به گزارش اطلاعات آنلاین، این ابتکار عمل پس از خسارات گسترده جنگی ناوگان Reaper در جریان عملیات علیه ایران، که در آن دهها هواگرد سرنگون شدهاند، آغاز شده و برنامهریزان پنتاگون را بر آن داشته است تا ارزیابی مجدد کنند که آیا هواپیماهای بدون سرنشین بزرگ و پیشرفته که دهها میلیون دلار هزینه دارند، برای بسیاری از ماموریتهای معمول اطلاعاتی، نظارتی و ضربتی از نظر اقتصادی مقرون به صرفه هستند یا نه. از اواخر سال ۲۰۲۳ حداقل ۵۳ پهپاد Reaper با آتش نیروهای ایرانی و ائتلاف انصارالله یمن سرنگون شدهاند.
طبق اسناد پنتاگون، واحد نوآوری دفاعی (DIU) به دنبال هواگردی است که بتواند بسیاری از نقشهای سنتی MQ-9 را بر عهده بگیرد و در عین حال به اندازه کافی مقرون به صرفه باشد تا بتوان آن را در تعداد بسیار بیشتری تهیه کرد. این برنامه جدید به جای دنبال کردن یک پلتفرم بسیار پیشرفته دیگر با هزینههای فزاینده، تأکید ویژهای بر مقرون به صرفه بودن، ماژولار بودن و تولید سریع دارد.
تخمین زده میشود که MQ-9 بیش از ۱۵۰ میلیون دلار هزینه داشته باشد. مقامات به دنبال سیستمهایی هستند که تقریباً ظرف پنج سال وارد خدمت شوند و با استفاده از تکنیکهای تولید تجاری در مقیاس بزرگ تولید شوند، نه اینکه به روشهای تولید بسیار تخصصی که به طور سنتی با هواپیماهای نظامی مرتبط هستند، تکیه کنند.
از پهپاد MQ-9 برای مأموریتهای اطلاعاتی، نظارتی، شناسایی، کشف و تعیین موقعیت اهداف و حملات دقیق استفاده میشود و این پرنده، بخش کلیدیِ سامانه ترکیبی شناسایی-تهاجمی ایالات متحده را تشکیل میدهد. این پهپاد مدتهاست به عنوان یکی از موفقترین هواگردهای رزمی بدونسرنشینِ ساختهشده شناخته میشود و در کنار مدل پیشین خود، یعنی MQ-1 Predator، با تلفیق قابلیت مداومت پروازی بالا، حسگرهای پیشرفته الکترواپتیکال و مادون قرمز، ارتباطات ماهوارهای و تسلیحات هدایتشونده دقیق در یک پلتفرم واحد، تحولی در عملیاتهای ضدشورش ایالات متحده ایجاد کرد. با این حال، سابقه بخش دفاعی آمریکا در دوران پس از جنگ سرد مبنی بر انحراف مداوم و چشمگیر هزینهها از بودجههای پیشبینیشده، پرسشهای جدی را درباره امکانپذیریِ ساخت هواگردی با صرفه اقتصادی بیشتر مطرح کرده است.
در کنار برنامه توسعه هواپیمای بدونسرنشین جدید، لایحه «مجوز دفاع ملی سال ۲۰۲۷» که در ۱۱ ژوئن به تصویب کمیته نیروهای مسلح سنا رسید، «وزیر نیروی هوایی را ملزم کرده است تا ضمن محدود کردن روند کنارگذاری [این نوع هواپیماها]، گزارشی را ارائه و توضیحات لازم را در خصوص هواپیمای MQ-9 بیان کند؛ همچنین نیروی هوایی موظف شده موجودی این ناوگان را تا سال ۲۰۲۸ افزایش دهد.»
به نظر میرسد ازسرگیری خرید این هواپیماها تنها راه جلوگیری از ایجاد شکافی جدی در توان عملیاتی تا زمان ساخت و آمادهسازی جایگزین آنهاست؛ هر چند با توجه به اینکه در حال حاضر تنها مدل بسیار گرانقیمتتر MQ-9B تولید میشود، مشخص نیست که آیا امکان تأمین تعداد کافی از این هواپیماها برای جبران موارد ازدسترفته وجود خواهد داشت یا نه.