به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از وبسایت اماراتی ارم نیوز، هدف این طرح، ارزیابی توانایی گروههای اپوزیسیون برای اجرای عملیاتهای محدود علیه مراکز سپاه پاسداران، تأسیسات نظامی و زیرساختهای مرتبط با فعالیتهای جمهوری اسلامی است. این منابع مدعیاند اگر واشنگتن تصمیم به اجرای طرح بگیرد، اسرائیل ممکن است به دلیل ارتباطاتی که با برخی از این گروهها دارد، نقش واسطه میان آمریکا و اپوزیسیون نظام ایران را ایفا کند. ضمن اینکه مأموریتها از سوی نهادهای نظامی و اطلاعاتی آمریکا تعیین خواهند شد.
گزینه کردها دوباره روی میز
بر اساس آنچه در گزارش ارم نیوز آمده، از آغاز جنگ در فوریه هم طرحهایی برای بهکارگیری سازمانهای کردی در غرب ایران مطرح بوده است. اپوزیسیون ایران مجموعهای یکپارچه نیست و از جریانهای مختلف قومی و ملی تشکیل شده است؛ از جمله کردها در شمالغرب ایران، عربهای اهوازی در جنوبغرب، بلوچها و آذریها. بخشهایی از این گروهها دهههاست، حتی از دوران پیش از انقلاب ۱۳۵۷، با حکومت مرکزی درگیر بودهاند.
یکی از رهبران یک جریان اهوازی مدعی شد که سالهاست میان برخی فعالان این جریان و مقامهای سیاسی و نظامی آمریکا ارتباط وجود دارد و در هفتههای اخیر، بهدلیل تحولات نظامی، این تماسها مستقیمتر شده است. او مدعی شد واشنگتن معتقد است تهران از مناطق اهوازی با اهمیت راهبردی برای تهدید آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز استفاده میکند و سپاه پاسداران از این مناطق برای حمله به نفتکشهای تجاری بهره برده است.
وی همچنین گفت تماسهای امنیتی میان آمریکا و رهبران اهوازی داخل ایران با هدف بررسی هماهنگی عملیات علیه حکومت ادامه دارد. به گفته او، گروههای مخالف خود را برای احتمال گسترش جنگ و حملات آمریکا به مراکز نظامی در شهرهای اهواز، آبادان، خرمشهر و نواحی هممرز با شمال عراق آماده میکنند.
ارزیابی درباره گروههای مخالف
دکتر فرهاد دزهای، پژوهشگر مرکز استاندارد برای مطالعات، مدعی شده است که نیروهای کرد در حال حاضر سازمانیافتهترین و آمادهترین گروه برای درگیری با حکومت ایران هستند. پس از آنان، گروه جیشالعدل قرار دارد، در حالی که گروههای آذری، اهوازی و سازمان مجاهدین خلق از نظر آمادگی و سازماندهی در سطح پایینتر قرار دارند.
به باور او، اگر آمریکا عملیات نظامی علیه ایران را تشدید کند، ممکن است بخشی از این گروهها همزمان در محورهای نظامی و غیرنظامی وارد عمل شوند و اهداف حیاتی حکومت را هدف قرار دهند. او همچنین مدعی شد شهر اربیل در اقلیم کردستان عراق در روزهای اخیر هدف حملات سنگین پهپادی و موشکهای بالستیک مجهز به کلاهک خوشهای از سوی سپاه پاسداران قرار گرفته و حملات با جابهجایی نیروهای کرد در مناطق پاوه، سردشت، سقز و مهاباد طی ده روز گذشته مرتبط است.
درگیریهای این مناطق تقریباً به رخدادی روزانه تبدیل شده و کشته و زخمی برجای گذاشته است. با این حال، وی تأکید کرد آمریکا هنوز هیچیک از گروههای اپوزیسیون ایران را برای مرحله نهایی انتخاب نکرده و تنها در روزهای اخیر بررسی جدی این گزینه را آغاز کرده است.
مهمترین ضعف؛ نبود رهبری واحد
اپوزیسیون ایران از اختلافهای عمیق و بیاعتمادی شدید رنج میبرد. کردها، اهوازیها و آذریها حاضر به همکاری با گروههای وابسته به اکثریت فارس، بهویژه سازمان مجاهدین خلق یا حامیان رضا پهلوی نیستند. دلیل این مخالفت، بیاعتمادی به این گروهها و تردید نسبت به پایبندی آنان به حقوق اقلیتهای قومی و ملی در آینده عنوان شده است و این بیاعتمادی ریشه در تجربههای تاریخی طولانی دارد.
او در پایان گفت که میان جریانهای مختلف اپوزیسیون هیچ پایه مشترک گستردهای وجود ندارد و حتی میان برخی از آنها دشمنی و قطع ارتباط حاکم است. به اعتقاد وی، همین شکافها به حکومت ایران برتری میدهد و مانع از تبدیل اپوزیسیون به نیرویی متحد برای مقابله با نظام میشود.
«عوامل دیگر» چه کسانی هستند؟
دونالد ترامپ به تازگی گفته بود اگر عملیات زمینی در ایران انجام شود، ممکن است از سوی «عوامل دیگر» باشد، بدون آنکه مشخص کند منظورش چه کسانی هستند. ترامپ همزمان ایران را به حمله به پلها و نیروگاهها تهدید کرده بود. در مقابل، معاون رئیس جمهوری آمریکا، جیدی ونس، تأکید کرده بود که واشنگتن قصد اعزام نیروی نظامی برای سرنگونی حکومت ایران را ندارد. تفاوت این دو موضع، گمانهزنیها را درباره استفاده آمریکا از نیروهای محلی به جای اعزام نیروهای خود افزایش داده است.
یک دیپلمات آمریکایی که «فردی نزدیک به شورای امنیت ملی کاخ سفید» معرفی شده، مدعی شد تکیه بر گروههای مخالف داخل ایران میتواند به ابزار فشاری تازه علیه حکومت تبدیل شود. به گفته او، واشنگتن در حال بررسی این موضوع است که آیا میتوان بخشی از این سازمانها را به بازوی عملیاتی برای وارد کردن ضربه به سپاه پاسداران و نهادهای امنیتی و نظامی ایران تبدیل کرد یا نه.
این منبع افزود هماهنگی میان آمریکا و اسرائیل ممکن است شامل گسترش همکاری اطلاعاتی با گروههای مخالف فعال در شهرها و مناطق مختلف ایران باشد. این گروهها ممکن است مأمور جمعآوری اطلاعات درباره محل استقرار پایگاهها، یگانهای نظامی و زیرساختهای موجود در بانک اهداف شوند تا در صورت تشدید حملات از این اطلاعات استفاده شود.
همکاری با گروههای مسلح مخالف
واشنگتن و تلآویو ممکن است روابط خود را با گروههای مسلح وابسته به جریانهای اپوزیسیون گسترش دهند. میزان مأموریتهای واگذارشده به این گروهها به توان عملیاتی، میزان سازماندهی و گستره حضورشان در داخل ایران بستگی خواهد داشت. بر اساس این سناریو، این گروهها میتوانند همزمان با حملات هوایی به شهرها و عمق خاک ایران، علیه اهداف نظامی عملیات انجام دهند.
با این حال، حتی در صورت گسترش جنگ، آمریکا قصد ندارد برای نبردهای گسترده به اپوزیسیون متکی باشد، بلکه از آنان فقط برای مأموریتهای محدود و مشخص و با پشتیبانی هوایی استفاده خواهد کرد.