به گزارش اطلاعات آنلاین، نئاندرتالها تقریباً ۶۰ هزار سال پیش از متههای سنگی برای درمان پوسیدگی دندان استفاده میکردند که قدیمیترین شواهد شناخته شده از درمان دندانپزشکی است. یک دندان آسیای کوچک که در غاری در جنوب سیبری کشف شده، دارای یک سوراخ عمیق است که به نظر میرسد با استفاده از یک ابزار سنگی تیز و نازک در طول زندگی صاحب دندان ایجاد شده است.
دکتر کسنیا کولوبووا، باستانشناس شعبه سیبری آکادمی علوم روسیه در نووسیبیرسک، گفت: «این کشف، دیدگاه کاملاً پذیرفتهشده فعلی را که نئاندرتالها پسرعموهای وحشی و پست کلیشههای منسوخشده نبودند، بلکه جمعیتی انسانی پیچیده با ظرفیتهای شناختی و فرهنگی پیچیده بودند، به شدت تقویت میکند. [این کشف] بُعدی کاملاً تازه - درمان پزشکی تهاجمی - را به فهرست رو به رشد رفتارهای پیشرفته نئاندرتالها اضافه میکند.»
این اولین بار است که سوراخ کردن دندان در خارج از انسان خردمند نشان داده میشود و قدیمیترین نمونه از چنین رفتاری با قدمت بیش از ۴۰ هزار سال است.
استاد دندانپزشکی، که تصاویر دندان را بررسی کرد اما در این تحقیق شرکت نداشت، کار نئاندرتال را «کار مناسبی» ارزیابی کرد. جاستین دورهام، استاد درد دهان و صورت در دانشگاه نیوکاسل و مشاور علمی ارشد انجمن دندانپزشکی بریتانیا، گفت: «اگر قرار بود این کار را برای یک دانشجوی دندانپزشکی انجام دهم، به آن نمره A نمیدادم، اما با توجه به شرایط، بسیار چشمگیر است.»
لبههای صاف حفره ایجاد شده و الگوهای سایش داخل آن، نشان میدهد که فرد زنده مانده و مدتی پس از عمل به جویدن با دندان ادامه داده است. این دندان که قدمت آن ۵۹۰۰۰ سال تخمین زده شده است، در چاگیرسکایا، جایی که بقایای نئاندرتالها و هزاران ابزار سنگی کاوش شده است، پیدا شد. دندان آسیای پایین دارای یک سوراخ عمیق در مرکز دندان است که تا حفره پالپ امتداد یافته است. تصویربرداری اشعه ایکس میکروسکوپی، تغییراتی در کانیسازی را نشان داد که نشاندهنده پوسیدگی شدید دندان است.
محققان آزمایشهایی را روی سه دندان انسان مدرن انجام دادند تا نشان دهند میتوان با چرخاندن دستی یک ابزار باریک و کشیده ساختهشده از یشم محلی، بین دو انگشت، سوراخی با همان شکل و الگوهای شیارهای میکروسکوپی ایجاد کرد. طبق تحقیقات منتشرشده در مجله PLOS One، نفوذ به عاج دندان با استفاده از این روش بین ۳۵ تا ۵۰ دقیقه کار مداوم طول کشید.
شواهد قبلی مبنی بر مراقبت نئاندرتالها از اعضای بیمار و آسیبپذیر گروه شامل کشف یک مرد بالغ با بازوی خشک و بدشکل و یک کودک مبتلا به سندرم داون که حداقل تا سن شش سالگی زنده مانده بود، میشود. آخرین کشف نه تنها دلسوزی، بلکه سطح چشمگیری از خویشتنداری بیمار را نشان میدهد.