به گزارش اطلاعات آنلاین، ریاست هیات داوران امسال بر عهده پارک چان-ووک، کارگردان بزرگ کرهای و سازنده فیلم تحسینشده «پیر پسر» است؛ همین امر موجب شده برخی تمرکز جشنواره امسال را بر فیلمهای آسیایی بیشتر بدانند به ویژه که فیلم کنجکاویبرانگیزی مثل «امید» (Hope) ساخته نا هونگ-جین در بخش مسابقه راه یافته است. اما برای کمرنگشدن حضور فیلمهای پرخرج (بلاکباستر) آمریکایی این دلیل کافی نیست و علت آن را در معادلات بزرگتر اقتصادی و هنری باید جستجو کرد. در واقع غیبت چنین فیلمهایی در کن ۲۰۲۶ صرفاً یک اتفاق تصادفی محسوب نمیشود؛ بلکه نتیجه یک سردی دوجانبه است که از سالهای گذشته شروع شده و امسال به اوج خود رسیده است.
نخست اینکه بسیاری از استودیوهای بزرگ مانند دیزنی و وارنر از اتفاقی که برای فیلمهای پرهزینه در سالهای قبل افتاد، ترسیدهاند؛ برای مثال، فیلم «ایندیانا جونز ۵» یا فیلم «افق» اثر کوین کاستنر ابتدا در کن اکران شدند، اما نقدهای بسیار تند و بیرحمانه منتقدان در کن (که به سختگیری مشهورند) باعث شد امتیاز این فیلمها در سایتهایی مثل Rotten Tomatoes افت کند. این «موج منفی» هفتهها قبل از اکران عمومی، به فروش فیلم در گیشه ضربه زد. امسال هالیوود ترجیح داده است بلاکباسترهایش را در محیطی امنتر اکران کند. از این گذشته جشنواره ونیز (که در اواخر تابستان برگزار میشود) در سالهای اخیر به رقیب جدی کن برای جذب بلاکباسترها تبدیل شده است. با توجه به اینکه فستیوال ونیز اتمسفر ملایمتری دارد و به عنوان سکوی پرتاب اسکار شناخته میشود، استودیوها ترجیح میدهند فیلمهای بزرگ خود را به جای اردیبهشت (کن)، در شهریور (ونیز) رونمایی کنند تا فاصله زمانی کمتری تا فصل جوایز آخر سال داشته باشند.
از همه اینها گذشته، هزینه حضور در کن برای یک تیم بلاکباستر (شامل اجاره هتلهای لوکس، فرش قرمز و مهمانیهای خصوصی) سرسامآور است. با توجه به رکود نسبی در سینمای بدنه هالیوود در سال ۲۰۲۵ و اوایل ۲۰۲۶، کمپانیها ترجیح دادهاند این بودجه چند میلیون دلاری را صرف تبلیغات دیجیتال و تورهای جهانی مستقیم کنند تا اینکه ریسک حضور در یک جشنواره هنری را بپذیرند.
دلایل از نوع فرانسوی
از سوی دیگر، تیری فرمو (مدیر جشنواره) امسال تحت فشار بود تا کن را از یک شوی هالیوودی به جایگاه اصلیاش یعنی مهد سینمای هنری بازگرداند. منتقدان فرانسوی معتقد بودند حضور فیلمهای ابرقهرمانی یا اکشنهای پرهزینه، فضا را برای فیلمسازان مستقلی مثل آندریا آرنولد یا اصغر فرهادی تنگ میکند. به همین دلیل امسال در جدول اکران، جای فیلمهای بزرگ را آثار عمیق و چالشبرانگیز گرفتهاند. تنها بلاکباسترهایی که امسال اجازه حضور در بخشهای غیررقابتی را داشتند، آثاری بودند که جنبه هنری یا امضای کارگردان در آنها بسیار قوی بود (مانند مستند «جان لنون: اکوهای دیجیتال» ساخته سودربرگ). در واقع، کن ۲۰۲۶ با نحوه انتخابش این پیام را به هالیوود فرستاده است: «فقط پول و ستاره کافی نیست؛ باید سینما هم بیاورید.»
این غیبت باعث شده است که فرش قرمز امسال شاید کمستارهتر به نظر برسد، اما در عوض، کن ۲۰۲۶ به یکی از خالصترین دورههای جشنواره از نظر کیفیت هنری فیلمها تبدیل شده است.
گذشته از همه این حواشی، برای ما ایرانیها، حضور اصغر فرهادی با فیلم جدیدش «داستانهای موازی» (Parallel Tales) در بخش مسابقه اصلی، اهمیت ویژهای دارد. پس از حواشی حقوقی سالهای اخیر، بازگشت او به فرش قرمز کن با استقبال منتقدان بینالمللی روبرو شده و بسیاری منتظرند ببینند او این بار چه روایتی را برای جلب نظر داوران انتخاب کرده است.