افراد چاق در چین به‌طور فزاینده‌ای راهی اردوگاه‌های کاهش وزن می‌شوند که در شبکه‌های اجتماعی به «زندان‌های چاقی» شهرت یافته‌اند.

شرکت‌کنندگان با پرداخت حدود هزار دلار برای ۲۸ روز، در این مراکز اقامت می‌کنند؛ جایی که تخت‌های دوطبقه، سه وعده غذا در روز و برنامه‌ای سختگیرانه از تمرین‌های بدنی در انتظارشان است.

این اردوگاه‌ها که عمدتا به‌صورت خصوصی اداره می‌شوند، به‌واسطه روایت اینفلوئنسرها در شبکه‌های اجتماعی شهرت گرفته‌اند؛ برخی مدعی‌اند در هر هفته تا ۱۰ کیلوگرم وزن کم کرده‌اند.

با این حال، گزارش‌ها از زندگی درون این مراکز ــ از ضبط خوراکی‌های پرکالری توسط ماموران تا ممنوعیت خروج ــ افکار عمومی را دوپاره کرده است.

یکی از اینفلوئنسرهای استرالیایی با نام کاربری «eggeats» در اینستاگرام، اقامت خود در یکی از اردوگاه‌ها را برای بیش از ۴۴ هزار دنبال‌کننده به صورت فیلم مستند درآورده است.

او می‌گوید برای تغییر مسیر زندگی‌اش، شغل پردرآمدش را ترک کرده و به آسیا آمده است. به گفته او، روز در اردوگاه از ساعت ۷:۳۰ صبح با آژیر آغاز می‌شود، وزن‌کشی عمومی در ۸ صبح انجام می‌گیرد و پس از آن کلاس‌های هوازی، وزنه، تمرین‌های پرفشار و اسپین تا شب ادامه دارد. محوطه با حصارهای بلند و درِ قفل‌شده محافظت می‌شود و خروج تنها با «دلیل معتبر» ممکن است.

این اینفلوئنسر می‌گوید شرایط آن‌قدرها هم بد نیست و مدعی است در دو هفته چهار کیلوگرم وزن کم کرده است. وعده‌های غذایی شامل مرغ بریان، قارچ، میگو و سبزیجات بخارپز است و ساکنان چند ساعت زمان آزاد برای کارهای شخصی دارند. برخی دنبال‌کنندگان حتی تمرین‌های گروهی با موسیقی بلند و نورپردازی را سرگرم‌کننده توصیف کرده‌اند.

با این حال، سایه نگرانی‌ها سنگین است. مرگ یک اینفلوئنسر ۲۱ ساله به نام «کویهوا» که با وزن ۱۵۶ کیلوگرم برای کاهش وزن به یک اردوگاه رفته بود، موجی از هشدارها را برانگیخت. او در دومین روز حضورش در اردوی تناسب اندام در استان شانشی جان باخت؛ در حالی که پیش‌تر گفته بود نزدیک به ۳۰ کیلوگرم وزن کم کرده است. این حادثه باعث شد رسانه‌های دولتی درباره خطرات چنین اردوگاه‌هایی هشدار دهند.

طبق داده‌های رصدخانه جهانی چاقی، در سال ۲۰۱۹ حدود ۱۶.۴ درصد از بزرگسالان چینی چاق و ۳۴.۳ درصد دارای اضافه‌وزن بودند 

پان وانگ، استاد مطالعات چین و آسیا در دانشگاه نیوساوت‌ولز استرالیا، به «ساوث چاینا مورنینگ پست» گفته است: «صنعت زیبایی در حال رونق است و مفهوم لاغری به نوعی سرمایه اجتماعی تبدیل شده؛ کسب‌وکارهایی مثل اردوگاه‌های کاهش وزن از این فضا سود می‌برند.» او و دیگر متخصصان هشدار می‌دهند که بدون نظارت و استانداردهای ایمنی، این مراکز می‌توانند به بهای جان افراد تمام شوند.