محمدمحمود هاشمی
« وقتی در مسجدی که من بودم بمب منفجر شد، از وقتی که بار اوّل بر زمین افتادم - که البته نفهمیدم چطور شد که افتادم - تا وقتی که به کلّی بیهوش شدم، سه مرتبه، برای لحظاتی به هوش آمدم و هر دفعه هم یک احساسی داشتم. آن حالات، هیچوقت از یادم نمی رود. حالا یکی را عرض می کنم: در یکی از حالات، احساس کردم که دارم می روم؛ یعنی احساس کردم که مرگ در مقابل من است. کاملاً در آن مرز عالم برزخ، خودم را دیدم و احساس کردم که در آن حال، انسان هیچ دستاویزی به جز خدا ندارد؛ هیچ دستاویزی! یعنی هر چه هم عمل پشت سرخودش داشته باشد، باز اگر نتواند تفضّل الهی و رحمت خدا را جلب کند، خاطر جمع به آن عمل نیست. آدم شک می کند: آیا این عمل را با اخلاص بهجا آوردم؟ آیا نیّتم صددرصد، خدایی بود؟ آیا در آن شرک و ریا نبود؟ آیا ملاحظهی این و آن نبود؟ بههرحال، ماها مرکز عیوبیم.
متأسّفانه، همهی شائبهها در ما هست. آنجا انسان احساس میکند که مثل پرِ کاهی بین زمین و آسمان است. از همه چیز منقطع میشود. من این حالت انقطاع را در آن وقت احساس کردم و پیش خدای متعال، تضرّع نمودم و گفتم: «پروردگارا! میبینی که من چقدر دستم خالی است و چیزی ندارم و محتاجم! اگر تفضّلی بکنی، کردهای وَاِلّا ما رفتهایم.» منظورم مردن نبود؛ رفتن از وادی سعادت بود. بعد، بیهوش شدم و چیزی نفهمیدم...»سخنان فوق خاطرهای از رهبر شهید انقلاب از لحظه ترورش در ۶ تیر ۱۳۶۰ است. در لحظهای میان حیات و ممات تنها آنچه روح و جانش را درگیر کرده بود، این بود که برای ملاقات با پروردگار متعال چه در دست دارد و همه آنچه که داشت در نظرش ناچیز می آمد و به سالها عبادت، ورع، تبلیغ اسلام و مبارزه در راه خدا نه تنها غرّه نشده بود، بلکه نگاه به رحمت بیمنتهای پروردگار داشت. از این جهت بود که خدا ایشان را به شکل معجزهآسایی زنده نگه داشت. خداوند متعال میخواست مأموریتی بزرگ را بر دوشش بگذارد تا در زمانی که این مأموریت را به انجام رساند، ایشان را به فیض عظیم شهادتی نائل کند که در سال ۱۳۶۰ از آن محروم مانده بود.
جانباز انقلاب
روزهای پرتلاطم سال ۱۳۶۰ فرارسیده بود. ابوالحسن بنی صدر؛ نخستین رئیس جمهور ایران؛ بر اساس رأی عدم کفایت مجلس شورای اسلامی از مسند ریاست جمهوری عزل شد. در همین زمان بود که منافقین علیه نظام اسلامی اعلام انقلاب مسلحانه کردند. روز ۳۰ خرداد سال ۱۳۶۰ خیابانهای تهران و چند شهر شاهد درگیریهای خونین بود. نیروهای انقلابی توانستند بر این حرکت مسلحانه منافقین غلبه کنند و دولت و مجلس انقلابی با حمایت امام خمینی بر اداره امور مسلط شدند. و رسیدگی به جبهههای جنگ با رژیم بعثی عراق را مورد اهتمام خود قرار دادند.
ظاهرا اوضاع آرامتر شده بود و حرکت مسلحانه منافقین ناکام مانده بود. تلاش مسئولان بر این بود تا وضعیت هر چه سریعتر آرام شود و تلاشها بر مقابله با عراق متمرکز شود. اما گروه های مسلح مخالف همچنان فعال بودند و تصمیم به ترور مسئولان نظام گرفتند.
