به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، بنیاد برگزارکننده این جایزه و مجله «گرنتا» (Granta) که داستان برنده را منتشر کرده است، می‌گویند این ادعاها را بررسی کرده‌اند اما هنوز به نتیجه قطعی درباره صحت آن‌ها نرسیده‌اند.

سیگرید راوزینگ، ناشر گرنتا، در این باره گفت: «این احتمال وجود دارد که داوران جایزه را به یک نمونه سرقت ادبی توسط هوش مصنوعی داده باشند؛ ما هنوز چیزی نمی‌دانیم و شاید هرگز هم نفهمیم.»

داستان «مار در بیشه» روزشنبه به عنوان اثر برنده جایزه کامن‌ولث  در منطقه کارائیب معرفی و در مجله گرنتا منتشر شد.

به گفته کمیته داوران، این داستان با «لحنی خویشتن‌دارانه و پرصلابت»، روایتی تکان‌دهنده از روزهای بحرانی یک ازدواج متلاطم را در خانه‌ای روستایی کنار یک بیشه سحرآمیز به تصویر می‌کشد.

اما مدت کوتاهی پس از انتشار، کارآگاهان اینترنتی و چند منتقد ادبی، روی این اثر و نویسنده‌اش، جامیر نظیر، زوم کردند؛ فردی ۶۱ ساله اهل ترینیداد و توباکو که آثار بسیار کمی به نام او ثبت شده است.

ایتان مالیک، استاد دانشگاه پنسیلوانیا، در شبکه اجتماعی بلواسکای نوشت: «داستانی که صددرصد توسط هوش مصنوعی تولید شده، برنده جایزه کامن‌ولث در منطقه کارائیب شده است.» او این اتفاق را «نوعی آزمون تورینگ» نامید و به عنوان مدرک، به ابزار تشخیص هوش مصنوعی «پنگرام» (Pangram) اشاره کرد که این اثر را خروجی ماشین دانسته بود. او در ادامه آورد: «بی‌خیال، اهل فن خودش با یک نگاه متوجه داستان می‌شود!»

یکی دیگر از تحلیلگران که پیش از این در شرکت پالانتیر کار می‌کرد، گفت «نشانه‌های آشکار متعددی از قلم هوش مصنوعی» در این داستان دیده می‌شود؛ از جمله تکرار بیش از حد ساختارهای جمله‌سازیِ «نه x، بلکه y» که دیگر به یکی از الگوهای کلیشه‌ای و آشنای هوش مصنوعی تبدیل شده است.

برخی دیگر از ناظران به سراغ حساب لینکدین نظیر رفتند؛ جایی که او اتفاقا درباره موضوعاتی مثل رقابت تسلیحاتی هوش مصنوعی و جایگزینی مشاغل توسط ماشین بحث کرده است.

این اتهامات، فصل دیگری از یک بحث داغ و فرساینده است: اینکه آیا هنرمندان و خالقان آثار، کارهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی را به نام خود جا می‌زنند؟ و آیا نشریات بالاخره می‌توانند مچ آن‌ها را بگیرند؟

همین ماه مارس گذشته بود که روزنامه نیویورک تایمز همکاری خود را با یک روزنامه‌نگار حق‌التحریری قطع کرد؛ چرا که او اعتراف کرد برای نوشتن یک نقد کتاب (که شباهت‌های عجیبی به نقد منتشرشده در گاردین داشت) از هوش مصنوعی استفاده کرده است.

چنین اتفاقاتی به بحث‌ها پیرامون کلمات و نشانه‌های لو دهنده هوش مصنوعی دامن زده است؛ نشانه‌هایی مثل استفاده افراطی از کلماتی خاص ، کاربرد بیش از حد خط تیره (—) و تعابیر مبهمی مثل «به‌طرز عمیقی تحول‌آفرین».

این ماجراها بازار کارِ صنعت نوپای ردیاب‌های هوش مصنوعی مثل «پنگرام» را هم سکه کرده است؛ ابزارهایی که ادعا می‌کنند می‌توانند متن ماشین را از اثر انسان تمیز دهند.

پنگرام در آزمایش‌های کنترل‌شده موفق عمل می‌کند، اما پژوهش‌ها درباره کارایی این ردیاب‌ها پیش‌بینی می‌کند که یک مسابقه تسلیحاتی و فنی مداوم میان ابزارهای تشخیص، مدل‌های هوش مصنوعی و نویسندگانی که لحن خود را تغییر می‌دهند، در جریان خواهد بود.

بنیاد کامن‌ولث و مجله گرنتا اعلام کرده‌اند که توانایی آن‌ها برای اثبات اینکه آیا نظیر از هوش مصنوعی استفاده کرده یا خیر، محدود است.

این بنیاد توضیح داد که در فرآیند داوری از ابزارهای سنجش هوش مصنوعی استفاده نمی‌کند، زیرا فرستادن آثار منتشرنشده به این سیستم‌ها نگرانی‌های جدی درباره رضایت نویسنده و مالکیت معنوی اثر ایجاد می‌کند.

بنیاد اعلام کرد تمامی شرکت‌کنندگان تعهد داده‌اند که آثار دست‌رنج خودشان است و «شخصا تایید کرده‌اند که از هیچ هوش مصنوعی استفاده نکرده‌اند»؛ موضوعی که بنیاد در بررسی‌های تکمیلی نیز آن را تایید کرده است. آن‌ها همچنین افزودند که ابزارهای ردیابی هوش مصنوعی «بی‌خطا و معصوم نیستند».

رزمی فاروق، مدیرکل بنیاد، گفت: «تا زمانی که یک ابزار یا فرآیند مطمئن برای تشخیص هوش مصنوعی به بازار بیاید که بتواند چالش‌های مربوط به داستان‌های منتشرنشده را هم حل کند، بنیاد و جایزه داستان کوتاه کامن‌ولث باید بر پایه اصل اعتماد فعالیت کنند.»

گرنتا نیز تاکید کرد که کنترلی روی انتخاب داستان‌های برنده ندارد و صرفا طبق توافق با بنیاد کامن‌ولث آن‌ها را منتشر می‌کند. این مجله اعلام کرد داستان برنده را در ابزار هوش مصنوعی «کلود» (Claude) بازخوانی کرده و کلود پاسخی دوپهلو داده است: اینکه اثر احتمالا کاملا ساخته هوش مصنوعی نیست، اما احتمالا تماما هم به دست انسان نوشته نشده است.

راوزینگ در پایان گفت: «با این حال، طنز ماجرا اینجاست که فراتر از حدس و گمان‌های انسانی، خود هوش مصنوعی کارآمدترین ابزاری است که برای لو دادن آثار ساخته‌شده توسط هوش مصنوعی در دست داریم. تا زمانی که بنیاد کامن‌ولث به نتیجه قطعی نرسد، ما این داستان‌ها را روی وب‌سایت خود نگه خواهیم داشت.»