دریای پارس

توران شهریاری(بهرامی)

ایران تو مادری و خلیج فارس
چون کودکی نشسته به دامانت
مهر هزاره‌ها که بر آن نقش است
باشد گواه روشن عنوانت
این نام کَنده شده ز هزاران سال
 بر رویه کتیبه ایوانت
دریای پارس خواند ورا تاریخ
از عهد داریوش جهانبانت
یونان خلیج فارس بخواند آن را
او را نبود جرأت کتمانت
نام خلیج فارس چو اسطوره‌ست
یادآور سحرگه دورانت
هر نامی ای خلیج، به غیر از پارس
کی درخور تو باشد و شایانت
نام خلیج و فارس به هم بادا
تا گیتی است و گنبد گردانت
امواج پرخروش خلیج فارس
هستند جاودانه ثناخوانت
هر موج پای کوبد و دست‌افشان
شکر آورد به درگه یزدانت
تنب بزرگ و کوچک و بوموسی
هستند پاره‌های تن و جانت
نام خلیج فارس سزای توست
تاریخ پیر شاهد و برهانت
وی کشور فروغ اهواریی
بادا خدا همیشه نگهبانت

همیشه جاری آبی! 

 پروانه نجاتی

برای این‌همه ساحل صدف بهای کمی است
«خلیج» حرف کمی، «بحر» ادعای کمی است
شبیه اقیانوسی کنار رونق تو
حضور این‌همه بندر چه ماجرای کمی است!
ندیم شوکت جاوید سالیان وطن!
که عشق پیش دلت عمق بی صدای کمی است
اگرچه خلق جهان سد این ادامه شوند
خیلج فارس تویی، خونِ دل بهای کمی است
همیشه جاری آبی! شروع عمر زمین
برای قدمت سبز تو ابتدای کمی است
تمام صحن وطن بستر غرور تو باد!
ولی تو بی مرزی، این فراخنای کمی است
مدام نام تو مواج کرده شاعر را
که «من» برای شکوهت غزلسرای کمی است
دلیل راه، خودت باش! کشتی غزلم
شکسته است قلم سخت ناخدای کمی است

ای خلیج فارس

سارا سادات باختر

پرانده‌اند ز خوابت، مگر، پری‏‌ها را؟
که شوق تازه رسیده‌ست بندری‏‌ها را
تو تک‌ستاره منظومه زمین هستی
که جمع کرده‌ای امروز، مشتری‏‌ها را
که شور شعر شوی در خیال آدم‌ها
و شمس و حافظ و سعدی و انوری‏‌ها را
شمال و شرق و جنوب و تمام مغرب را
بلوچ و ترکمن و کرد و آذری‏‌ها را
تو گیسوان طلایی آسمان شده‌ای
که باز کرده‌ای آغوش روسری‏‌ها را
**
دوباره سر زده طوفان به شط ساحل تو
تهاجم از همه سو می‌دود مقابل تو
صدای حادثه، درهای وهوی امواج است
جهان به سایه آرامش تو، محتاج است
بگیر مادر من! دست کودکانت را
دوباره باز کن آغوش مهربانت را
که لحظه‏‌ها، همه مست از لب شرابی توست
امید مردم دنیا، به چشم آبی توست
**
پرانده‌اند زخوابت، مگر پری‏‌ها را؟
که شور تازه رسیده‌ست بندری‏‌ها را
به زیر سایه عشق تو از رقیب، چه باک
که دیده‌ایم ز چشم تو، دلبری‏‌ها را
دوباره سر زده طوفان، بیا! ز ریشه بزن
به موج سرکش خود، این سبکسری‏‌ها را
خلیج آبی و ناب همیشه فارس تویی
که خوانده‌اند ز نامت، دلاوری‏‌ها را
غرور مردم خاورمیانه، دامن توست!
تمام کرده‌ای ای عشق! مادری‏‌ها را