به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، در دنیایی که فیلم‌های مستند هر روز بیش از پیش به سمت سوژه‌های سلبریتی‌محور و نمایش‌های ساختگی سوق پیدا می‌کنند، مارک آیزاکس، کارگردان صاحب‌سبک بریتانیایی، دست به اقدامی جسورانه زده است. فیلم جدید او، «صداقت مصنوعی»، که قرار است از ۱۷ ژوئیه (۲۶ تیر) در سینماهای بریتانیا اکران شود، مستندی است که به سبک داستان‌های علمی-تخیلی، ما را با این پرسش هولناک روبرو می‌کند: اگر هوش مصنوعی احساسات انسانی را برداشت کند، چه چیزی از اصالت انسان باقی می‌ماند؟

داستان فیلم با یک فرض شوکه‌کننده آغاز می‌شود: یک آزمایشگاه تحقیقاتی، امتیاز تمام آثار بیست‌وپنج‌ساله آیزاکس را خریداری کرده تا با استخراج احساسات اصیل مردم عادی بریتانیا، هوش مصنوعیِ انسان‌نما خلق کند. اگرچه آیزاکس اعتراف می‌کند که آزمایشگاهِ مرکزی فیلم (دانشگاه ساوت‌رن انگلستان) یک نهاد خیالی است، اما بن‌مایه‌ اصلی تهدید، کاملاً واقعی است.

آیزاکس در این باره می‌گوید: «هدف ما فریب دادن مخاطب نبود، بلکه می‌خواستیم با استفاده از ابزارهای مصنوعی به عمق حقایقی نفوذ کنیم که دوربین‌های مستند معمولی از ثبت آن‌ها ناتوان‌اند.»

آیزاکس در این فیلم با همکاری آدام گانز، نویسنده همکارش، علیه روند «تجاری‌سازیِ واقعیت» شورش کرده است. آن‌ها معتقدند صنعت مستندسازی به خواب رفته و تنها به دنبال ساخت فیلم‌هایی پرزرق‌وبرق (مانند مستندهای نتفلیکس) است. گانز هشدار می‌دهد: «مستندهای بریتانیایی روزگاری آینه‌ی تمام‌نمای تنوع زیستی مردم بودند. حالا اما مردم عادی در حال حذف شدن هستند. اگر سلبریتی نباشید یا شبیه دیگران نباشید، جایی در سینمای امروز ندارید.»

یکی از نقاط قوت فیلم، حضورِ «آواتار هوش مصنوعی» است که با صداپیشگی ایلینکا مانولاکه، بازیگر تحسین‌شده‌ رومانیایی، آیزاکس را در طول فیلم به چالش می‌کشد. این آواتار که بی‌شباهت به اینفلوئنسرهای سمی دنیای مجازی نیست، با کنایه و توبیخ‌هایش، ساده‌دلی کارگردان را به بازی می‌گیرد.

این فیلم تنها یک اثر هنری نیست؛ بلکه یک بیانیه علیه وضع موجود است. آیزاکس با نمایش تصاویری از مستندهای پخش‌نشده‌ی قدیمی‌اش که در آن‌ها سوژه‌ها دروغگو و خیال‌باف از آب درآمده بودند، یادآوری می‌کند که غیرواقعی بودن تنها مختص هوش مصنوعی نیست؛ حقیقت همیشه پیچیده و لغزنده بوده است.