به گزارش اطلاعات آنلاین، مککارتنی در گفتگو با پادکست The Rest Is Entertainment، به این عادت دیلن اشاره کرد که یا آهنگهای قدیمیاش را به شکلی کاملا متفاوت بازآفرینی میکند و کلا بیخیال اجرایشان میشود. او با لحنی ملایم گفت که دیلن شاید بد نباشد کمی بیشتر به دل مخاطبانش راه بیاید.
این خواننده برجسته میگوید: «من چند بار رفتم کنسرت باب و اصلا نمیتوانستم تشخیص بدهم این آهنگی که دارد اجرا میکند چیست! خب این دیگر زیادهروی است؛ چون من کارهایش را بلد هستم. ببینید، من درک میکنم که شاید دوست نداشته باشد آهنگ آقای تمبورین را بخواند، خب لابد از آن خسته شده، اما منِ مخاطب دلم میخواهد آن را بشنوم. آخر پولش را دادهام!»
مککارتنی قبلا اعتراف کرده بود که گاهی دلش میخواهد کمی بیشتر شبیه دیلن باشد. او سال ۲۰۲۰ در مصاحبه با مجله آنکات گفته بود: «او یک اسطوره است... و اصلا حرف و نظر دیگران برایش مهم نیست!» اما در واقعیت، مککارتنی میگوید خودش ترجیح میدهد در خدمت افرادی باشد که دست به جیب میشوند و به کنسرتهایش میآیند.
او این گونه توضیح میدهد: «اصلا هدف از روی صحنه رفتن چیست؟ وقتی برای اجرا میروم، دقیقا میدانم چه کسانی در سالن نشستهاند. آنها اکثرا خانوادهها هستند؛ یعنی پدربزرگهایی همسنوسال خودم، بچههایشان و حتی نوههایشان. پس با سه نسل متفاوت روبهرو هستم. با خودم میگویم "خب، من میتوانم آهنگهایی را بخوانم که آنها نمیشناسند – کلی کار ناشناخته دارم – اما این مردم پول زیادی برای بلیت دادهاند.»
مککارتنی در ادامه مصاحبه دوباره به همین بحثِ ارزش دادن به هواداران برمیگردد و میگوید: «همه آنها برای آمدن به سالن پول خرج کردهاند و لزوما همگیشان هم ثروتمند نیستند. پس چرا نباید همان چیزی را که دوست دارند به آنها تقدیم کنم؟»
با اینکه مککارتنی به عنوان هنرمندی شناخته میشود که همیشه مخاطب را راضی روانه خانه میکند، اما میگوید هنوز هم دوست دارد کارهای جدیدش را اجرا کند از همین رو آلبوم جدید او به نام The Boys Of Dungeon Lane قرار است در ۲۹ مه منتشر شود، با این حالی قبول دارد که این کار را بیشتر برای دل خودش و اعضای گروهش انجام میدهد تا مردم.
او توضیح میدهد: «ما لابلای برنامه، چند آهنگ را که مردم چندان با آنها حال نمیکنند میگنجانیم، چون خودمان از نواختنشان لذت میبریم. اعضای گروه نگاهی به هم میاندازند و میگویند: "دمت گرم، دقیقا همین آهنگ؛ عاشق این یکی هستیم!»
با این حال، در نهایت این کارهای کلاسیک و ماندگار بیتلز هستند که مردم را از روی صندلیها بلند میکنند، دستها را به هوا میفرستند و همه را به همخوانی وا میدارند؛ اتفاقی که مککارتنی فکر میکند در دنیای امروز، از هر زمان دیگری حیاتیتر است.
او میگوید: «وقتی آهنگ خشنی مثل Hey Jude را اجرا میکنی و میبینی تمام سالن یکصدا با هم میخوانند، آن هم در آمریکای دوران ترامپ که دموکراتها و جمهوریخواهان کارشان شده به سر و کول هم پریدن، ورق برمیگردد. موقع اجرای این آهنگ، دیگر خبری از دعوا نیست. همه غرق لذت میشوند و با خودم میگویم: وای، چقدر شگفتانگیز است که این سالن ناگهان تمام اختلافات را شسته و کنار گذاشته؛ ما اینجا نیامدهایم که با هم بحث کنیم، فقط آمدهایم در کنار هم آواز بخوانیم.»