به گزارش اطلاعات آنلاین، در حالی که نیروهای کره جنوبی به سامانه‌های آمریکایی پاتریوت متکی هستند و به تدریج با سامانه‌های بومی تکمیل می‌شوند، در طول دهه ۱۹۹۰ به نظر می‌رسید پاتریوت در معرض کنار گذاشته شدن قرار گرفته است، زیرا روسیه پس از فروپاشی شوروی سامانه‌هایی را ارائه می‌داد که توانمندتر تلقی می‌شدند و این کار را با قیمت‌های بسیار اقتصادی‌تر انجام می‌دادند. نتیجه این امر، دوره‌ای از تنش‌ها بین سئول و واشنگتن بود که نشان داد آمریکا تا چه حد از فشار سیاسی برای تضمین سهم بازار محصولات دفاعی خود استفاده کرده است.

کره در دهه ۱۹۹۰ مشتری بالقوه پیشرو برای تجهیزات نظامی روسیه دیده می‌شد، زیرا روابط در سال‌های پس از فروپاشی شوروی به سرعت بهبود یافت. اولین خریدها در سال ۱۹۹۲ انجام شد، به ویژه در زمینه فناوری‌های رادار روسی. تحت پروژه دفاع هوایی دوربرد SAM-X، سامانه S-300 روسیه و پاتریوت ایالات متحده نامزدهای نهایی انتخاب شدند و تحلیلگران پیش‌بینی می‌کردند اولی پیروز خواهد شد.

این سیستم نه تنها بسیار توانمندتر به نظر می‌رسید، بلکه ۳۰ درصد هزینه کمتری هم داشت و می‌توانست تا حدی از طریق بدهی معوق روسیه جبران شود. عملکرد کاملاً ناامیدکننده پاتریوت در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ در برابر حملات موشکی بسیار ابتدایی، عامل مهم دیگری بود که انتظار می‌رفت برنامه‌ریزان دفاعی کره جنوبی را به سمت S-300 متمایل کند. قوس آتش محدود ۱۲۰ درجه پاتریوت در مقایسه با قوس شلیک ۳۶۰ درجه S-300 که متحرک‌تر بود، ضعیف و مسئله‌ای بود که بودجه‌ای برای رسیدگی به آن سه دهه بعد در ۲۰۲۶ تأمین شد.

در آوریل ۱۹۹۷، ویلیام کوهن، وزیر دفاع ایالات متحده، هشدار داد که خرید سامانه اس-۳۰۰ از سوی کره جنوبی «به هیچ وجه در کنگره مورد استقبال قرار نخواهد گرفت»، که به عنوان دخالت آشکار مورد انتقاد قرار گرفت و باعث اعتراض عمومی در این کشور شرق آسیا شد. گئورگی کونادزه، سفیر روسیه در سئول، در پاسخ به این هشدار، ایالات متحده را به دلیل منحرف کردن رقابت از عملکرد سیستم و اصول تجارت آزاد محکوم کرد.

کمیته تخصیص بودجه مجلس نمایندگان کنگره ایالات متحده مخالفت شدید خود را با فروش احتمالی اس-۳۰۰ ابراز و بر «نگرانی عمیق خود از احتمال اینکه کره جنوبی ممکن است سیستم‌های اس-۳۰۰ روسی را برای دفاع هوایی به جای سیستم پاتریوت ایالات متحده تهیه کند» تأکید کرد. این کمیته افزود: با توجه به روابط تقریباً نیم قرنی بین دو کشور و نزدیکی که نیروهای ما با هم آموزش می‌بینند، تهیه یک سیستم دفاع هوایی غیرآمریکایی برای متحدان کره جنوبی بسیار تأسف‌بار خواهد بود.

اتکای کره به روابط تجاری و راهبردی خود با ایالات متحده منجر به تصمیم به انتخاب پاتریوت، برخلاف انتظارات قبلی، شد و پس از آن نشانه‌های علاقه به سایر تجهیزات روسی مانند جنگنده‌های میگ-۲۹ و سوخو-۳۷ به سرعت کاهش یافت. برای جلوگیری از مجازات‌هایی که با خرید مستقیم آشکار به همراه داشت، بخش دفاعی کره جنوبی در عوض دسترسی گسترده‌ای به فناوری‌های دفاع هوایی روسیه برای ارتقاء سیستم‌های بومی این کشور مانند KM-SAM خریداری کرد.

مورد کره جنوبی به هیچ وجه تنها نبود و مشتریان بالقوه تسلیحات از کشورهای غیر غربی به طور مداوم با فشار فراوان روبرو بودند. این امر از سال ۲۰۱۷ بسیار تشدید شد، زیرا ایالات متحده قانون مقابله با دشمنان آمریکا از طریق تحریم‌ها (CAATSA) را تصویب کرد که واشنگتن را ملزم به تحریم هر مشتری عمده تسلیحات روسی، کره شمالی یا ایرانی می‌کرد.

تهدیدات ناشی از پیامدهای سیاسی و اقتصادی، بازارهای جهانی تسلیحات را به طور اساسی تغییر شکل داده است، در برخی موارد کشورها را به ترک برنامه‌های بزرگ تدارکاتی سوق داده و در موارد دیگر آنها را از انجام چنین برنامه‌هایی از ابتدا بازداشته است. نتیجه، سهم بازار بسیار پایین‌تری برای صادرات دفاعی روسیه، چین، کره شمالی و دیگر دشمنان غربی و سهم بازار بسیار بیشتری برای ایالات متحده و دیگر کشورهای بلوک غرب بوده است.