محمدصالح شادمانی، فرزند سپهبد شهید علی شادمانی، در گفت و گویی به بیان نکاتی درباره پدرش پرداخته است. بخشی از این گفت و گو را در ادامه به نقل از تسنیم می خوانید؛

*پدرم در جنگ دوازده‌روزه با رژیم صهیونیستی در اتاق فرماندهی قرارگاه مرکزی حضرت خاتم(ص) به شهادت رسیدند. ایشان علاقه‌ فراوانی به مردم همدان و میهن داشت و خود را همواره مسئول می‌دانست. حتی خارج از مسئولیت رسمی، پیگیر امور مردم و نظامیان بود. نمونه آن، کمک‌رسانی سریع و بدون تشریفات اداری به سیل‌زدگان سیستان و بلوچستان تنها با یک تماس از طرف یک بسیجی عادی بود.

*ایشان تأکید زیادی بر مفهوم «انسان ابدی» و زندگی اخروی داشتند و معتقد بودند انسان مؤمن در نهایت، خاطره‌ای بیش نیست. در آخرین دیدار،سر میز شام برای پدرم تعریف کردم که یکی از اساتید دانشگاه بسیار درگیر بعدمالی دنیوی شده و به ایشان گفتم که پدرم می‌گوید اگر آدم خوبی باشیم پس از ده سال تنها عکسی بر دیوار از ما به یادگار می‌ماند. 

*پس از تعریف این موضوع چهره پدرم درهم رفت و من از بازگویی این موضوع پشیمان شدم چرا که باخود فکر کردم پدر ناراحت شده و حرف‌ها را به دل گرفته، چندوقت پیش که نزد مادرم رفته بودم ایشان آن شب را بیادم انداختند و گفتند پدر پس از رفتن ما به مادرم گفتند؛ وعده من با خدا شهادت در راه اسلام و میهن است، نه مرگ در بستر بیماری. و از آینده بدون شهادت هراس داشتند. ده روز بعد، در میدان نبرد مستقیم با مستکبران به فیض شهادت نائل شدند.