آیت‌الله شهید خامنه‌ای همه عمر خود را صرف مجاهدت در مسیر اسلام و کشور و البته مردم کردند. به طوری که می‌توان گفت آن شهید بزرگوار به معنای واقعی کلمه اسوه صبر، تلاش و ایستادگی بودند. رهبر شهید از روزی که به عنوان جانشین امام راحل به جایگاه فاخر ولایت رسیدند تا آخرین لحظه‌های حیات خود بدون اینکه ذره‌ای منیت داشته باشند، از وجود خود مایه گذاشتند تا نظام اسلامی در دنیا سربلند باشد که الحق و الانصاف در این هدف بزرگ و مقدس به توفیق رسیدند.

قائد شهید امت در بزنگاه‌های حساس، بدون اینکه بخواهند به احساسات تکیه کنند، با دوراندیشی بحران‌ها را مدیریت می‌کردند. برای مثال، در دهه آخر عمرشان، شعار سال را به مسائل اقتصادی اختصاص دانند تا از این طریق به دست‌اندکاران این پیام را صادر کنند که هیچ چیزی مهم‌تر از وضعیت مردم نیست.

ایشان روحیه شهادت‌طلبی را در خود نهادینه کرده بودند و همچنین نسبت به حال و روز خانواده معظم شهدا حساسیت بالایی داشتند. در اینجا ذکر این نکته را لازم می‌دانم، اگر آقای خامنه‌ای به جای شهید شدن با مرگ طبیعی از دنیا می‌رفتند، ظلمی آشکار اتفاق افتاده بود. بنابراین باید شهادت را پاداش مجاهدت‌های رهبر بدانیم.

رهبر شهید با تبعیت از مولای متقیان در طول دوران رهبری، حتی لحظه‌ای به موارد دنیوی اعتنا نداشتند. ایشان در حالی که نفر اول کشور بودند، در خانه‌ای ساده سکونت داشتند و به گواه موافق و مخالف فرزندان ایشان هم دنبال مال‌اندوزی نرفتند. این رویه باید به عنوان یک اصل تبیین شود تا مسئولان سطوح مختلف نظام هم بنا را بر پاکدستی خود و خانواده‌شان بگذارند.