میر حسین میری میانجی
امیر سرتیپ ناصر محمدیفر از فرماندهان برجسته نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران و از چهرههای شاخص هشت سال دفاع مقدس به شمار میرود. وی یکشنبه هفته جاری۳ اسفند ۱۴۰۴در سن۸۰ سالگی درگذشت. کارنامه نظامی وی بیانگر ترکیبی از تجربه میدانی، فرماندهی عملیاتی در شرایط سخت رزم و مدیریت راهبردی در سطوح عالی ارتش است.این نوشتار با هدف ارائه تصویری از زندگی، سوابق خدمتی، نقش ایشان در جنگ ایران و عراق و عملکرد مدیریتی در دوران فرماندهی نیروی زمینی ارتش تدوین شده است.
تولد در خلخال
ناصر محمدیفر در سال ۱۳۲۴در روستای میانرودان از توابع شهرستان خلخال در استان اردبیل متولد شد . وی پس از طی تحصیلات ابتدایی و متوسطه، با علاقهمندی به حرفه نظامی در سال۱۳۴۶ وارد دانشگاه افسری ارتش شد. پس از اتمام دورههای آموزشی عمومی و تخصصی، وارد رسته زرهی گردید و دورههای تخصصی تانک و فرماندهی یگانهای زرهی را در شیراز گذراند. در سال۱۳۵۱ به عنوان فرمانده دسته در گردان ۲۳۷تانک تیپ ۳۷زرهی منصوب شد و فعالیت حرفهای خود را در یگانهای عملیاتی آغاز کرد.
در سالهای نخست پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ارتش جمهوری اسلامی ایران با چالشهای امنیتی متعددی در مناطق غرب و شمالغرب کشور مواجه بود. امیر محمدیفر در این دوره در قالب یگانهای اعزامی به مناطق ناآرام، در عملیاتهای تثبیت امنیت حضور فعال داشت. از جمله مأموریتهای مهم وی، مشارکت در عملیات آزادسازی پادگان بانه و مقابله با گروههای مسلح ضدانقلاب بود. این تجربهها موجب تقویت توان فرماندهی میدانی و تصمیمگیری سریع وی در شرایط بحرانی شد.امیر سرتیپ ناصر محمدیفر که با درجه سروانی در آن عملیات فرماندهی گردان ۲۳۴سوار زرهی لشکر ۱۶ زرهی قزوین در گروه رزمی اعزامی از سقز به بانه را به عهده داشت در خاطرات خود چنین میگوید:« پس از فتح گردنه خان دستور حرکت به ستون داده شد، من که فرماندهی گردان شناسایی بودم به همراه یگانم و یک دسته مهندسی تحت فرماندهی «شهید سرگرد غنی معزّزی» زودتر از ستون حرکت کردیم تا مسیر را شناسایی و تأمین آن را برقرار نماییم تا ستون با خیال راحت به حرکت خود ادامه دهد، هنوز ۳ یا ۴ کیلومتر از گردنه خان به طرف بانه حرکت نکرده بودیم که در نزدیکی روستای «قوریچای» و «سیاه دره» درگیری ما با ضد انقلاب شروع شد و ستون متوقف گردید و در حال توقف به شناسایی دقیق پرداختیم و توانستیم ضد انقلابیون را که در بین درختان مخفی شده بودند، ببینیم و در همین حال فرمانده گردان ۳۹۴ توپخانه سرگرد معصومی به ما ملحق شد، بلافاصله یک جلسهی سه نفره تشکیل دادیم تا چارهی کار را پیدا کنیم، آنچه را دیده بودم برایشان تعریف کردم. در حال صحبت با معزّزی و شهید معصومی بودم که ناگهان رگبار گلولههای دشمن از هر طرف بر سر ما شروع به باریدن کرد، در همین زمان سرگرد معصومی در اثر اصابت گلولهی ضد انقلاب به پیشانی و حلق به درجه شهادت نائل گردید. دفتر زندگی سراسر حماسه و افتخار وی برای همیشه بسته شده اگرچه به تعبیر قرآن کریم شهید هرگز نمیمیرد.»
فرماندهی در ارتش
مرحوم محمدی فر در قسمتی دیگر از خاطراتش میگوید : « شهید صیاد شیرازی در عملیات آزادسازی محور سقز بانه حضور فعال داشت و به دلیل در محاصره بودن پرسنل در پادگان بانه شدیداً علاقهمند بود که به هر طریق ممکن مسیر زمینی سقز ـ بانه آزاد و پاکسازی در آن صورت پذیرد تا یگانهای مانوری و مردم شهرهای بانه و سقز و همچنین روستاهای منطقهی عمومی سقز و بانه با امنیت لازم در طول محور تردد نمایند، بنابراین در مراحل طرحریزی عملیات و چگونگی حرکت یگانهای مانوری اعزامی از لشکر ۱۶ زرهی شرکت داشتند.»
