دکتر محمدعلی فیاض‌بخش

وضعیت تاب‌آوری امروز مردم در پاسداشت حریم ملک و میهن، شاید از جهاتی در مقایسه با دفاع هشت‌ساله چشمگیرتر و حماسی‌تر باشد. البته نباید حماسه‌های ماندنی و مثال‌زدنی آن دوران را در حجاب عصر و زمانه از یاد برد و از چشم انداخت؛ اما این بار اوضاع و احوال از بسیاری جهات، هم مهم‌تر است و هم سرنوشت‌سازتر.
حضور خستگی‌ناپذیر بخش عظیمی از مردم در شور و شعار و شعور شبانه، جلوه‌ای است که این دوران را از دوره‌ باشکوه دفاع هشت‌ساله نیز متمایز کرده؛ حتی کسانی که خیابان را در این بیش از دو ماه تجربه نکرده‌اند، در بوم‌رنگ حضور حاضران، نقش و رنگ خود را دارند و این چیزی است که بر هر چشم بینا و دل منصفی نمایان است.
نکته‌ مهم و خط باریکی که نباید آن را از نظر دور داشت و در دو طرف باریک آن نباید لغزید، بهره‌گیری بهینه و به موقع از فرصت منحصربه‌فردی است که فراهم آمده؛ فرصت حمایتی کشوری از هدایتی حاکمیتی.
انصاف دهیم، که حاکمیت ما فرصت‌هایی را که می‌توانسته بهینه‌تر استفاده کند، چندین‌بار از دست داده است و این مقوله البته ممکن است محل چالش دو رویکرد باشد؛ که عجالتاً جای بحثش اینجا نیست؛ اما اگر به واکاوی تاریخی فرصت‌سوزی‌ها بپردازیم، لااقل به دو عامل می‌توان منتسبش کرد:
۱ـ تلقّی و تصوّری که از تأخیر و تعلّل، به خیال امتیاز و نفع بیشتر، اقدامات به موقع را از حیّز انتفاع می‌انداخت.
۲ـ نوعی محافظه‌کاری و احتیاط‌ورزی تصمیم‌سازان و مجریان در برابر شعارهای تندی که عمدتاً هم از سوی کم‌مسئولیّت‌ها و حتی افراد کاملاً غیر مسئول، صحنه را به تنگنا می‌کشاند.
نگاه و استنباط عمومی در حال حاضر، خوشبختانه این‌گونه القا می‌کند و امید می‌آورَد، که راهبران امور کلان کشور، از دو تله‌ پیش‌گفته برون‌رفت‌هایی را جسته‌اند و بر مصالح و منافع آتی کشور آن‌قدر دل مشغولند، که خود را درگیر هیچ‌کدام از دوتنگنای پیش‌گفته نسازند.
...و لطف خداوندی و تاب‌آوری بندگی بی‌تردید بهترین‌ها را رقم خواهد زد؛ آمین.