چهارمین دوره از رویداد «موزیک تک» با تمرکز بر موسیقی جنوب ایران، در فضایی متفاوت و با رویکردی نو به اجرا و روایت موسیقایی، در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد؛ رویدادی که به گفته برگزارکنندگان، بیش از آنکه یک کنسرت باشد، تلاشی برای شکلگیری یک گفتوگوی هنری میان سنت، مدرنیته و تجربههای معاصر بود.
به گزارش ایرنا، این برنامه به طراحی و دبیری محسن شریفیان و با مدیریت پروژه علی مغازهای، عصر پنجشنبه (۳۱ اردیبهشتماه) با حضور جمعی از مسئولان فرهنگی، هنرمندان و مخاطبان در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد و توانست توجهات را به خود جلب کند.
آغاز برنامه با نواختن بوقهای شاخی در فضای بیرونی موزه، حال و هوایی آیینی و تاریخی به رویداد بخشید. این ساز که ریشه در ایران باستان دارد و در گذشته برای اعلان خبر استفاده میشد، بهنوعی نماد پیوند تاریخ و موسیقی جنوب ایران به شمار میرود. انتخاب چنین شروعی، از همان ابتدا نشان داد که برگزارکنندگان به دنبال خلق تجربهای فراتر از یک اجرای صرف موسیقی هستند.
روایت شنیداری از فرهنگ جنوب
پس از این بخش، مخاطبان با همراهی موسیقی به فضای داخلی موزه هدایت شدند؛ جایی که تلفیقی از تصویر، صدا و فضا، تجربهای چندوجهی برای حاضران رقم زد. نمایش تصاویری از خلیج فارس، نمادهای فرهنگی جنوب و پوشش مردم این منطقه، در کنار اجراهای زنده، نوعی روایت بصری-شنیداری از فرهنگ جنوب ایران را شکل داد.
در ادامه برنامه، اجراهای متنوعی در بخشهای مختلف موزه برگزار شد. یکی از بخشهای قابل توجه، اجرای گروه موسیقی بانوان بود که با استقبال چشمگیر مخاطبان مواجه شد. اتفاقی که نشاندهنده ارتباط عمیق مخاطب با این نوع موسیقی بود.
همچنین اجرای سازهایی با ریشههای تاریخی مانند چنگ ایلامی بازسازیشده، در کنار موسیقی آیینی هرمزگان و حتی اجرای ساکسیفون به عنوان نمادی از پیوند موسیقی شرق و غرب، نشان داد که «موزیک تک ۴» به دنبال نمایش طیفی گسترده از تجربههای موسیقایی است. استفاده از سازهای ابداعی و الکترونیک نیز بر این تنوع افزود و نشان داد که موسیقی جنوب، صرفاً محدود به گذشته نیست، بلکه در حال تحول و بازآفرینی است. در بخش پایانی، اجرای گروهی در کنار «حوض روغن» موزه، با حضور محسن شریفیان و همراهی سازهایی مانند نیانبان، عود، کیبورد و سازهای کوبهای، یکی از نقاط اوج برنامه بود که با استقبال گسترده مخاطبان همراه شد.
بیان روایتهای شخصی هنرمندان
محسن شریفیان، طراح و دبیر این رویداد، در توضیح ایده اصلی «موزیک تک ۴» تأکید کرد که هدف، ارائه روایتی متفاوت از موسیقی جنوب بوده است. به گفته او، در این برنامه سازها صرفاً ابزار اجرا نبودند، بلکه وسیلهای برای بیان روایتهای شخصی هنرمندان محسوب میشدند. او همچنین تأکید کرد که برخلاف کنسرتهای معمول، در این رویداد تلاش شده تا مخاطب صرفاً تماشاگر نباشد، بلکه در تجربه موسیقایی مشارکت داشته باشد.
یکی از نکات مهم این رویداد، نبود پیششرط برای حضور نوازندگان بود. شریفیان در اینباره گفت که هنرمندان صرفاً بر اساس علاقه و تمایل شخصی در این برنامه حضور یافتند و همین موضوع، ارزش و اصالت کار را دوچندان کرده است. به گفته او، این همنشینی داوطلبانه هنرمندان، یکی از مهمترین دستاوردهای این رویداد به شمار میرود. حضور پررنگ بانوان نیز از دیگر ویژگیهای قابل توجه «موزیک تک ۴» بود. شریفیان با تأکید بر نقش جداییناپذیر زنان در موسیقی جنوب، اظهار کرد که تلاش شده بستری فراهم شود تا بانوان هنرمند بتوانند بهصورت مستقل آثار خود را ارائه کنند؛ امری که پیش از این کمتر در تهران اتفاق افتاده بود.
با وجود محدودیتهای تبلیغاتی، استقبال مخاطبان از این برنامه چشمگیر بود. برگزارکنندگان پیشبینی حضور گسترده مخاطبان را داشتند، اما ترجیح دادند با وجود برخی چالشها، این رویداد را برگزار کنند تا ارتباطی مستقیم با مردم شکل بگیرد. به اعتقاد شریفیان، این تجربه نشان داد که مخاطبان همچنان علاقهمند به حضور در فضاهای فرهنگی متفاوت هستند.
هنرمندانی برای همه ایران
شریفیان در بخش دیگری از سخنان خود، به موضوع دوقطبیسازی میان «هنرمند حکومتی» و «هنرمند مردمی» پرداخت و این تقسیمبندی را نادرست دانست. او تأکید کرد که فعالیت هنرمندان در چارچوب قوانین کشور، به معنای وابستگی به حکومت نیست و چنین نگاههایی میتواند فاصلهای غیرضروری میان هنرمندان و مردم ایجاد کند.
وی همچنین بر اهمیت موسیقی به عنوان ابزاری برای همدلی اجتماعی تأکید کرد و گفت که در شرایط مختلف، موسیقی میتواند انسانها را گرد هم بیاورد و به ایجاد گفتوگو کمک کند. به باور او، چنین رویدادهایی میتوانند نقش مهمی در تقویت ارتباطات فرهنگی و اجتماعی ایفا کنند.
در نهایت، «موزیک تک ۴» را میتوان تلاشی موفق برای بازتعریف نحوه ارائه موسیقی دانست؛ رویدادی که با عبور از قالبهای رایج، سعی کرد تجربهای چندلایه و تعاملی از موسیقی جنوب ایران ارائه دهد. با توجه به استقبال مخاطبان و مشارکت گسترده هنرمندان، به نظر میرسد ادامه چنین برنامههایی، در صورت حمایت و برنامهریزی مناسب، میتواند به تقویت جایگاه موسیقی نواحی و معاصر در ایران کمک کند.
شما چه نظری دارید؟