غلامرضا ظریفیان، فعال سیاسی اصلاح طلب در گفتوگو با «اطلاعات آنلاین» درباره نگرانی توامان مردم بابت از سرگیری جنگ و مشکلات معیشتی اظهار داشت: در اینکه جامعه این روزها حال و احوال مساعدی ندارد، تردیدی نیست. بنابراین لازم است نظام حکمرانی بر اساس مصلحت کشور کار مذاکره را هوشمندانه پیگیری کند. در واقع وضعیت کشور به گونهای است که به یک توافق برد_برد نیاز مبرم داریم. بنابراین هم ایران هم آمریکا نباید دنبال این باشند که خود را «پیروز مطلق» و طرف دیگر را «شکست مطلق» معرفی کنند. چرا که در غیر این صورت تفاهم به نتیجه نخواهد رسید و هر دو کشور هزینههای سنگینی از موقعیت فعلی متحمل میشوند.
استادیار بازنشسته دانشگاه تهران در ادامه در پاسخ به این پرسش که آمریکا به توافق بیشتر نیاز دارد یا ایران گفت: به نظر من هم ما و هم آمریکاییها باید توافق را جدی پیگیری کنیم. درباره آمریکا باید گفت، طبیعتا جنگ با ایران برای آنها امنیتی شده است. همچنین باید در نظر داشت ترامپ تعارضهای عجیب و غریب روحی روانی دارد و توقعش چیزی جز این نیست که شمایل برنده داشته باشد. همچنین از آنجا که جنگ برای او جنبه حیثیتی پیدا کرده، دنبال این است تا مستمسکی برای اعلام پیروزی داشته باشد.
او افزود: آمریکاییها با این ذهنیت علیه ایران اقدام نظامی کردند که میتوانند در کمترین زمان ممکن کار ایران را یکسره کنند! اما در عمل توانایی حکومت و تابآوری جامعه آنها را ناکام گذاشت. به همین دلیل ایالات متحده به دلیل فشارهای اقتصادی و شرایطی که در منطقه دارد، دنبال حل مساله است.
این فعال سیاسی ادامه داد: ایران به دلیل بحث تنگه هرمز و ایستادگی مردم الان فرصتی طلایی دارد و در یک موقعیت خوبی قرار گرفته که میتواند ما را به نتیجه مثبت برساند. اما نکته قابل تامل این است، معلوم نیست این فرصت طلایی تا چه زمانی برای ما قابل استفاده باشد. بنابراین برای اینکه مصلحت جامعه با جنگی دیگر مخدوش نشود، باید از این فرصت طلایی بهره روی صد درصدی داشته باشیم.
ظریفیان در پایان یادآور شد: مردم ایران در طول این چند سال با پوست و استخوان تبعات گرانی را لمس کردند. با این وجود، وقتی دشمن به داخل مرزها تجاوز کرد یادشان رفت به دلیل مشکلات معیشتی از سیستم ناراضی هستند و بنا را بر دفاع تمامقد از تمامیت ارزی و استقلال کشور گذاشتند. شرح این شرایط موید این است که تصمیمگیران در سطوح مختلف حاکمیتی و مدیریتی باید همهِ هم و غم خود را برای کاهش دغدغههای مردم به کار بگیرند تا از این طریق انسجام و اتحاد موجود مخدوش نشود.