ضبط صوت جوان خاکستری پوش
آیت الله خامنهای امام جمعه تهران و نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی یک روز در هفته در مسجد ابوذر واقع در خیابان قزوین حاضر میشد و به سؤالات جوانان پاسخ میداد. بر اساس گزارش روزنامه اطلاعات، روز۶ تیر ۱۳۶۰ ایشان بر اساس سنت همیشگی؛ مقارن با نماز ظهر و عصر؛ در این مسجد حضور یافتند و جلسه پرسش و پاسخ آغاز شد. روی تریبون دو ضبط صوت در برابر ایشان قرار داشت. یک ضبط از آن مسجد و ضبط دیگر از طرف نیروهای سپاه بود. در این بین جوانی۲۵ ساله با کت خاکستری رنگ ، از میان جمعیت عبور کرد ، خود را به تریبون رساند و ضبط صوتی را که در دست داشت در سمت راست آیت الله خامنهای روی تریبون قرار داد و رفت.
دقایقی از رفتن آن جوان نگذشته بود که صدای مهیبی مسجد را لرزاند. آن ضبط صوت منفجر شد و آیت الله خامنهای تعادلش را از دست داد و پیکر خونین ایشان بر زمین افتاد. روی کاغذی درون ضبط منفجر شده نوشته شده بود:
« اولین عیدی از گروه فرقان».اما انفجار بمب ناقص بود و در این انفجار فقط چاشنی بمب منفجر شد. همین امر سبب نجات معجزهگونه آیت الله خامنهای شد. مردم و محافظان سریع ایشان را از مسجد به بیمارستان بهارلو منتقل کردند و از آنجا با حضور انبوهی از مردم نگران، پیکر مجروح ایشان با چرخبال به بیمارستان قلب منتقل شد و ایشان تحت عمل جراحی قرار گرفت.
بنا بر گزارش دکتر منافی وزیر بهداری وقت، شدت جراحات در سمت راست بدن آیت الله خامنهای وسیع بود. ایشان از ناحیه کتف راست، زیر بغل راست و بالای ران راست به شدت مجروح شده بود و کتف راست ایشان شکسته بود. خطر اصلی در هنگام مجروح شدن آیت الله خامنهای آن بود که خونریزی از رگهای زیر بغل فراوان بود. با تلاش جراحان خونریزی کنترل شد و جراحی با موفقیت انجام شد. پس از این جراحی بود که دکتر منافی اعلام کرد که وضعیت آیت الله خامنهای پایدار است و خطر تا ۷۰ درصد رفع شده است. همچنین وزیر بهداری تأکید کرد که بین ۷ تا ۱۰ روز دیگر ایشان از بیمارستان مرخص خواهد شد.
عده ای از رجال سیاسی همچون حجت الاسلام و المسلمین ناطق نوری و اعضای خانواده آیت الله خامنهای بلافاصله خود را به بیمارستان رساندند و در هنگام عمل جراحی ایشان حاضر بودند. حجت الاسلام والمسلمین سید احمد خمینی به نمایندگی از امام امت، شهید دکتر باهنر، آیت الله هاشمی رفسنجانی و حجت الاسلام والمسلمین هادی غفاری نیز برای عیادت ایشان به بیمارستان قلب رفتند. گروهی از مردم تهران هم که نگران حال امام جمعه تهران بودند، در ساعت ۲۱ در برابر بیمارستان حاضر شدند و برای بهبود هر چه سریعتر ایشان دست به دعا برداشتند و سینه زنی کردند.
فاجعه هفتم تیر
روز بعد یعنی در شب هفتم تیر ۱۳۶۰ فاجعهای بزرگ به وقوع پیوست. سالن اجتماعات حزب جمهوری اسلامی در حالی منفجر شد که تعدادی از مسئولان مملکتی و اعضای این حزب در این سالن حضور داشتند. در پی این انفجار بیش از هفتاد نفر از افراد حاضر در این جلسه از جمله آیت الله دکتر بهشتی رئیس دیوان عالی قضایی به شهادت رسیدند و نظام اسلامی تعداد قابل توجهی از مسئولان خود را از دست داد. به هر روی، علی رغم وقوع تمام این فجایع، روزهای سخت و پرتلاطم سال ۱۳۶۰ گذشت و با عنایت الهی جراحات آیت الله خامنهای نیز بهبود یافت.پس از شهادت محمدعلی رجایی دومین رئیس جمهور ایران اسلامی و دکتر باهنر نخست وزیر و دبیرکل حزب جمهوری اسلامی در هشتم شهریور ۱۳۶۰ ، در مهر ۱۳۶۰ انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد و آیت الله خامنه ای با رأی بالای مردم به مقام ریاست جمهوری رسید. همچنین ایشان با انتخاب اعضای حزب جمهوری اسلامی دبیرکل این حزب شد. از این زمان بود که نقش سیاسی آیت الله خامنهای در ایران اسلامی بسیار پررنگ شد و ایشان عالی رتبهترین مقام ایران پس از رهبر کبیر انقلاب شدند.
