بر اساس اطلاعیه صادرشده، حزب «پیمان مدنی» به رهبری نیکول پاشینیان نخست وزیر کنونی توانست با کسب نزدیک به ۵۰درصد آرا اکثریت کرسی‌های مجلس را به دست آورد و بدین ترتیب برای ۵سال دیگر نخست وزیری ارمنستان را در اختیار داشته باشد. همچنین حزب «ارمنستان قدرتمند» به رهبری سامول کاراپتیان، تاجر و سرمایه دار ارمنی با ۲۲درصد و «ائتلاف ارمنستان» به رهبری روبرت کوچاریان، رییس جمهور اسبق با کسب ۱۰درصدآراء، اقلیت مجلس آتی را عهده‌دار خواهند بود.

گرچه برخی گمانی زنی ها و نظرسنجی‌های روزهای پایانی تبلیغات انتخاباتی حاکی از افول مقبولیت حزب پیمان مدنی و شخص پاشینیان داشت اما قابل پیش‌بینی بود که این کاهش محبوبیت در حدی نیست که بتواند مانع پیروزی او گردد.اینکه چرا و چگونه پاشینیان برای سومین بار پیاپی در انتخابات مجلس به پیروزی مطمئن و قابل پیش‌بینی دست می‌یابد می‌تواند موضوع یادداشت جداگانه‌ای باشد اما به اختصار باید اشاره کرد که اجرای بخشی از وعده‌های داده شده از سوی پاشینیان در ۸سال گذشته شامل مبارزه با فساد، بهبود وضع معیشت و تعیین تکلیف قره باغ به علاوه عدم وجود یک اپوزیسیون متحد و قدرتمند، زمینه‌ساز پیروزی مجدد وی در انتخابات اخیر بوده است.

این نکته را نیز نباید فراموش کرد که پاشینیان در انتخابات پیش از موعد قبلی که بعد از شکست در جنگ ۴۴روزه سال ۲۰۲۱با جمهوری آذربایجان بر سر قره باغ برگزار نمود، پیروز انتخابات شده بود. برخی تحلیلگران در آن زمان برگزاری انتخابات پیش از موعد را یک خودکشی سیاسی قلمداد می‌کردند زیرا فرد شکست خورده در جنگی همراه با هزاران کشته و مجروح و بیش از یکصد هزار آواره طبیعتاً نمی‌تواند پیروز انتخابات باشد اما پاشینیان از همراهی رای دهندگان به خاطر تحقق وعده‌ها مطمئن بود؛ نکته‌ای که در انتخابات اخیر مجدداً تکرار شد.

اما فارغ از نتیجه بدست آمده، برخی رخدادهای به وقوع پیوسته در زمان برگزاری و پس از انتخابات، فضای سیاسی ارمنستان را ملتهب و پیچیده نموده که اثرات آنرا در آینده باید ارزیابی کرد. از نکات برجسته پیش از انتخابات، اظهارات غیرعادی مقامات و رسانه‌های ترکیه و جمهوری آذربایجان در حمایت از پاشینیان و همچنین مواضع صریح فرانسه و آمریکا در پشتیبانی از او و در مقابل، مواضع تند و غیر دوستانه روسیه بود. حامیان و مخالفان فرامرزی پاشینیان، متناسب با ارزیابی خود از آینده منطقه و موقعیت ارمنستان در نقشه اهداف تعیین شده، سعی در استفاده حداکثری از تمام ابزارهای تاثیرگذار خود داشتند.

امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه در حاشیه برگزاری اجلاس سران اروپا در ایروان با پیاده‌روی در خیابان، دست در دست پاشینیان حمایت تمام قد خود را از او به نمایش گذاشت تا در عین حال پیامی روشن به مسکو داده باشد. آمریکا نیز با اعزام «جی دی ونس» معاون ترامپ به ارمنستان و امضای چند قرارداد و همچنین سفر لحظه آخری مارکو روبیو، وزیر خارجه و تاکید بر «کریدور ترامپ» در زنگه زور و در نهایت توییت رئیس جمهور آمریکا در حمایت صریح و آرزوی موفقیت برای پاشینیان نشان دادند که برای آینده ارمنستان اهداف مشخصی در نظر دارند.

بدون شک یکی از مهمترین این اهداف، به سرانجام رساندن احداث کریدور زنگه زور به بهانه اتصال خاک جمهوری آذربایجان به نخجوان خواهد بود.در کنار آن نباید از برگزاری همه پرسی اصلاح قانون اساسی ارمنستان که از خواسته های باکو و آنکارا می باشد به سادگی عبور کرد. در نهایت باید دید اپوزیسیونی که مدعی تقلب گسترده در هنگام اخذ و شمارش آراء شده و اینک شکایت خود از عدم توجه کمیته برگزاری انتخابات به این تخلفات را به دادگاه قانون اساسی برده است، چه راهی را در پیش خواهد گرفت؟

آیا در صورت تایید نهایی انتخابات از سوی دادگاه قانون اساسی، اپوزیسیون قصد دارد با «آبستراکسیون» (نصاب‌ شکنی -عدم حضور عمدیِ گروهی از نمایندگان مجلس در هنگام رأی‌گیری به‌ قصدِ از اکثریت انداختن مجلس و جلوگیری از تصویب یک لایحه)، مجلس را به انحلال بکشاند و وارد کارزار انتخابات مجددی شود که احتمال رای آوری پاشینیان در آن همچنان وجود دارد یا آنکه با ورود به مجلس همچون پنج سال گذشته نقش اپوزیسیون غیر موثر را به امید آینده ای مبهم ایفا می کند؟