اعتماد نوشت: برکناری معاون سیاسی وزیر کشور، جدا از تنازعات میان جبهه پایداری و نواصولگرایان، اما پرده از یک راز مهم در جبهه اصولگرایی برمی‌دارد و آن احتمال گردش عجیب دولت رییسی از منتهی‌الیه چپ جبهه اصولگرایی به کرانه‌های راست این جبهه است.

دولت رییسی که طی ۲ سال گذشته مناسبات ارتباطی عمیقی را با جبهه پایداری و جریان نزدیک به احمدی‌نژاد برقرار کرده بود تا اندازه‌ای که بسیاری از تحلیلگران دولت رییسی را دولت سوم محمود نامگذاری کرده‌اند، این روز‌ها در حال یک پوست‌اندازی مهم است.

نشانه‌های این پوست‌اندازی هم در اظهارات و کنش‌های چهره‌های اصلی اصولگرا در حال نمایان شدن است.

به نظر می‌رسد که دولت سیزدهم که پیش از این جبهه پایداری را به دلیل ارتباط این جبهه با کانون‌های رای احمدی‌نژاد در کنار خود نشانده بود، پس از حذف اصلاح‌طلبان از عرصه سیاسی و فقدان رقیب در انتخابات، احساس نیازی به آن‌ها نمی‌کند. به این دلیل است که قرارداد نانوشته‌ای را با بازیگران دیگر اصولگرا امضا کرده و به سمت آن‌ها گردش کرده است.

پیش از این بسیاری از تحلیلگران سیاسی پیش‌بینی می‌کردند که جبهه پایداری به دلیل فقدان تعلق به طبقه خاص و حاشیه‌سازی‌های مستمر در جبهه اصولگرایی از عرش به فرش رسیده و کانون‌های قدرت خود را یک به یک از دست دهد.

بسیاری معتقدند کانون این هبوط از جایی آغاز شد که چهره‌های نزدیک به این جبهه در جمعیت عدالت‌خواهان، اقدام به افشای برخی اطلاعات درخصوص فساد در سازمان اوقاف شدند.

رویکردی که هر چند عدالتخواهان و پایداری‌چی‌ها پیش از این در ماجرای سیسمونی گیت هم از آن بهره برده بودند، اما این بار در مختصات و قلمرو‌هایی قدم گذاشته‌اند که از منظر اصولگرایان غیرقابل توجیه است.

پس از افشای پرونده‌های مرتبط با اوقاف توسط وحید اشتری و روشن شدن ارتباط این جریان با جبهه پایداری بود که پروژه خروج جبهه پایداری از کانون‌های اصلی قدرت کلید خورد. برای این منظور لازم بود که ابتدا راهبرد‌های پایداری‌ها کنار گذاشته شود و سپس گروه‌های جایگزین آن‌ها وارد عمل شوند. اما آیا نشانه‌های تحلیلی برای این تغییرات وجود دارد یا تنها فرضیاتی مبهم هستند؟