به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از سی‌ان‌بی‌سی، تصمیم امارات پس از هفته‌ها حملات موشکی و پهپادی ایران، عضو دیگر اوپک، و انسداد تنگه هرمز که صادرات آن را مختل کرده و به ستون فقرات اقتصاد ابوظیی فشار وارد می‌کند، اتخاذ شده است. خروج امارات فصلی دیگر از تغییر عضویت در اوپک است. اگر کشورهایی که به سهمیه خود پایبندند از کشورهایی که پایبند نیستند منزجر شوند، ممکن است شاهد خروج‌های بیشتر باشیم که در نهایت می‌تواند اوپک را به یک کارتل بی‌اهمیت تبدیل کند.

کشورهایی از جمله قطر، اکوادور و آنگولا در سال‌های گذشته با اشاره به ناامیدی از سهمیه‌ها یا تغییر اولویت‌های ملی، این گروه را ترک کرده‌اند. آنگولا سال ۲۰۲۴ از اوپک خارج شد، در حالی که قطر در سال ۲۰۱۹ به عضویت خود پایان داد. این کارتل مدت‌هاست با پایبندی نامتوازن دست و پنجه نرم می‌کند، به گونه‌ای که برخی اعضا، از جمله عراق و قزاقستان از سهمیه تولید خود فراتر رفته‌اند.

امارات در حالی اوپک و اوپک پلاس را ترک کرده، نخستین کشور نبوده و ممکن است آخرین کشور هم نباشد. در قلب تصمیم امارات یک تنش آشنا نهفته است: اعضایی که سرمایه‌گذاری زیادی در افزایش ظرفیت تولید کرده‌اند، به شکلی فزاینده تمایلی به محدود شدن از سوی سهمیه‌های طراحی‌شده برای حمایت از قیمت‌ها ندارند.

این کشور در ماه مارس حدود ۲.۳۷ میلیون بشکه در روز نفت تولید کرد، در حالی که بر اساس آخرین داده‌های آژانس بین‌المللی انرژی، ظرفیت پایدار آن تقریباً ۴.۳ میلیون بشکه در روز است. تحلیلگران به چند کشور بالقوه با «خطر فرار» اشاره کردند که از محدودیت‌های اوپک پلاس ناراضی‌اند و ممکن است ترک عضویت خود را در نظر بگیرند.

قزاقستان یکی از گزینه‌های کلیدی خروج از اوپک و اوپک پلاس است و نیجریه، بزرگ‌ترین تولیدکننده نفت خام آفریقا، پالایش داخلی به ویژه در پالایشگاه دانگوت را در اولویت قرار داده که به معنی کاهش وابستگی به بازارهای صادراتی است. ونزوئلا هم یکی دیگر از مدعیان احتمالی است که می‌تواند در پی تغییر رهبری در این کشور به موقعیتی مطلوب‌تر برای آمریکا دست یابد. صادرات نفت ونزوئلا در ماه مارس برای اولین بار از ماه سپتامبر به بیش از یک میلیون بشکه در روز رسید.

خروج امارات در حالی از یکی دو روز دیگر اجرایی می‌شود که اوپک با چندپارگی دست و پنجه نرم می‌کند. چند عضو از جمله ایران، لیبی و ونزوئلا به دلیل تحریم‌ها یا درگیری از سهمیه‌ها معاف شده‌اند و تلاش‌ها برای حفظ انسجام را پیچیده می‌کنند. ناامیدی از پایبندی گزینشی به سهمیه‌ها می‌تواند خروج‌ها را بیشتر کند. کشورهایی که از دیدن اعضای متقلب اوپک و اوپک پلاس خسته شده‌اند، نامزدهای خروج هستند.

اوپک پلاس در حال اجرای سهمیه‌های اصلی تولید است که بر اساس گزارش‌ها، تولید را تا پایان سال ۲۰۲۶ حدود ۲ میلیون بشکه در روز کاهش می‌دهد. هشت تولیدکننده کلیدی اوپک پلاس، از جمله عربستان سعودی و روسیه، در ۵ آوریل توافق کردند کاهش تولید داوطلبانه خود را با احتیاط آغاز کنند.

برخی کارشناسان معتقدند عملکرد اصلی اوپک که تثبیت بازارهاست، حتی با تعداد اعضای کمتر دست‌نخورده باقی می‌ماند. این گروه در 10 سال گذشته – حتی در دوران پرتلاظم کرونا - موفق شده بازار را به شکلی باورنکردنی متعادل کند. هر گونه فرسایش در نظم اوپک‌پلاس احتمالاً نوسانات قیمت را تشدید می‌کند.