محمد مهاجری در خبرآنلاین نوشت: یکی از اتفاقات تلخی که این روزها مکرر با آن روبرو می شویم اخراج کارکنان شرکتها و سازمانها و کارگاهها و کارخانجات است. بخشهای دولتی و خصولتی و خصوصی بدلیل مشکلات مالی متعدد ناشی از جنگ و تحریم های تازه و کهنه، قسمتی از نیروی انسانی خود را به آمار بیکاران اضافه می کنند.
*حتما با افراد متعددی روبرو شده اید که از این موضوع شکایت دارند. بعضی از آنها سرپرست خانواده اند، یک یا چند فرزند دارند، مستاجرند، پس انداز ندارند و...
*یقینا اگر پای حرف مدیرانی که دست به تعدیل نیروها زده اند بنشینیم سیاهه ای از دلایل ردیف می کنند که اکثر آنها هم درست است اما آن توضیحات و توجیهات، نه نانی بر سر سفره بیکاران می آورد نه اجاره خانه ای را تسویه می کند ،نه نگرانیهای فردا و پس فردای آنها را کاهش می دهد.
*بخش نه چندان قابل توجهی از تعذیل شده ها می توانند تحت پوشش بیمه بیکاری قرار گیرند و بخش بزرگتری چنین امتیازی ندارند. بعلاوه، کارگران ساختمانی و روزمزد که این روزها بدلیل کسادی بخش مسکن نان شان آجر شده و معمولا بیمه هم نیستند در مشقت مضاعف قرار می گیرند.
*به اینها بیفزایید خیل آدمهایی که از طریق اینترنت ازتزاق می کردند و کالاها و خدماتشان را از طریق فضای مجازی می فروختند و هم اکنون از صدقه سر شورایعالی فضای مجازی ، راه به جایی ندارند جز اینکه در حق آنها دعاهای منشوری کنند! الهی که برای قیامتشان پاسخی داشته باشند.انشالله حتما اعتقاد به معاد دارند.
*خب چه باید کرد؟ البته در شرایطی که دشمن خودش را مجهز کرده تا ملت را از عزت و استقلال تهی کند باید در برابرش ایستاد و تاب آوری کرد. اما تاب آوری برای آحاد مردم معنایش بردباری و تحمل سختی و همزمان با آن حماسه سازی است. نقش دولت ( حاکمیت) اما ارتقاء سطح بردباری و تاب آوری است.
*در همین شرایط سخت جلوگیری از تعدیل نیرو حداقل به مدت ۶ماه و ارائه تسهیلات به صاحبان کسب و کار خسارت دیده می تواند تا حدی مقصود را در دسترس قرار دهد. در شرایط جنگی اضافه کردن حتی یک نفر به جمعیت بیکاران گامی همراستا با خواست دشمن است. و اگر خدای ناکرده کار به اعتراض و تجمع کشیده شود مهارش آسان نخواهد بود.
*تعدیل اولین و ساده ترین کاری است که می توان کرد.شایسته است هر مدیر دولتی یا خصولتیی که خواهان تعدیل است، اسم خودش را در اول لیست قرار دهد و سپس برای دیگران تصمیم بگیرد.