قبلا هم گفته‌ایم که اکثر جنگ‌های نامتقارن در نتیجه خطای محاسباتی به شکست آنجامیده است. خودکامگان جنگ‌افروز، عناصر قدرت نظامی و اقتصادی را با فرمول‌های ریاضی محاسبه می‌کنند و با توهم پیروزی سریع وارد جنگ می‌شوند، اما به اهداف خود نمی‌رسند و شکست می‌خورند، چرا که عوامل خارج از معادلات مادی را نشناخته و نتوانسته‌اند وارد محاسبات خود کنند.

در این زمینه از بین دهها مورد، تنها به دو مورد اشاره می کنیم. مورد نخست، جنگ تحمیلی صدام تکریتی علیه جمهوری اسلامی ایران بود. صدام که ارتشی تا دندان مسلح و پول بادآورده عرب های نفتی و حمایت بین المللی را داشت در مقابل کشوری که تازه از انقلاب خارج شده و هنوز نهادهای دولتی خود را نساخته و ارتشی هم ندارد، طبق محاسبات مادی باید پیروز می شد و همچنان که خود تصور می کرد، ظرف یک هفته به تهران می رسید. او به آرزوی خود نرسید زیرا نتوانسته بود عواملی مانند ایمان و اراده ملی و روحیه انقلابی و نقش رهبری دینی  را در محاسبات خود وارد کند.

مورد دوم، جنگ رژیم صهیونیستی علیه مقاومت اسلامی لبنان در تابستان سال ۲۰۰۶ بود؛ در واقع یک جنگ جهانی با شرکت آمریکا، اروپا و چند کشور عربی و نیروهایی از داخل لبنان طی پنج سال با هدف نابودی مقاومت دقیقا طراحی شده بود. آنچنان که خانم تسیپی لیونی، وزیر امورخارجه وقت رژیم صهیونیستی بیان کرد، آنها یقین داشتند که ظرف سه چهار روز مقاومت را نابود خواهند کرد و همانطور که خانم کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده آمریکا در بیروت تصریح کرد، طرح خاورمیانه جدید را به مورد اجرا خواهند گذاشت. اما دیدیم که این جنگ ۳۳ روز بطول آنجامید و ارتش اشغالگر به هیچ یک از اهداف خود نرسید و سرانجام با پذیرفتن قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت عقب نشینی کرد.

جنگ کنونی دونالد ترامپ، رئیس جمهوری روانپریش آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران نیز در همین چهارچوب قرار دارد. ترامپ پس از حمله به ونزوئلا، ربودن رئیس جمهوری و همسرش و تصاحب نفت این کشور، به تحریک بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی تصور کرد که با یک حمله سریع و به شهادت رساندن رهبرانقلاب و جمعی از سران سیاسی و نظامی، کشور دچار ازهم گسیختگی می شود؛ مردم ناراضی به خیابان ها می ریزند و نظام را سرنگون می کنند و او با خیال راحت نفت ایران را تصاحب و کشور یکپارچه را به چند کشورک تجزیه کرده، آرزوی دیرینه نتانیاهو را برآورده می کند و موانع را از سر راه اجرای پروژه «اسرائیل بزرگ» بر می دارد. این بار هم آنها نتوانستند عناصری مانند روحیه سلحشوری، میهن دوستی، ایمان و اراده و وحدت ملی ایرانیان را در محاسبات خود وارد کنند و تا این لحظه به دلیل عدم توانایی تحقق اهداف خود از این جنگ، شکست خورده محسوب می‌شوند.

نتایج این جنگ نامتقارن را تا کنون همه می دانیم. درباره آثار اقتصادی کنترل تنگه هرمز بر اقتصاد جهانی، قیمت نفت، منزوی شدن آمریکا و رژیم صهیونیستی در عرصه بین المللی و تنفر فزاینده ملت ها از ترامپ و نتانیاهو مقالات و تحلیل های بسیاری نوشته و گفته شده است. در آینده چنانچه باب المندب هم به تنگه هرمز بپیوندد، می توان تصور کرد که دنیا در برابر چه فاجعه اقتصادی قرار خواهد گرفت. در این شرایط، قاعدتا ترامپ باید در پی راهی برای خروج باشد اما وی همچنان به یاوه گویی و تهدید های عاری از منطق و عقلانیت ادامه می دهد. این رفتار ترامپ از دوحال خارج نیست: یا دستیارانش واقعیات را به وی اطلاع نمی دهند و یا اینکه او با روانپریشی عمیق، توهمات خود را به صورت واقعیات می پندارد و همچنان در جستجوی یک پیروزی وهمی است.

عوامل پیروزی ما مشخص است. وحدت ملی، صلابت رهبری و مسئولان، جانفشانی رزمندگان بویژه انگشت روی ماشه بودن آنها پشت لانچرهای پرتاب موشک و پهپاد و مهمتر از همه، حضور مردم غیور ایران در صحنه از مهمترین عوامل پیروزی ما محسوب می‌شوند. متاسفانه در این شرایط حساس، شاهدیم که یک جریان مشکوک با فعالیت گسترده و با شعارهای به ظاهر انقلابی می‌کوشد با مصادره تجمعات شبانه مردمی در میدان‌ها و خیابان‌ها، وحدت ملی را خدشه‌دار و بین مردم و مسئولان نظامی، امنیتی و سیاسی فاصله ایجاد کند که این امر بسیار خطرناک است.

حتی اگر بپذیریم که این جریان مستقل از خارج عمل می‌کند، آنچه مسلم است اینکه نتیجه این عملکرد به زیان کشور و به سود ترامپ و نتانیاهو تمام می‌شود و به همبن دلیل لازم است دستگاه‌های امنیتی و قضایی برای مقابله با این جریان و خنثی کردن اقدامات آنها وارد عمل شوند.