عبدالرحیم سعیدیراد
دژ ساخته شده در کنار پل، یا پلِ بنا نهاده در کنار رود «دز»، به «دِژپُل» و «دزپل» معروف شد و در گویش بومی به صورت «دزفیل» و «دِسفیل» و نهایتاً «دزفول» درآمد؛ شهری در دامنههای زاگرس میانی با پیشینه ای بسیار کهن در خوزستان باستانی.
در خلال جنگ تحمیلی هشت ساله، دزفول بیش از ۲۰۰ بار موشکباران و ۲۰هزار بار گلولهباران شد؛ به همین روی اعراب آن را «بَلدُ الصَّواریخ» (شهر موشکها) نامیدند. درنتیجه شهری با جمعیتی کمتر از ۱۵۰هزار تن، دوهزار و ۶۰۰شهید و حدود چهارهزار و ۵۰۰ زخمی و مفقودالاثر داشت.
با همه این احوال، مردم دزفول جانانه مقاومت میکردند و هر هفته نماز جمعه با حضور مردم و رزمندگان اقامه میشد. این پایداری ها سبب شد تا دزفول به «شهر استقامت» و «پایتخت مقاومت ایران» معروف گردد.
چنین بود که امام خمینی(ره) فرمود: «دزفولیها دین خود را به اسلام ادا کردند.» رهبر شهید نیز گفتند: «مردم دزفول یکی از بهترین امتحانهای دوران انقلاب و جنگ تحمیلی را در تاریخ به یادگار گذاشتند و قهرمانی ماندگاری را به ثبت رساندند.
این اثر شگفتآور نتیجه نفوذ ایمان انقلابی تا اعماق روح و جان این مردم است.» آیتالله هاشمی رفسنجانی به عنوان فرمانده جنگ هم گواهی داد: «دزفول دژمقاومت در دوران دفاع مقدس بود.» بهپاس این قهرمانی ها، چهارم خرداد بهعنوان روز مقاومت و پایداری، روز دزفول نامگذاری شدهاست.
*
ایثار در این کهنه سـرا معمول است
همواره دعای مردمش مقبول است
پرسید یکی: کجاست این شهر شگفت؟
گفتند: امام شهـرها، دزفول است
هرچنـد که خارج از بیـانی، دزفـول
یک شهر همیشه قهرمانی، دزفول
از مـردم مهـربان و باایمانـت
پیداست نمونه در جهانی، دزفول
هـر لاله سـرِ ز خـود رهیدن دارد
پرواز بـدون بال دیـدن دارد
خوشبخت ترین شهید هنگام عروج
از «سبـزقبا» شال به گردن دارد
دزفول که چون دلاوری آماده ست
در هر قدمش گلوله ای افتاده ست
گفتند که: با وضو قـدم بگذارید
هر کوچة این شهر، شهیدی داده ست
این شهر به قدر عشق، حرمت دارد
این گوشة خاک قدر و قیمت دارد
این قدر شهید دارد این شهر شگفت
انگار که با بهـشت نسبـت دارد
شبهای وصـال را به خاطـر بسپار
دلهای زلال را به خاطر بسـپار
از لشکر هفت عشق، گردان های
عمار و بلال را به خاطـر بسـپار
ای شهر که شور محشرت در یاد است
تاریخ تـو گلـزار شهیدآباد است
در بـرگة تقـویم دلـم آوردنـد
پیـروزی تو چهارم خـرداد است
شما چه نظری دارید؟