با آغاز جنگ تحمیلی در شهریور۱۳۵۹ ، یگانهای زرهی نیروی زمینی ارتش نقش تعیینکنندهای در سد پیشروی دشمن ایفا کردند. امیر محمدیفر در طول جنگ مسئولیتهای متعددی بر عهده داشت که از جمله میتوان به فرماندهی گردان ۲۳۴زرهی، فرماندهی تیپ دوم لشکر ۸۸زرهی، جانشینی لشکر ۸۸زرهی، فرماندهی لشکر۱۶ زرهی و فرماندهی لشکر ۸۱زرهی اشاره کرد. وی در مناطق عملیاتی غرب کشور از جمله سرپل ذهاب، قصرشیرین و سومار نقش مؤثری در سازماندهی و به کارگیری یگانهای زرهی نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران و اجرای عملیاتهای آفندی و پدافندی در این منطقه ایفا نمود. فرماندهی یگانهای زرهی در شرایط کمبود تجهیزات، فشار شدید دشمن و پیچیدگیهای میدان نبرد، از مهمترین ویژگیهای دوران خدمت وی در جنگ بود. رویکرد وی مبتنی بر انسجام یگانها، تقویت روحیه نیروها، استفاده بهینه از توان زرهی و هماهنگی مؤثر با سایر نیروهای مسلح تأثیر بسیار زیادی بر موفقیت نبردهای نیروهای خودی در این منطقه داشت.پس از پایان جنگ، امیرمحمدیفر در مسئولیتهای عالیتری به خدمت ادامه داد. در بین این مسئولیتها میتوان به جانشینی معاون هماهنگکننده نیروی زمینی، جانشینی معاون هماهنگکننده و مشاور رئیس ستاد مشترک ارتش اشاره کرد که این دوره با تمرکز بر بازسازی ساختار ارتش، انتقال تجربیات جنگ به نسل جدید فرماندهان و تدوین دکترینهای نوین آموزشی همراه بود.
امیر سرتیپ ناصر محمدیفر در سال۱۳۷۹ به عنوان فرمانده نیروی زمینی ارتش منصوب شد. این دوره از نظر بازسازی و نوسازی ساختار رزمی نیروی زمینی اهمیت ویژهای داشت. اقدامات شاخصی از قبیل: بازسازی سازمان رزم یگانها، توسعه آموزشهای تخصصی و رزمایشهای میدانی، تقویت توان واکنش سریع، ارتقاء آمادگی عملیاتی، توجه به انضباط سازمانی و انسجام فرماندهی بود. در این دوره، نیروی زمینی ارتش با رویکردی حرفهایتر به سمت افزایش تحرکپذیری، آمادگی دفاعی و بهروز رسانی ساختار سازمانی حرکت کرد.به پاس سالها مجاهدت در دفاع مقدس و خدمات ارزنده در عرصه فرماندهی، امیر محمدیفر موفق به دریافت نشان فتح و نشان فداکاری از فرماندهی معظم کل قوا(مدظله العالی) شد. جایگاه وی در تاریخ نظامی معاصر ایران به عنوان یکی از فرماندهان تأثیرگذار یگانهای زرهی و مدیران ارشد نیروی زمینی تثبیت شده است.
یاد و نام امیر محمدیفر در میان فرماندهان و رزمندگان دفاع مقدس به عنوان نمادی از تعهد، انضباط و فرماندهی حرفهای باقیمانده است. بررسی کارنامه نظامی امیر محمدیفر نشان میدهد که وی از فرماندهانی بود که تجربه عملیاتی را با مدیریت راهبردی پیوند زد. نقشآفرینی او در دفاع مقدس، مسئولیتهای سنگین در یگانهای زرهی و سپس فرماندهی نیروی زمینی، بیانگر سیر تکاملی یک فرمانده حرفهای در ساختار ارتش جمهوری اسلامی ایران است.
امیر سرتیپ ناصرمحمدیفر در ۳اسفند ۱۴۰۴در سن۸۰ سالگی درگذشت و در بهشت فاطمه شهر قدس(قله حسن خان) تهران به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی باد.
ارتش جمهوری اسلامی ایران
سازمان حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس ارتش
شما چه نظری دارید؟