به گزارش اطلاعات آنلاین، این حادثه محدودیت‌های جدی دفاع هوایی ایالات متحده و شرکای راهبردی آن را برجسته کرده است، زیرا اف-۴ و اف-۵ سبک‌تر که ستون فقرات ناوگان جنگنده‌های ایران را تشکیل می‌دهند، هواپیماهای دوران جنگ ویتنام هستند، اما همچنان ثابت کرده‌اند می‌توانند از برخی توانمندترین دفاع‌های هوایی در جهان فرار کنند. این حادثه پس از آن رخ داد که در اواخر ماه آوریل تأیید شد یک جنگنده اف-۵ای ایران با موفقیت یک عملیات بمباران علیه کمپ بورینگ در کویت انجام داده و از پدافند هوایی چندلایه آمریکا و کویتِ عبور کرده است.

نیروی هوایی ایالات متحده در ماه فوریه دو اسکادران از جنگنده‌های F-16CJ را از پایگاه‌هایی در آمریکا و اروپا به خاورمیانه اعزام کرد که در آن زمان موقعیت آنها در منطقه ناشناخته بود، اما بعداً در گزارش‌های تأییدنشده اعلام شد در عربستان هستند. تفاوت اصلی با F-16C پایه این است که هواپیماهای F-16CJ برای سیستم هدف‌گیری AN/ASQ-213 HARM سیم‌کشی و تأیید شده‌اند، غلافی که در کنار ورودی هوا نصب شده و به صورت غیرفعال فرستنده‌های رادار دشمن را شناسایی و داده‌های هدف‌گیری دقیق را برای موشک‌های ضد رادار AGM-88 HARM فراهم می‌کند. اولویت استقرار این هواپیماها بر اساس این فرض بود که ایران قدرت هوایی بسیار محدود، اما یک شبکه پدافند هوایی زمینی بسیار قدرتمند دارد. F-16C یک جنگنده سبک نسل چهارم و بسیار پیشرفته‌تر از جنگنده‌های نسل سوم F-4E نیروی هوایی ایران است، گرچه آسیب بسیار کم (یا بدون آسیب) که F-4 متحمل شد نشان می‌دهد F-16 در رهگیری آن کاملاً ناموفق بوده است.

هنوز مشخص نیست ناوگان جنگنده‌های ایران در چه مقیاسی در انجام حملات نفوذی به حریم هوایی کشورهای متحد آمریکا موفق بوده است. زرادخانه موشک‌های بالستیک ایران به میزان موفقیت بالایی در انجام حملات دست یافته که با نابودی رادارهای هشدار اولیه ایالات متحده و متحدانش و با کاهش سریع موجودی موشک‌های ضد بالستیک، به میزان چشمگیر افزایش یافته است. با این حال، توانایی نیروی هوایی ایران در استفاده از جنگنده‌های دوران جنگ ویتنام برای حملات نفوذی، مایه شرمساری است و سوالات جدی در مورد قابلیت دفاع هوایی ایالات متحده در برابر سایر دشمنان مانند چین مطرح می‌کند که هواپیماهای جنگنده نسل پنجم پیشرفته در اختیار دارد. هواپیماهای F-4 و F-5 هیچ سیستم جنگ الکترونیکی پیشرفته برای پنهان کردن خود ندارند، چه رسد به قابلیت‌های پنهانکاری که تشخیص آنها را برای یک شبکه دفاع هوایی توانمند نسبتاً ساده می‌کند.

مزیت اصلی F-16CJ در درگیری با F-4 شامل برد بسیار طولانی‌تر، رادار قدرتمندتر، قابلیت‌های برتر جنگ الکترونیک و ادغام موشک‌های هوا به هوای AIM-120 و انواع مدرن‌تر موشک‌های هوا به هوای AIM-9 است. F-4 یک جنگنده بسیار سریع‌تر است که می‌تواند در ارتفاعات بسیار بالاتر عمل کند، گرچه احتمالاً برای پنهان کردن حضور خود در ارتفاعات پایین به حریم هوایی عربستان نفوذ کرده است. در حالی که جنگنده‌های F-4 و F-5 ایران فاقد قابلیت‌های بمباران هدایت‌شونده دقیق هستند، انتظار می‌رود پروازهای آنها بر فراز آسمان، بر آمریکا و متحدانش تأثیر منفی بگذارد.