به گزارش اطلاعات آنلاین، در این نمایشگاه آثاری از هنرمندان برجسته‌ای همچون پابلو پیکاسو (Pablo Picasso)، آنتونی تاپیس (Antoni Tàpies)، رابرت مادرول (Robert Motherwell) و خوان خئوس (Juan Gris) به تماشا گذاشته شده است.

این رویداد که با عنوان «۱۱ اثر از نقاشان مدرنیست اسپانیا» برپا می‌شود، فرصتی برای بازخوانی تأثیر جنگ بر هنر مدرن اسپانیا فراهم آورده است.

جنگ‌های قرن بیستم، به‌ویژه جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم، روح و روان هنرمندان اسپانیایی و کسانی را که با این فرهنگ گره خورده بودند، دگرگون کرد. این رویدادها هنر را از حوزه‌ی زیبایی‌شناسی صرف خارج کرده و به ابزاری برای اعتراض، سوگواری و بازنمایی تروما تبدیل کردند.

پیکاسو تا پیش از دهه ۱۹۳۰ بیشتر درگیر انقلاب‌های فرمی کوبیسم بود، اما بمباران شهر گرنیکا در سال ۱۹۳۷، او را به هنرمندی متعهد تبدیل کرد. شاهکار او، گرنیکا، با ابعاد عظیم و پالت تک‌رنگ (سیاه، سفید و خاکستری)، وحشت ناشی از تکنولوژی جنگی جدید را به تصویر کشید. او با استفاده از نمادهایی چون اسب در حال احتضار و مادری گریان، رنج غیرنظامیان را به زبانی جهانی بیان کرد. برای او، هنر به سلاحی تهاجمی و دفاعی علیه دشمن تبدیل شد.

همچنین تاپیس، که دوران نوجوانی‌اش با جنگ داخلی و دیکتاتوری فرانکو مصادف بود، تحت تأثیر فضای خفقان‌آور آن زمان به هنر غیر رسمی روی آورد. آثار او مملو از مواد ضخیم، شن، خاک و دیوارنوشته‌های انتزاعی است. این لایه‌های زمخت، نمادی از دیوارهای زندان، ویرانی‌های جنگ و مقاومت خاموش مردم کاتالونیا در برابر سرکوب فرهنگی بود. زخم‌ها و خراش‌های روی بوم‌های او، استعاره‌ای از جراحات وارده بر پیکر جامعه محسوب می‌شوند.

رابرت مادرول دیگر هنرمندی است که اثرش در این نمایشگاه به نمایش گذاشته می‌شود. او اگرچه آمریکایی بود، اما مجموعه‌ عظیم او با عنوان «مرثیه‌ای برای جمهوری اسپانیا»، یکی از قدرتمندترین واکنش‌های هنری به این جنگ است. او با استفاده از فرم‌های سیاه و سنگین بیضی‌شکل که بین ستون‌های عمودی گیر افتاده‌اند، حسی از مرگ، بن‌بست و اندوه بی‌پایان را القا می‌کرد. آثار او نشان داد که تأثیر روانی جنگ اسپانیا مرزهای جغرافیایی را درنوردیده و به بخشی از حافظه جمعی روشنفکران جهان تبدیل شده است.

خوان خئوس (ژنووس) نیز هنرمندی است که در این عرصه با تمرکز بر مفهوم «جمعیت»، ترس و اضطراب دوران جنگ و پس از آن را به نمایش گذاشته است. فیگورهای کوچک و تنهای او که در فضاهای خالی بزرگ در حال فرار یا تجمع هستند، نمادی از فردیت‌های سرکوب‌شده در برابر قدرت‌های نظامی و سیاسی‌اند. آثار او به‌خوبی حس تعقیب، گریز و بی‌پناهی انسان در برابر ماشین جنگ و استبداد را منتقل می‌کنند.

در واقع جنگ برای این هنرمندان تنها یک موضوع نبود، بلکه ماهیت هنر آن‌ها را تغییر داد. پیکاسو با نمادگرایی، تاپیس با ماده، مادرول با انتزاع و خئوس با فیگورهای مضطرب، همگی تلاش کردند تا عمق فاجعه‌ای را ثبت کنند که کلمات از بیان آن عاجز بودند. هنر آن‌ها سندی ماندگار از ایستادگی روح انسانی در برابر ویرانی است.

 مخاطبان می‌توانند این آثار ارزشمند را تا ۲۹ اردیبهشت در سرسرای موزه هنرهای معاصر تهران مشاهده کنند. ساعت بازدید از موزه هنرهای معاصر تهران همه روزه از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۸ است.