استاد محمدحسن ابریشمی
بسازید جایی چنان چون بهشت
۴۲۰یکایک سران را نگه کرد و دید ز شادی رخانش چو گل بشکفید
۴۳۰چو سر بر کشد از زمین بیخ سرو سزد گر گیا را نبوید تذرو
۴۸۳یکی چاره جست اندر آن کار زشت ز کینه به نوّی درختی بکشت...
به کاووس گویم که این از من است چنین کِشته بر دست اهریمن است
۴۹۲همانا که یزدان نکردش سرشت مگر خود سپهرش دگر گونه کِشت
۵۰۲نخواهم زمانه جز آن کو بهشت چنان رُست باید که گردون بکشت
۵۴۰چرا کشت باید درختی به دست که بارش بود زهر برگش کبست
۵۴۶کجا شد آن که سودی سرش را به ابر کجا آنکه بودی شکارش هژبر
همه خاک دارند بالین و خشت خنک آنکه جز تخم نیکی نکشت
۵۴۸بنا کرد جایی چنان دلکشا یکی شارسان اندران خوب جای
بدو کاخ و ایوان و میدان بساخت درختان بسیارش اندر نشاخت
بسازید جایی چنان چون بهشت گل و سنبل و نرگس و لاله کشت
۵۵۰جهاندار بر چرخ چونین نوشت به فرمان او بر دهد هر چه کشت...
من او را کشیدم به «توران» زمین پراکندم اندر جهان تخم کین
۵۵۴به «گلشهر» گفت آنکه خرّم بهشت ندید و نداند که رضوان چه کشت
۵۶۵سپاهت بدو باز گردد همه نباشد شبان چون نباشد رمه
۵۷۰درختی بد این خود نشانده به دست که بُد باز او زهر و برگش کبست
۵۷۳به گفتار «گرسیوز» بد کنشت به نوّی درختی ز کینه بکشت
۵۷۹تو زین کرده فرجام کیفر بری ز تخمی کجا کشته ای بِدروی
۵۸۰به هنگام شادی درختی مکار که زهر آورد بار او روزگار...
چنین گفت با نامور «پیلسم» که این شاخ را بار در دست و غم
که بیخش ز خون و ز کین کاشتی سر شاخ ازین کین برافراشتی
۵۸۴درختی نشانی همی بر زمین کجا برگ خون آورد، بار کین
۵۸۶... گیاهی برآمد همان گه ز خون بدانجا که آن طشت شد سرنگون
به ساعت گیاهی از آن خون برُست جز ایزد که داند که آن چون برُست
گیا را دَهَم من کنونت نشان که خوانی همی خون اسیاوشان
۶۱۸زمین سر به سر کشته و خسته شد و یا لاله و زعفران رُسته شد
۶۸۹فراوان دگر مرز همچون بهشت دهستان بسیار پر باغ و کشت
مر آن مرز «خرگاه» خواند به نام جهان دیده دهقان گسترده نام
۶۹۸نیازرد باید کسی را به راه چنین است آیین تخت و کلاه
کشاورز یا مردم پیشهور کسی کو به رزمت نبندد کمر
۷۱۰میان را ببست اندران ریو نیز همی زان نبردش پرآمد قفیز[پیمانه]
۷۲۵چنینگفت با طوس و گودز و گیو همان نامداران و گردان نیو
که تندی پشیمان آردت بار تو در بوستان تخم تندی مکار
۷۵۹بزد بر سرش تازیانه دویست چنین گفت هین جای گفتار نیست
ندانی همی ای بد شوربخت که در باغ کین تازه کشتی درخت
که بالاش با چرخ همسر شود تنش خون خورد بار خنجر شود
۷۷۲درخشیدن تیغ و ژوبین و خشت تو گفتی زمین بر هوا لاله کشت...
ز خون رود گفتی میستان شدست ز نیزه هوا چون نیستان شدست
۸۵۲بکشتم درختی به باغ اندرون که بَرگَش کبست [حنظل] آ مد و بار خون
۸۶۷ندارد کسی با تو زین داوری ز تخم پراکندة خود بَر خوری
۸۸۸همه روز شه نامه پاسخ نوشت به باغ بزرگی درختی بکشت
شما چه نظری دارید؟