آرسنال با شکست اتلتیکو مادرید برای اولین بار از سال ۲۰۰۶ به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافت.
 پرتنش‌ترین و شلوغ‌ترین لب خط لیگ قهرمانان اروپا در ورزشگاه امارات در لندن به نمایش گذاشته شد؛ جایی که دو مربی انرژیک و بی‌واهمه از هر کاری، برای به دست آوردن پیروزی، با وجود نگه داشتن احترام یکدیگر تمام تلاش خود را برای به هم زدن تمرکز حریف و البته پیروزی در این مسابقه دشوار و حساس و معرفی اولین فینالیست این رقابت‌ها انجام دادند.
 این مسابقه شبیه به بازی رفت بود، نه چندان پرموقعیت اما درگیرانه و جذاب. بازی در شرایطی با تک گل بوکایو ساکا پیش از سوت پایان نیمه اول به سود آرسنال به پایان رسید که تیم سیمئونه نتوانست از ۴۵ دقیقه دست نخورده نیمه دوم برای به ثمر رساندن گل تساوی استفاده کند. 
آنها دوست داشتند رویکردی تهاجمی مقابل صدرنشین لیگ برتر فوتبال انگلیس داشته باشند اما آرسنال تسخیر ناپذیر و جدی بود و حتی تغییرات تاکتیکی سیمئونه با تعویض‌های آرتتا پاسخ داده شد تا بازی با وجود ماهیت نوسانی‌اش با همان نتیجه یک بر صفر به پایان برسد، در حالی که در دقایق پایانی و در پنج دقیقه وقت اضافه، تنشی بسیار سنگین در کنار خط زمین همه حواس بینندگان تلویزیونی را به خود معطوف کرده بود.
بازیکنان نیمکت‌نشین آرسنال جملگی مقابل نیمکت آمده و کنار زمین چمن ایستاده و ازدحامی عجیب را ایجاد کرده بودند. در طرف مقابل اگرچه دیگو سیمئونه سعی می‌کرد با تحرک یک‌سره و بی‌وقفه‌اش تیمش را به حمله کردن تشویق کند اما آرتتا هم لحظه‌ای عقب نمی‌نشست و با همان تیپ معروف شلوار طوسی و بالاپوش مشکی یک‌سره در حال دویدن در لب خط زمین، برداشتن توپ‌های به اوت رفته از کنار زمین و تهییج بازیکنان بود.
این دو سرمربی آنچنان در انجام حرکات خود افراط کردند که در نهایت یک درگیری جدی نیز کنار خط پدید آمد. 
با این حال با سوت پایان مسابقه در دقیقه ۹۰+۵ و کمی بیشتر، سیمئونه دریافت که فینال سومی در کار نخواهد بود، اما آرتتا که سه مسابقه تا کسب قهرمانی لیگ برتر هم فاصله دارد، تیمش را به بوداپست فرستاد؛ جایی که نبرد سرنوشت بهترین تیم اروپا در پایتخت مجارستان برگزار می‌شود.
در حالی که کارشناسان یکی از دو تیم بایرن و پاری سن ژرمن را مدعی اول کسب این عنوان می‌دانند اما آرسنال به اندازه کافی قدرتمند، فیزیکی، دفاعی، خطرناک و همچنین مجهز به هنرهای سیاه فوتبال است و می‌تواند یک مدعی کاملا جدی برای این جام باشد. اگر این اتفاق بیفتد، آرتتا کاری را انجام داده که آرسن‌ونگر ۲۰ سال پیش موفق به انجامش نشد. در پایان مسابقه و در حالی که دوربین در کنار زمین روی آرتتا آمد، این مربی اسپانیایی را در حال یک رقص عجیب و غریب و چرخاندن حرکات شانه و گردن نشان می‌داد. در عین حال وسلی اسنایدر، اعتقاد دارد، آرتتا واقعا شایسته است. باید لندنی‌ها یک مجسمه به افتخارش بسازند و مقابل ورزشگاه‌شان نصب کنند. آنها می‌توانند هر تیمی را در جهان پشت سر بگذارند.
آرتتا از شب باور نکردنی توپچی‌ها می‌گوید
میکل آرتتا بسیار خوشحال است که تیمش راهی فینال شده است.
سرمربی اسپانیایی آرسنال در نشست خبری بعد از بازی گفت: بسیار خوشحالیم. شب فوق‌العاده‌ای است که این لحظه را با بازیکنان و همه اعضای باشگاه تجربه می کنیم. احساسم باورنکردنی است. همه چیزهایی که انجام دادیم و از سر گذراندیم، معنای این موفقیت را روشن می‌کند. چهره‌های شاد و مغرور زیادی می‌بینم که از دستاوردمان خوشحال هستند.
او ادامه داد: از همان ابتدا، همه چیز باورنکردنی بود. هواداران خارج از ورزشگاه منتظر ما بودند. انرژی و اشتیاقی که نشان دادند، حیرت‌انگیز بود. بنابراین، برنده شدن در این بازی بسیار لذت‌بخش و خوشحال کننده است.
او در مورد نقش هواداران گفت: بدون شک، آنها هستند که استانداردها را تعیین می‌کنند و ما سعی می‌کنیم به آنها برسیم. سال‌ها برای بازگرداندن شادی و افتخار به چشمان آنها تلاش کردیم و دیدن این صحنه‌ها بسیار زیبا بود.