به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، چند روز پس از آنکه دونالد ترامپ در پکن با یک گروه موسیقی نظامی، یک گارد افتخار و دهها جوان با پرچمهای آمریکا و چین در دست مورد استقبال قرار گرفت، ولادیمیر پوتین هم با صحنهای تقریباً یکسان وارد چین شد. کارشناسان میگویند این دو استقبال عمداً به گونهای طراحی شده که توانایی پکن را در میزبانی از سران واشنگتن و مسکو با شکوهی برابر به نمایش بگذارد.
اما چین همچنین اطمینان حاصل کرد که تفاوتها مورد توجه قرار گیرد. ترامپ در فرودگاه توسط معاون رئیس جمهوری چین که نقشی عمدتاً تشریفاتی خارج از ساختار قدرت واقعی حزب کمونیست است، مورد استقبال قرار گرفت، در حالی که پوتین توسط یکی از اعضای فعلی دفتر سیاسی، نهاد تصمیمگیری ارشد حزب، استقبال شد که نشانهای ظریف از این است که چین مسکو را شریکی قابل اعتماد برای نظم جهانی غیرغربی در حال ظهور به رهبری پکن میبیند.
کرملین به این مقایسهها حساس به نظر میرسید. سخنگوی آن، دیمیتری پسکوف، این گمانهزنیها را که این دو سفر با یکدیگر سنجیده میشوند، رد کرد و اصرار داشت که نباید آنها را از دریچه رقابت بررسی کرد. یوری اوشاکوف، دستیار ارشد کرملین، تأکید کرد که سفر پوتین برای دیدار با شی جینپینگ مدتها قبل از سفر ترامپ به پکن برنامهریزی شده بود.
حتی اگر مسکو اصرار داشته باشد که این دو دیدار نباید با هم مقایسه شوند، پیام مطبوعات دولتی روسیه آشکار است. روزنامه روسی Argumenty i Fakty نوشت که پوتین در پکن «به عنوان یک متحد و شریک قابل اعتماد» مورد استقبال قرار گرفته است، در حالی که با ترامپ به عنوان «رقیبی که میتوان از او هر انتظاری داشت» رفتار شده است.
در پسِ مراسمهای باشکوه، هر دو دیدار نتایج نسبتاً متوسطی به همراه داشت. در حالی که ترامپ و شی تصویری از همکاری را به نمایش گذاشتند، اجلاس آنها به پیشرفتهای ملموس کمی منجر شد و پیشرفت کمی در اختلافات کلیدی بر سر صادرات تراشههای انویدیا و تعرفهها حاصل شد.
برای مسکو، مسلماً خطرات بیشتری وجود داشت. پوتین در حالی وارد پکن شد که با سختترین دوره حکومت طولانی خود روبرو بود. تصویر قدرتمند او در داخل کشور در حال از بین رفتن است، زیرا اقتصاد روسیه تحت فشار جنگ و تحریمها با مشکل مواجه است، در حالی که نیروهای روسی امسال پیشرفت معناداری در میدان نبرد در اوکراین نداشتهاند.
مشکلات اقتصادی فزاینده روسیه، وابستگی آن به چین را عمیقتر میکند و آنچه کرملین به عنوان یک مشارکت برابر به تصویر میکشد به یک رابطه نامتقارن تبدیل میکند. اما جنگ بین ایالات متحده و ایران، دریچه جدیدی به روسیه داده است. با بیثباتی در خلیج فارس که منابع انرژی جهانی را تهدید میکند و تنگه هرمز عملاً بسته شده، مسکو تلاش کرده است خود را به عنوان یک تأمینکننده بلندمدت قابل اعتمادتر نفت و گاز به پکن معرفی کند.
شاید بزرگترین برنده این نشستها خود شی جینپینگ بوده باشد. رهبر چین مدتهاست تلاش میکند خود را یک دولتمرد جهانی که قادر به تعامل با قدرتهای رقیب است، معرفی کند. هیچ رهبر چینی پیش از این میزبان دیدارهای رسمی متوالی از یک رئیس جمهور در حال کار ایالات متحده و یک رئیس جمهور در حال کار روسیه در یک ماه نبوده است.
شی تصویر چین را به عنوان قدرتی که قادر به چالش کشیدن ایالات متحده از نظر اقتصادی است، گرامی خواهد داشت و در عین حال بر نقش رو به رشد پکن به عنوان شاهرگ حیاتی روسیهای که به طور فزایندهای وابسته است، تأکید خواهد کرد.
در طول سفر ترامپ، شی مشتاق بود به همتای آمریکایی خود یادآوری کند که پکن هنوز یک متحد استراتژیک قدرتمند در روسیه دارد. شی در حالی که میزبان ترامپ در مجتمع رهبری کمونیستها بود که به ندرت به روی مهمانان خارجی باز میشود، بر انحصاری بودن این مکان تأکید کرد. در پاسخ به این سؤال ترامپ که آیا رهبران خارجی اغلب به آنجا دعوت میشوند، شی سرش را تکان داد و گفت: «خیلی به ندرت» و با خنده اضافه کرد: «مثلاً پوتین اینجا بوده است.»