سیدالشهدای انقلاب اسلامی
پس از رحلت امام امت، آیت الله خامنهای با رأی بسیار بالای اعضای مجلس خبرگان رهبری به مقام رهبری انقلاب رسیدند در حالی که شخص ایشان اصلی ترین مخالف رهبری خود بودند. ایشان با این عمل نشان دادند که اندک بهایی برای مقام دنیوی قائل نیستند و تنها بر حسب وظیفه و تکلیف انقلابی است که رهبری نظام اسلامی را قبول می کنند. همین بی توجهی به مقام دنیوی و پرهیزگاری ایشان سبب شده بود که امام خمینی با شناختی دقیق از رهبر شهید انقلاب، در جلسهای خصوصی تأکید کنند که آیت الله خامنهای گزینه ای مناسب برای جانشینی ایشان و رهبری ایران اسلامی است. مطلبی که آیت الله هاشمی رفسنجانی در جلسه مجلس خبرگان رهبری برای حضار بیان کردند.ایشان طی ۳۶ سال رهبری انقلاب بر اصل انقلابیگری و استکبارستیزی تأکید بسیاری داشتند و در حمایت از ملت مظلوم فلسطین از انجام هر کوششی فروگذار نمی کردند. در عین حال، تمام اهتمام ایشان معطوف به ایجاد فضای مناسب برای پیشرفتهای علمی و توسعه قدرت نظامی ایران از جمله در صنایع موشکی بود. ایشان به درستی بر این نکته تأکید میکردند که اولین قدم برای پیشرفت ایران اسلامی آن است که ایران در برابر قدرتهای جهانی به بازدارندگی دست یابد. تحقق این امر علاوه بر لزوم گسترش روحیه انقلابی مستلزم پیشرفت های قابل توجه در صنایع دفاعی بود.
همین نگاه انقلابی رهبر شهید انقلاب بود که سبب کینهتوزی و خصومت بسیار شدید آمریکایی – صهیونیستی علیه ایشان شد و در نهایت در روز ۹ اسفند ۱۴۰۴ هواپیماهای نظامی رژیم صهیونیستی با راهنمایی سازمانهای امنیتی امریکا بیت رهبری را در تهران بمباران کردند و ایشان را در اقامتگاهشان به شهادت رساندند. سالها تبلیغات استکبار علیه رهبر شهید انقلاب با شهادت مظلومانه ایشان به ناگاه رنگ باخت. در حالی که همه و از جمله ایشان به خوبی آگاه بودند که رژیم صهیونیستی و آمریکا به زودی به ایران حمله خواهند کرد، ایشان نه تنها اقامتگاه خود را ترک نکردند، بلکه جلسات کاری خود را در دفترشان در محلی که بر کسی پوشیده نبود برگزار کردند و شجاعانه شهادت را به جان خریدند و در کنار تعدادی از اعضای خانوادهشان از جمله نوه یک سالهشان شربت شهادت نوشیدند و به لقاء الله پیوستند. فرماندهی ایشان چنان منظم و سازمان یافته بود که با پیشبینی لازم برای نبرد با استکبار جهانی، چندین رده فرماندهان نظامی و مسئولان را تعیین کرده بودند تا در صورت شهادت هر فرمانده یا مسئول، یکی دیگر از پیروان مکتب شهادت پرچم انقلاب اسلامی ایران را به دست گیرد تا مقاومت و ایستادگی در برابر تجاوز استکبار جهانی تداوم یابد، چنانکه دشمن را برای رسیدن به آتش بس به تکاپو وادار نماید.
چهل روز مقاومت دولت و ملت ایران بیش از هر چیز نشان از قدرت فرماندهی بینظیر آن عزیز سفرکرده و نشان از عنایت الهی در حفظ ایشان از اولین سوءقصد دارد. روزی نه چندان دور نوشته خواهد شد که سیاستهای شهید آیت الله خامنهای چگونه به حاکمیت استکبار جهانی بر منطقه خاورمیانه نقطه پایان گذاشت.
شما چه نظری دارید؟