته یا دچار آسیب شده‌اند. این نیرو با وجود آغاز برنامه جایگزینی این هواپیماها در بیش از یک دهه پیش، همچنان به استفاده از این مدل ادامه داده است. کمبود قطعات یدکی برای KC-135 مشکلات موجود را تشدید و تعمیرکاران را مجبور کرده است قطعات کارآمد یک هواپیما را برای عملیاتی نگه داشتن هواپیمای دیگر حذف کنند و برخی از هواپیماها را برای مدت طولانی زمین‌گیر کنند. مقامات هشدار داده‌اند این جایگزینی «در درازمدت پایدار نخواهد بود» و می‌تواند عواقب زیادی برای سلامت ناوگان تانکرها داشته باشد.

KC-46A که برای جایگزینی KC-135 توسعه داده شده، بر اساس هواپیمای مسافربری بوئینگ 767 ساخته شده و ظرفیت بیشتر و سامانه‌های مدرن‌تر و همچنین تجهیزات دفاعی با هدف بهبود بقا ارائه می‌دهد. با این حال، این برنامه از زمان آغاز به کار با مشکلات فنی و تأخیر مواجه بوده است. به دلیل مسائل جاری و تأخیر در توسعه، KC-46A هنوز به طور کامل آزمایش‌های عملیاتی را پشت سر نگذاشته، با اینکه در حال حاضر به طور محدود در حال خدمت است، که سال‌هاست یک مشکل همزمانی برای نیروی هوایی بوده است. گزارش‌های اخیر پنتاگون و نیروی هوایی ایالات متحده تأیید می‌کند آزمایش و ارزیابی عملیاتی اولیه KC-46 هنوز ناقص است، با اینکه آزمایش‌ها عملاً از سال ۲۰۱۹ در حال انجام بوده‌اند. گزارش آزمایش پنتاگون خلاصه می‌کند که این هواپیما «نتوانسته است چند معیار مناسب بودن را برآورده کند». نرخ‌های ماموریتی همچنان پایین‌تر از آستانه‌های مورد نیاز هستند.

دلایل اصلی اینکه چرا KC-46 در یک مرحله آزمایش طولانی‌مدت گیر کرده، شامل مشکلاتی در سامانه دید از راه دور و نیاز به طراحی مجدد محرک بوم آن است که در کنار سایر مشکلات سامانه‌ها، مانع از تکمیل فرآیند آزمایش و ارزیابی عملیاتی اولیه آن در هفت سال گذشته شده است. گرچه تقریباً ۸۵ درصد از داده‌های پروازی مورد نیاز جمع‌آوری شده، اما تا زمانی که اجزای ارتقایافته نصب و اعتبارسنجی نشوند، نمی‌توان آن را نهایی کرد. مشکلات مربوط به KC-46 پس از شکست یکی از هواپیماها هنگام برخاستن از پایگاه هوایی مورون در جنوب اسپانیا که باعث بسته شدن باند فرودگاه این پایگاه برای چند روز شد و تقویت نظامی یک هفته‌ای علیه ایران را به تأخیر انداخت، توجه بیشتری را به خود جلب کرد. در کنار مسائل مربوط به قابلیت اطمینان، نرخ توانایی ماموریتی ناوگان موجود، با وجود اینکه هواپیماها نوساز هستند، به طرز چشمگیری پایین مانده است.

حتی پس از توسعه برنامه‌ریزی‌شده ناوگان KC-46، همچنان شکافی زیاد باقی خواهد ماند. نیروی هوایی در حال بررسی خرید حداکثر ۲۶۳ فروند KC-46A است، اما این اقدام همچنان این نیرو را برای سال‌های متمادی به تعداد زیادی از هواپیماهای KC-135 وابسته نگه می‌دارد. از آنجا که ناوگان KC-135 به تدریج فرسوده‌تر می‌شود، چالش اصلی صرفاً جایگزینی هواپیماها نیست، بلکه حفظ تعداد کافی تانکرهای عملیاتی در طول دوره طولانی گذار به ناوگان جدید است. معضل تانکرها همچنین نشان‌دهنده مشکلات گسترده‌تری در سیستم تدارکات دفاعی ایالات متحده است. ژنرال بازنشسته مایک مینی‌هان، که پیش‌تر فرماندهی «تحرک هوایی» را بر عهده داشت، KC-46 را «نمونه بارزی از دلایل لزوم اصلاح فرآیند تدارکات» توصیف کرد. به همین ترتیب، دیوان محاسبات دولت هم از سیستمی انتقاد کرده که در آن برنامه‌ها می‌توانند بر اساس زمان‌بندی‌ها و فرضیات خوش‌بینانه، قراردادهای توسعه بسیار کلان دریافت کنند، اما پس از تخصیص منابع هنگفت، با تأخیر و افزایش هزینه‌ها مواجه شوند.